Ευρετήριο

Λέγω




ΡΙΖΑ: α) ΛΕΧ- (λέγω, κοιμίζω), β) ΛΕΓ- (ΛΕΓΩ, ΛΕΚ-ΤΟΣ, ΛΟΓ-ΑΣ, ΚΑΤΑ-ΛΕΓ-Ω, ΣΥΛ-ΛΟΓ-Η, ΕΚ-ΛΟ-ΓΗ, ΛΕΞ-ΙΣ, ΛΟΓ-ΟΣ, ΛΟΓ-ΙΖΟΜΑΙ), γ) FΕΡ+Ε, FΕΡΕΣΣΩ, ΕΡΕ-Ω, ΕΡΩ, δ) FΕΠ, Ε-FΕ-FΕΠ-ΟΝ, Ε-ΕΙΠ-ΟΝ, ΕΙΠΟΝ, ε) ΙΝΔ/Ε: LEGO (συλλέγω, συγκεντρώνω), LEG-.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) (Αρχ. σημ.) συλλέγω, συγκεντρώνω και επομένως απαριθμώ, ομιλώ.

2) Βάζω κάποιον να κοιμηθεί, τον αποκοιμίζω, τον βάλλω να πλαγιάσει.

3) Βάζω σε τάξη, τακτοποιώ, διευθετώ.

4) Λογαριάζω, υπολογίζω, αριθμώ, απαριθμώ, συγκαταριθμώ, εξάγω το άθροισμα.

5) Ανιστορώ, διηγούμαι, αφηγούμαι.

6) Εκφράζω κάτι με προφορικό λόγο, εκφέρω λέξεις, προτάσεις, μηνύματα (σε κάποιον).

7) Μεταβιβάζω μηνύματα (λόγια, εκφράσεις, είτε με γραπτό είτε με προφορικό λόγο).

8) Λέω, μιλώ, εκθέτω, εννοώ, εξηγούμαι σαφέστερα.

9) Διακηρύσσω.

10) Διατάζω.

11) Ονομάζω, καλώ.

12) Υποστηρίζω, φανερώνω, βεβαιώνω, επιβεβαιώνω.

13) Συνάγω.

14) Λέχθηκα, ειπώθηκα (ελέχθην): εξέφρασα κάτι με προφορικό λόγο (λέξεις, προτάσεις).

15) (Για γραπτά κείμενα) αναφέρω, μνημονεύω, κάνω μνεία.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Σπερμολόγος Act 17:18, Λόγος Mat 5:32, Λογικός Rom 12:1, Εἶπον (Αόρισ. του λέγω) Mat 16:12, Προεῖπον Rom 9:29, Ἀντεῖπον Act 4:14, Προλέγω 2Co 13:2, Ἀντιλέγω Luk 2:34, Εἴρω Rom 3:5, Προείρω (Προλέγω) Mat 24:25, Ἐπιλέγω Act 15:40.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Ὁμιλῶ Act 20:11, Συνομιλῶ Act 10:27, Αἰτῶ Mat 7:9, Δημηγορῶ Act 12:21, Ἀπαιτῶ Luk 6:30, Αἴτημα Luk 23:24, Ἐρωτῶ Luk 14:32, Ἐξετάζω Joh 21:12, Ἐξαιτοῦμαι Luk 22:31, Καλῶ Mat 22:3, Ἀντικαλῶ Luk 14:21, Ἀντιλέγω Act 13:45, Εἰσκαλῶ Act 10:23, Ἐπικαλῶ Jac 2:7, Συγκαλῶ Luk 15:6,9, Παρακαλῶ Act 28:20, Προσκαλῶ Jac 5:14, Λαλῶ Joh 8:25, Προσλαλῶ Act 13:43, Συγκαλῶ Luk 15:6, 9, Συλλαλῶ Luk 4:36, Ἐκλαλῶ Act 23:22, Εὐαγγελίζω 1Th 3:6, Προευαγγελίζομαι Gal 3:8, Κηρύσσω Mat 24:14, Προκηρύσσω Act 13:24, Κῆρυξ 1Th 2:7, Κήρυγμα 1Co 1:21, 2:4, Ἀποκρίνομαι Mat 3:15, Παρρησιάζομαι Act 9:27, Πληροφορῶ 2Ti 4:17, Συναθροίζω Act 19:25, Φάσκω Act 24:9, Ἀποφθέγγομαι Act 2:14, Φθέγγομαι Act 4:18, Κακολογῶ Mat 15:4, Ἐρεύγομαι Mat 13:35, Ὀνομάζω Rom 15:20, Ἐπονομάζω Rom 2:17, Φωνῶ Mat 26:34, Φωνή Mat 3:3, Προσφωνῶ Luk 23:20, Προσαγορεύω Heb 5:10, Φημί Mat 4:7, Προστάσσω Mat 1:24, Κελεύω Mat 14:28, Ἐρωτῶ Joh 9:15, Φλυαρῶ 3Jo 10, Διαλέγομαι Heb 12:5, Φράζω Mat 13:36, Ἀπολογοῦμαι Act 26:24, Ρῆμα Heb 12:19, Ἀναγγέλλω Rom 15:21, Ἀπαγγέλλω Mat 14:12, Καταγγέλλω Act 13:5, Παραγγέλλω Mar 6:8, Ρήτωρ Act 24:1, Εἴω Mat 21:24, Ἄρρητος 2Co 12:4, Διηγοῦμαι Mar 6:6, Ἐξηγοῦμαι Luk 24:35 Διασάφω Mat 18:31, Μηνύω Act 23:30, Ἑρμηνεύω Joh 1:39, Δισερμήνευτος Heb 5:11, Λόγος Mat 22:15.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ἀλάλητος Rom 8:26, Σιγῶ Luk 9:36, Σιωπῶ Mat 20:31, 26:63, Mar 3:4, Φιμῶ Mar 1:25, 4:39, 1Pe 2:15.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ρήμα α΄ συζυγίας, βαρύτονο.

ΑΡΧΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ:

Ενεστ. λέγω, Πρτ. ἔλεγον, Μέλ. Λέξω και ἐρῶ, Αόρ. ἔλεξα και εἶπα, Αόρ. β΄ εἶπον, Πρκ. εἴλοχα και εἴρηκα, Υπερσ. εἰρήκειν.

Μέσ. Ενεστ. λέγομαι, Πρτ. ἐλεγόμην, Μέλ. μέσ. λέξομαι, Μελ. παθ. λεχθήσομαι ή ῥηθήσομαι, Αόρ. μέσ. ἐλεξάμην, Αόρ. παθ. ἐλέχθην και ἐρρήθην, Αόρ. β΄ παθ. ἐλέγην, Πρκ. εἴλεγμαι ή λέλεγμαι και εἴρημαι, Υπερσ. εἰρήμην.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ.

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

1) Λέγω

Α) Αμετάβατο: λέγω, μιλώ.

Β) Μεταβατικό

i) + αιτ. (πραγμ.) + δοτ. (προσ.): λέω κάτι σε κάποιον.

ii) + αιτ.: λέγω-ισχυρίζομαι κάτι.

iii) + δοτ.: μιλώ-λέω σε κάποιον.

iv) + δοτ. + ειδ. πρ.: λέω σε κάποιον ότι…..

v) + ειδ. απαρ.: λέω ότι….

vi) + ειδ. προτ.: βλ. (1Βv).

Γ) Συνδετικό

i) + αιτ. + κατηγ.: ονομάζω κάποιον ως…..

2) Λέγομαι

Α) Συνδετικό

i) + κατηγ.: λέγομαι-ονομάζομαι ως…

3) Εἰπεῖν, Εἶπ+ον, Εἶπα

4) Ἐρεῖν

5) Εἰρηκα, Εἴρηται, Εἰρημένον

6) Ἐρρέθη

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνικό Συντακτικό ΣΥΝΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ἔλεγεν: γ΄ ενικό Οριστικής Παρατατικού Ενεργητικής Φωνής.

2) Ἐλέγετε: β΄ πληθυντικό Οριστικής Παρατατικού Ενεργητικής Φωνής.

3) Ἔλεγον: α΄ ενικό Οριστικής Παρατατικού Ενεργητικής Φωνής.

4) Ἐρεῖς: β΄ ενικό Οριστικής Μέλλοντα Ενεργητικής Φωνής.

5) Λέγε: β΄ ενικό Προστακτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

6) Λέγει: γ΄ ενικό Οριστικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

7) Λέγειν: Απαρέμφατο Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

8) Λέγεις: β΄ ενικό Οριστικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

9) Λέγεσθαι: Απαρέμφατο Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

10) Λέγεαι: γ΄ ενικό Οριστικής Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

11) Λέγετε: β΄ πληθυντικό Οριστικής ή Προστακτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

12) Λεγέτω: γ΄ ενικό Προστακτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

13) Λέγῃ: γ΄ ενικό Υποτακτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

14) Λέγητε: β΄ πληθυντικό Υποτακτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

15) Λέγοι: γ΄ ενικό Ευκτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

16) Λέγομεν: α΄ πληθυντικό Οριστικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

17) Λεγόμενα: Ονομαστική ή αιτιατική πληθυντικού μετοχής ουδετέρου γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

18) Λεγομένη: Ονομαστική ενικού μετοχής θηλυκού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

19) Λεγομένην: Αιτιατική ενικού μετοχής θηλυκού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

20) Λεγομένης: Γενική ενικού μετοχής θηλυκού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

21) Λεγόμενοι: Ονομαστική πληθυντικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

22) Λεγομένοις: Δοτική πληθυντικού μετοχής αρσενικού ή ουδετέρου γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

23) Λεγόμενον: Ονομαστική ενικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

24) Λεγόμενος: Ονομαστική ενικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

25) Λεγομένου: Γενική ενικού μετοχής αρσενικού ή ουδετέρου γένους του Ενεστώτα Ενεργητικης Φωνής.

26) Λέγον: Ονομαστική ή αιτιατική ενικού μετοχής ουδετέρου γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

27) Λέγοντα: Αιτιατική ενικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

28) Λέγοντας: Αιτιατική πληθυντικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

29) Λέγοντες: Ονομαστική πληθυντικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικης Φωνής.

30) Λέγοντι: Δοτική ενικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

31) Λέγοντος: Γενική ενικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

32) Λεγόντων: Γενική πληθυντικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

33) Λέγουσα: Ονομαστική ενικού μετοχής θηλυκού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

34) Λέγουσαι: Ονομαστική πληθυντικού μετοχής θηλυκού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

35) Λέγουσαν: Αιτιατική ενικού μετοχής θηλυκού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

36) Λεγούσης: Γενική ενικού μετοχής θηλυκού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

37) Λέγουσιν: γ΄ πληθυντικό Οριστικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

38) Λέγω: α΄ ενικό Οριστικής ή Υποτακτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

39) Λέγων: Ονομαστική ενικού μετοχής αρσνικού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

40) Λέγωσιν: γ΄ πληθυντικό Υποτακτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ:

Λέγω (Λόγος διδασκαλίας)

Αλλά και πάλι το να διαθέτετε χρόνο με τα τέκνα σας και να μιλάτε μαζί τους δεν είναι αρκετό. Αν κοιτάξετε πάλι στις οδηγίες του Θεού, θα παρατηρήσετε ότι αυτός εξηγεί τι πρέπει να λέγουν οι γονείς στα παιδιά των. Λέγει: «Οὗτοι οἱ λόγοι... καὶ θέλεις διδάσκει αὐτούς ἐπιμελῶς εἰς τὰ τέκνα σου.»

Ποιοι είναι «ούτοι οι λόγοι;» Μήπως σχετίζονται με γενικές οδηγίες, διδάσκοντες τα παιδιά σας εκτίμηση για την ωραία μουσική, την καλή φιλολογία, τα θαύματα της ζωής και άλλα θαυμάσια πράγματα που μας περιβάλλουν; Μήπως σχετίζονται με τους καλούς τρόπους συμπεριφοράς και τις κατάλληλες συνήθειες, όπως λόγου χάριν το να είναι κανείς καθαρός, εύτακτος, ακριβής, κλπ.; Αυτά είναι καλά πράγματα για να διδαχθούν οι νεαροί. Αλλά μήπως δεν είναι αλήθεια ότι πολλοί γονείς που δίδαξαν αυτά τα πράγματα στα παιδιά τους έχουν συγκλονισθεί όταν έμαθαν ότι τα νεαρά τους παιδιά αναμίχθηκαν σε παράνομη χρήση ναρκωτικών ή σε άλλη εγκληματική δράση, ή ότι οι θυγατέρες τους έμειναν έγκυες εξαιτίας παρανόμων σεξουαλικών σχέσεων;

Προφανώς υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο ακόμη που είναι ανάγκη να διδάξουν οι γονείς στα νεαρά παιδιά τους. Μια πιο επιμελής εξέταση των οδηγιών του Θεού αποκαλύπτει ότι ο Θεός ομιλεί για τη μετάδοση πνευματικών πραγμάτων στα παιδιά. «Ἰεχωβᾶ ὁ Θεός ἡμῶν εἶναι εἰς Ἰεχωβᾶ,» λέγει στους γονείς. «Καὶ θέλεις ἀγαπᾶ Ἰεχωβᾶ τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς σου. Οὗτοι οἱ λόγοι... καὶ θέλεις διδάσκει αὐτούς ἐπιμελῶς εἰς τὰ τέκνα σου.»

Εκείνο που πρέπει πρωτίστως να διδάσκουν οι γονείς τα μικρά παιδιά τους σχετίζεται με τον Ιεχωβά Θεό—ότι αυτός είναι ο ένας και μόνος Δημιουργός και Ζωοδότης—και ότι αυτός είναι άξιος της ολόψυχης αγάπης και αφοσιώσεώς μας. Σημειώστε ότι ο Θεός δεν λέγει ότι αυτά πρέπει απλώς να λέγονται στα τέκνα, αλλά λέγει: «θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου.» Σύμφωνα με το Τρίτον Νέον Διεθνές Λεξικόν του Ουέμπστερ, η λέξη «διδάσκω επιμελώς» σημαίνει «εντυπώνω στον νου με συχνές επαναλήψεις ή νουθεσίες προτρέπω ή προσηλώνω τη διάνοια.»

Ο Θεός λοιπόν είναι πράγματι εδώ, προτρέποντας τους γονείς να καταρτίσουν ένα ορισμένο πρόγραμμα Γραφικής διδασκαλίας που να έχει τον έκδηλο σκοπό να εντυπώσει στις διάνοιες των παιδιών τους πνευματικά πράγματα. Αλλά «ούτοι οι λόγοι» που πρέπει να διδάσκονται επιμελώς στα παιδιά περιλαμβάνουν επίσης και τους ηθικούς κανόνας ή τις απαιτήσεις του Θεού. Αυτός φαίνεται από τα συμφραζόμενα που βρίσκονται σ’ αυτές τις οδηγίες προς το έθνος Ισραήλ. Ο προφήτης Μωυσής είχε απλώς επαναλάβει τις κυριότερες εντολές του θείου νόμου στον Ισραήλ, δηλαδή, να μη ψευδομαρτυρεί, να μη κλέπτη, να μη φονεύει, να μη μοιχεύει, κλπ. (Deu 5:6,21) Και αφού λίγο αργότερα ο Μωυσής συνέχισε και είπε, «Και ούτοι οι λόγοι... θέλουσιν είσθαι εν τη καρδία σου και θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου,» είναι φανερό ότι οι γονείς έπρεπε να εντυπώσουν την ανάγκη να μεταδώσουν ηθικές αξίες στα τέκνα τους. Παρόμοια διδασκαλία πρέπει να παρέχουν οι Χριστιανοί γονείς στα τέκνα τους σήμερα αν πρόκειται να τους εξασφαλίσουν ένα βέβαιο και ευτυχισμένο μέλλον. (Mat 22:37-40, 1Co 6:9,10, Apoc 21:8).

Το γεγονός ότι τόσο ο πατέρας όσο και η μητέρα έχουν το προνόμιο και την ευθύνη να μετέχουν σ’ αυτή τη διδασκαλία φαίνεται από τη Γραφική εντολή που δίδεται στα τέκνα: «Υιέ μου, φύλαττε την εντολήν του πατρός σου, και μη απορρίψης τον νόμον της μητρός σου.» (Pro 6:20) Ο Λόγος του Θεού όμως, δείχνοντας ποιος είναι εκείνος που φέρει την κυρία ευθύνη για τη διδασκαλία των τέκνων, λέγει: «Και οι πατέρες, μη παροργίζετε τα τέκνα σας, αλλ’ εκτρέφετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία του Ιεχωβά.» (Eph 6:4) Στους Χριστιανούς πατέρες κυρίως είναι ανατεθειμένη η ευθύνη να διδάσκουν τα τέκνα των.

Εν τούτοις, τι σημαίνει για τους πατέρες να ανατρέφουν τα τέκνα τους εν «νουθεσία» του Ιεχωβά; Η λέξη «νουθεσία» έχει τη σημασία του «θέτω τον νουν.» Γι’ αυτό και οι Χριστιανοί πατέρες εδώ πράγματι προτρέπονται να θέτουν τον νουν του Ιεχωβά Θεού στα τέκνα τους. Και τι προστασία θα είναι αυτή για τα νεαρά παιδιά τους! Διότι αν τα παιδιά έχουν εντυπωμένες στις διάνοιές τους τις σκέψεις του Θεού, τον τρόπο της σκέψεώς του, αυτό θ’ αποτελέσει μια θαυμάσια προστασία από το να επιδοθούν σε οποιαδήποτε αδικοπραγία.».

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Ο προσδιορισμός του Λόγου:

«Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος καὶ ὁ λόγος ἦν προς τὸν Θεόν καὶ Θεός ἦν ὁ λόγος...».

Οι λέξεις και οι φράσεις αυτές εκδηλώνουν με σαφήνεια και καθαρότητα ότι «Στην αρχή ήταν ο Λόγος και ο Λόγος ήταν μαζί με τον Θεό και ο Λόγος ήταν Θεός. Αυτός ήταν στην αρχή μαζί με τον Θεό. Τα πάντα ήρθαν σε ύπαρξη μέσω αυτού και χωρίς αυτόν δεν ήρθε σε ύπαρξη ούτε ένα πράγμα».

Οι φράσεις αυτές αναφέρουν και προσδιορίζουν τον Λόγο (δηλ. τον Ιησού Χριστό στην προανθρώπινη ύπαρξή του) ως το πρώτο δημιούργημα του Θεού, τον πρωτότοκο Υιό του. Αυτός ο πρωτότοκος πνευματικός Υιός χρησιμοποιήθηκε από τον πατέρα του στη διάρκεια όλων των άλλων πραγμάτων. Το όνομα ή τίτλος «Λόγος» προσδιορίζει προφανώς το λειτούργημα που επιτελούσε ο πρωτότοκος Υιός του Θεού αφότου πλάστηκαν και άλλα νοήμονα πλάσματα. Πέραν αυτού «ο Λόγος» ως πρωτότοκος ήταν εκείνος μέσω του οποίου ο Θεός δημιούργησε τα πάντα και ως ο Εκπρόσωπος του Θεού παρέχει ουσιαστική βάση για να αποκαλείται «Θεός», δηλ. Κραταιός Θεός (παραβ. Hsa 9:6). Αυτός λοιπόν θα ήταν ο «Αιώνιος πατέρας» όλων εκείνων που θα είχαν το προνόμιο να ζουν οι υπήκοοί Του.

Ο Ιησούς Χριστός ήταν σε μια πλήρη ενότητα, δηλ. «ένα» με τον πατέρα του, καθώς τα έργα του και τα λόγια του έδειχναν ότι υπήρχε ενότητα και αρμονία ανάμεσα σε αυτόν και στον πατέρα του (παραβ. Joh 10:25,26,30,37,38 και 4:34, 5:30, 6:38-40, 8:16-18). Ο Ιησούς εξήγησε καθαρά το πώς εκπροσωπούσε πιστά τον πατέρα του, έλεγε τα λόγια του πατέρα του και έκανε τα έργα του πατέρα του (παραβ. Joh 14:10,11, 12:28,44-49).

Δεδομένου ότι η λ. λόγος γραμματικά είναι ομόρριζη λ. του ρήματος λέγω, εννοιολογικά ταυτίζεται με την ερμηνεία αυτής, καθώς βρίσκεται μέσα στην ταυτότητά της. Στα πλαίσια αυτά, το ρήμα λέγω και το ουσιαστικό αυτής λόγος, όπως αναφέρονται στα Κείμενα, εννοεί ως επί το πλείστον μια πλήρη και ολοκληρωμένη σκέψη, φράση, έκφραση ή δήλωση και όχι απλά μια μεμονωμένη λέξη ή όρο μιας πρότασης (όπως η λ.ρήμα). Έτσι το ρήμα λέγω και το ουσιαστικό λόγος περιλαμβάνονται στις ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ τους με τις σχετικές εκφάνσεις τους σε κάθε συγκεκριμένο χώρο αναφοράς για την εμφάνιση και διατύπωση της σχετικής έννοιας και ερμηνείας.

Η ταυτοποίηση αυτή προσφέρει ταύτιση οποιασδήποτε μορφής σε προσωπικό καθαρά επίπεδο, διατηρούμενης αυστηρά της προσωπικής αξιομισθίας, στα πλαίσια «της αρχής της εκουσιότητος» (παραβ. Mat 16:24, Mar 8:34, Luk 9:23).

Ειδικότερα αναφέρεται ότι η λ. Λόγος ως όρος στα κείμενα εμφανίζεται και ως τίτλος (παραβ. Joh 1:1,14, Apoc 19:13) και υποδηλώνει ότι είναι Κραταιός Θεός, άμεσο δημιούργημα του Θεού και ο παράγοντας εκείνος, τον οποίο χρησιμοποίησε ο Θεός για να φέρει σε ύπαρξη όλα τα άλλα πράγματα, δημιουργήματα.

Ως ο Λόγος έγινε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσα στους ανθρώπους στη γη (ως ο Κύριος Ιησούς Χριστός) τον οποίο είδαν και τον άκουσαν αυτόπτες μάρτυρες. Αυτός λοιπόν ο Ιησούς Χριστός συνεχίζει και σήμερα να υπάρχει ως δοξασμένος βασιλιάς στον ουρανό και στον οριζόμενο καιρό και στη γη, σύμφωνα με την Κυριακή προσευχή: «Πάτερ ἡμῶν…» (παραβ. Mat 6:9-13). Έτσι ο Λόγος ως πρωτότοκος Υιός του Θεού υπηρέτησε αναμφίβολα ως ο Εκπρόσωπος του πατέρα του, του μεγάλου Βασιλιά της Αιωνιότητας.

Ήταν ο Λόγος της επικοινωνίας του Θεού για τη μεταβίβαση πληροφοριών και οδηγιών στους άλλους πνευματικούς και ανθρώπινους γιους του Δημιουργού Ιεχωβά Θεού. Όλες αυτές βρίσκονται καταγεγραμμένες στον θεόπνευστο «Λόγο του Θεού», στην Αγία Γραφή, «Ἐγώ εἰμί τὸ ἄλφα καὶ τὸ ὦ(μέγα)» λέγει Κύριος ο Θεός «ὁ ὤν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος ὁ παντοκράτωρ» (παραβ. και ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Jas 2:14: «ἐάν πίστιν λέγει τὶς ἔχειν ἔργα δὲ μὴν ἔχῃ μὴ δύναται ἡ πίστις σῶσαι αὐτὸν;».

1Jo 2:9: «ὁ λέγων ἐν τῷ φωτί εἶναι καὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ μισῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ ἐστίν ἕως ἄρτι».

Apoc 3:22: « χων ος κουστω τ τ πνεμα λγει τας κκλησαις.»

Ο Ιησούς παρατηρούσε προσεκτικά τα όσα συνέβαιναν στις εκκλησίες των χρισμένων ακολούθων του τον πρώτο αιώνα Κ.Χ. Γνώριζε πολύ καλά την πνευματική κατάσταση της κάθε εκκλησίας. Αυτό γίνεται φανερό από τα κεφάλαια 2 και 3 της Αποκάλυψης. Εκεί κατονομάζει επτά εκκλησίες, όλες στη Μικρά Ασία (Apoc 1:11).

Ο Ιησούς επαίνεσε μερικές εκκλησίες και έδωσε ρητές συμβουλές στις υπόλοιπες. Ως στοργικός πνευματικός επίσκοπος – ακόμη και για εκείνους στους οποίους έδωσε ισχυρές νουθεσίες – ο Ιησούς δήλωσε: «Εγώ, όλους εκείνους για τους οποίους νοιώθω στοργή, τους ελέγχω και τους διαπαιδαγωγώ. Να είσαι, λοιπόν, ζηλωτής και να μετανοήσεις» (Apoc 3:19).

Αν και βρισκόταν στον ουρανό, ο Ιησούς ασκούσε ηγεσία στις εκκλησίες των μαθητών του στη γη μέσω του Αγίου Πνεύματος. Τα αγγέλματά του προς εκείνες τις εκκλησίες ολοκληρώνονταν με τα λόγια του παραπάνω εδαφίου.

Apoc 5:5: «κα ες κ τν πρεσβυτρων λγει μοι· μ κλαε, δο νκησεν λων κ τς φυλς οδα, ῥίζα Δαυδ, νοξαι τ βιβλον κα τς πτ σφραγδας ατο.»

Κατά τη διάρκεια της επίγειας διακονίας του ο Ιησούς Χριστός εξήγησε και επεξήγησε με σαφή και καθαρό τρόπο στα έθνη τι είναι αληθινή δικαιοσύνη και πώς αυτή εφαρμόζεται και ανταμείβεται (παραβ. Mat 5:6,10, 6:1).

Αυτά απαιτούσαν μεγάλο θάρρος και προσωπικό κίνδυνο. Δίκαια λοιπόν ο Ιησούς Χριστός αποκαλέστηκε «το λιοντάρι που είναι από τη φυλή του Ιούδα».

Apoc 7:9: «Μετ τατα εδον, κα δο χλος πολς, ν ριθμσαι ατν οδες δνατο, κ παντς θνους κα φυλν κα λαν κα γλωσσν σττες νπιον το θρνου κα νπιον το ρνου περιβεβλημνους στολς λευκς κα φονικες ν τας χερσν ατν,»

Μετά το 1914, η Σκοπιά έκανε την εξής δήλωση: «Αδελφοί, όσοι από εμάς έχουμε τη σωστήστάση σε ό,τι αφορά τον Θεό δεν απογοητευόμαστε με καμία από τις διευθετήσεις Του. Δεν θέλαμε να γίνει το δικό μας θέλημα· όταν λοιπόν διαπιστώσαμε ότι δεν περιμέναμε τις σωστές εξελίξεις τον Οκτώβριο του 1914, τότε χαρήκαμε που ο Κύριος δεν άλλαξε το Σχέδιό Του έτσι ώστε αυτό να ταιριάζει σε εμάς. Δεν θέλαμε να κάνει κάτι τέτοιο. Θέλουμε μόνο να είμαστε σε θέση να κατανοούμε τα σχέδια και τους σκοπούς Του».

Αυτό το πνεύμα ταπεινοφροσύνης και αφοσίωσης εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τους χρισμένους του Κυρίου. Οι χρισμένοι προσκολλούνται στον αγωγό που έχει διορίσει ο Θεός για τη διανομή της πνευματικής τροφής. Και τώρα, ένα «μεγάλο πλήθος άλλων προβάτων», οι Χριστιανοί που έχουν επίγεια ελπίδα, μιμούνται την εγρήγορση και το ζήλο τους (Joh 10:16).

Apoc 14:7: «λγων ν φων μεγλ· φοβθητε τν θεν κα δτε ατ δξαν, τι λθεν ρα τς κρσεως ατο, κα προσκυνσατε τ ποισαντι τν ορανν κα τν γν κα θλασσαν κα πηγς δτων.»

Μετά την καταστροφή της ψεύτικης θρησκείας, το θηρίο – το επίγειο πολιτικό σύστημα του Σατανά – θα οδηγηθεί σε επίθεση ενάντια στη Βασιλεία του Θεού. Αδυνατώντας να φτάσουν στον ουρανό, οι βασιλιάδες της γης θα εξαπολύσουν το μένος τους σε όσους υποστηρίζουν τη Βασιλεία του Θεού εδώ στη γη. Το αποτέλεσμα είναι αναπότρεπτο (Apoc 16:13-16, 17:12-14).

Ο Δανιήλ περιγράφει μια πτυχή της τελικής μάχης (Dan 2:44). Το θηρίο του εδαφίου Apoc 13:1, η εικόνα του και το δικέρατο θηρίο θα καταστραφούν. Η Αγγλοαμερικανική Παγκόσμια Δύναμη θα είναι η κυρίαρη παγκόσμια δύναμη όταν ξεριζωθεί η ψεύτικη θρησκεία.

Οι προφητείες του Δανιήλ και του Ιωάννη έχουν εκπληρωθεί ως την παραμικρή λεπτομέρεια. Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η καταστροφή τηςψεύτικης θρησκείας και η μάχη του Αρμαγεδδώνα θα λάβουν χώρα σύντομα.

Ο Θεός έχει αποκαλύψει εκ των προτέρων αυτές τις λεπτομέρειες. Θα δώσουμε εμείς προσοχή στις προφητικές προειδοποιήσεις; (2Pe 1:19) Τώρα είναι ο καιρός να ταχθούμε στο πλευρό του Ιεχωβά και να υποστηρίξουμε τη Βασιλεία Του (Apoc 14:6,7).

Apoc 21:5: «Κα επεν καθμενος π τ θρν· δο καιν ποι πντα κα λγει· γρψον, τι οτοι ο λγοι πιστο κα ληθινο εσιν.»

Ολόκληρη η γη μετατρέπεται πλέον σε παράδεισο με μια μνημειώδη και μεγαλειώδη φράση για την εποχή εκείνη: «Ἰδού καινά ποιῶ πάντα» (δείτε, κάνω νέα τα πάντα). Καθώς έχει καταστραφεί το παλαιό ασεβές πονηρό σύστημα πραγμάτων, θα παραμείνουν «οι νέοι ουρανοί και η νέα γη» όπου θα εφαρμόζεται πλέον δικαιοσύνη σε ολόκληρη τη γη (παραβ. Mat 6:9-10, 3:10).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 18:10: Jek 26:17

1) Η φράση «Σύ λέγεις» (Mar 15:2, Luk 23:3, Joh 18:37) (σε δήλωση άρνησις παραβ. Mat 26:25,64, Luk 22:70) αποτελεί Αραμαϊκό ιδιωτισμό (παραβ. Mat 26:64). Στη φράση αυτή «Σύ λέγεις» υπογραμμίζεται η προσωπική αντωνυμία Σύ σε αντίθεση με τη γνώμη του λαλούντος (Ἐγώ).

2) Το ρήμα Λέγοντες στο εδάφιο Mat 24:5 και το ρήμα Λέγετε στο εδάφιο Joh 4:35 αναφέρεται σε ενεστώτα αντί μέλλοντα. Το φαινόμενο αποτελεί (αρχαιοελληνικό) ιδιωματισμό.

3) Το εδάφιο Mat 24:16 «Ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει φῶς εἶδεν μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς» (παραβ. Ο΄ Hsa 9:1-2) αποτελεί και "παραλληλισμό των μελών» (parallelismus membrorum) ένα από τα κύρια γνωρίσματα της Εβραϊκής ποίησης.

4) Η φράση του εδαφίου Mat 16:2, 3 «Ὀψίας γενομένης λέγετε εὐδία πυρράζει γὰρ ὁ οὐρανός καὶ πρωΐ σήμερον χειμών πυρράζει γὰρ στυγνάζων ὁ οὐρανός» αποτελεί και «παραλληλισμό των μελών».

5) Χρησιμοποίηση της λ. «Λεγομένου Γολγοθᾶ ὁ ἐστίν Κρανίου τόπος λεγόμενος» τίθεται ως επεξήγηση (ή παρένθεση) στο εδάφιο Mat 27:33. Το φαινόμενο αποτελεί (αρχαιοελληνικό) ιδιωματισμό.

6) Η λ. Ἐρρέθη στο εδάφιο Rom 9:26 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hos 1:10).

7) Η λ. Λέγει στο εδάφιο 2Co 6:18 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 43:6).

8) Η λ. Λέγει στο εδάφιο Rom 14:11 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Ο΄ Hsa 49:18.

9) Η λ. Λέγω ως ρήμα παράγει το ουσιαστικό Λόγος το οποίο δηλώνει από το πρόσωπο που ενεργεί είτε (γενικά) ενέργεια.

10) Στο Mat 13:24 το (τετελεσμένο) ρήμα (Λέγων) προτάσσεται (κατ’ αντιστροφήν) αντί της μετοχής (δηλ. αντί: Λέγων, Παρέθηκε).

11) Η λ. Λέγει αναφέρεται στο εδάφιο Mar 2:10 στο οποίο υπάρχει μείξη ορθού και πλάγιου λόγου. Το φαινόμενο αποτελεί (αρχαιελληνικό) ιδιωματισμό.

12) Η λ. Λέγοντες αναφέρεται στο εδάφιο Mar 11:31 στο οποίο υπάρχει μείξη ορθού και πλάγιου λόγου. Το φαινόμενο αποτελεί (αρχαιελληνικό) ιδιωματισμό.

13) Η λ. Λέγετε αναφέρεται στο εδάφιο Joh 10:36 στο οποίο υπάρχει μείξη ορθού και πλάγιου λόγου. Το φαινόμενο αποτελεί (αρχαιελληνικό) ιδιωματισμό.

14) Το (τετελεσμένο) ρήμα Λέγων σο εδάφιο Mat 13:24 προτάσσεται κατ' αντιστροφήν αντί της μετοχής (δηλ. αντί του Λέγων αναγράφεται Παρέθηκεν).

15) Η λ. Λέγοντες στο εδάφιο Apoc 5:11,12 αποτελεί σολοικισμό (δηλαδή εκφραστικό συντακτικό λάθος κατά τη διατύπωση του λόγου). Πρόκειται για λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

16) Οι λ. Λέγοντες στο εδάφιο Mat 24:5 και Λέγετε στο εδάφιο Joh 4:35 αναγράφεται σε χρόνο ενεστώτα αντί μέλλοντα. Το φαινόμενο είναι «αρχαιοελληνικός ιδιωματισμός» και μάλιστα «αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

17) Η έκφραση «Σύ λέγεις» ως βεβαιωτική στα εδάφια Joh 9:17, 18:34,37 αποτελεί αρχαιοελληνικό ιδιωματισμό, ο οποίος περιλαμβάνεται στις Χριστιαν. Ελλην. Γραφ. (Καινή Διαθήκη).

18) Το ρήμα Λέγω παράγει το ουσιαστικό ΛΟΓΟΣ το οποίο δηλώνει είτε το πρόσωπο που ενεργεί είτε (γενικά) ενέργεια, σύμφωνα με το ονοματικό σύστημα της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας.

19) Η λ. Λέγειν στα εδάφια Mat 3:9, 15:23,25 περιλαμβάνεται σε μια πρόταση η οποία διακρίνεται για τη «βραχύτητα της περιόδου» αυτής. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

20) Οι λ. Λέγει στο εδάφιο Mat 21:13, Λέγοντας στο εδάφιο Mat 21:15 και Λέγουσιν στο εδάφιο Mat 21:16 ανήκουν στην κατηγορία των ρημάτων με κατάληξη: [α) -ίζω, β) -άζω, γ) -έω, δ) -όω, ε) -εύω] τα οποία προσφέρουν τη δυνατότητα στον τομέα της παραγωγικής μορφολογίας της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας να παράγονται νέες λέξεις.

21) Η φράση «Σύ εἶπας» (Mat 26:25, 64) (σε δήλωση άρνησις παραβ. Luk 22:70, Joh 18:37) αποτελεί Αραμαϊκό ιδιωτισμό (παραβ. Mar 15:3). Στη φράση υπογραμμίζεται με έμφαση η προσωπική αντωνυμία Σύ σε αντίθεση με τη γνώμη του λαλοῦντος (εγώ).

22) Η λέξη Ἐρεῖτε στο εδάφιο Luk 22:11 αναγράφεται ως πλεονασμός. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

23) Η λ. Λέγω στο εδάφιο Mat 21:5 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 62:11).

24) Η λ. Εἶπον στο εδάφιο Act 28:26 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 6:9, 10).

25) Η λ. Ἐρεῖ στο εδάφιο Rom 9:20 αποτελεί παραπομπή σε σχετικό εδάφιο Ο΄ Hsa 29:16, 45:9.

26) Η λ. Εἰπεῖς στο εδάφιο Rom 10:6 αποτελεί παραπομπή σε σχετικό εδάφιο Ο΄ Deu 9:4, 30:12.

27) Η λ. Εἰρήκειν στο εδάφιο Heb 1:13 αποτελεί παραπομπή σε σχετικό εδάφιο Ο΄ Psa 110:1.

28) Η λ. Εἶπον στο εδάφιο Heb 10:7 αποτελεί παραπομπή σε σχετικό εδάφιο Ο΄ Psa 40:6-8.

29) Η λέξη Εἴπωμεν στο εδάφιο Mar 11:31 στο οποίο (εδάφιο) υπάρχει μείξη ορθού και πλάγιου λόγου. Το φαινόμενο είναι «αρχαιοελληνικός ιδιωματισμός» και μάλιστα «αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

30) Η λέξη Εἶπον στο εδάφιο Mar 11:31 στο οποίο (εδάφιο) υπάρχει μείξη ορθού και πλάγιου λόγου. Το φαινόμενο είναι «αρχαιοελληνικός ιδιωματισμός» και μάλιστα «αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

31) Η λέξη Εἶπον στο εδάφιο Joh 10:36 στο οποίο (εδάφιο) υπάρχει μείξη ορθού και πλάγιου λόγου. Το φαινόμενο είναι «αρχαιοελληνικός ιδιωματισμός» και μάλιστα «αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

32) Η λ. Εἶπεν στο εδάφιο Mat 15:28 περιλαμβάνεται σε μια πρόταση η οποία διακρίνεται για τη «βραχύτητα της περιόδου» αυτής. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

33) Η λέξη Λέγω στο εδάφιο Mat 14:2 περιλαμβάνεται σε μια «πρόταση κατά παράταξη» αντί της «σύνταξης καθ’ υπόταξη». Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

34) Η λέξη Λέγω στο εδάφιο Mat 21:16 περιλαμβάνεται σε μια «πρόταση κατά παράταξη» αντί της «σύνταξης καθ’ υπόταξη». Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο΄): Gen 1:3,6,9,11,14,22 19:5, 23:3, 45:9, Exo 6:30, Dan 6:14.

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Say, Tell.

Λέγω, f. λέξω, 1. a. ἔλεξα, originally, to lay (German, legen), and in pas. to lie (Germ. liegen), whence all its significations may be derived; (1) to lay asleep, to lull to sleep, put to bed; pas. or mid. to lie down, which signif. only occurs in the earliest poets, nor is the pres. ever so used; (2) to lay in order, arrange, and hence, to gather, pick up; mid. to choose, pick out; pas. pres. to be chosen, Il. xiii, 276; in this signif. the Attics use the pf. εἴλοχα, pas. εἴλεγμαι, aor. pas. ἐλέγην, but only in compounds; the simple εἰλεγμένος, chosen, Demosth. 873, 33; (3) to lay among, and so, to count or reckon up; (4) to recount, relate, tell; hence, to speak, say, utter; to describe, state; to mention; to recite; to say, tell, speak; to read; to call, to name; to import; ὡς τὰ γράμματα λέγει, as the letters import, Æschyl. S. Theb. 644; to persuade by arguments; λέγων πείθειν, Aristoph. Nub. 1426; καλῶς or εὖ λέγειν, to state properly; καλῶς or εὖ λέγειν τινα, to speak well of any one; κακῶς, to speak ill of; οὐδὲν λέγειν, to say nothing to the purpose, to trifle; ἀλλήλους τὰ ἔσχατα λέγουσι, they grossly abuse each other, Xen. Mem. ii, 2, 9; ἀτὰρ σὺ λέξον πρότερος, but do you speak first, Aristoph. Vesp. 35;

λέγω (B), pick up, etc.: tenses for signf. 1 and 11, fut. λέξω Od.24.224: aor. ἔλεξα A.Pers.292:—Med., fut. in pass. sense λέξομαι E. Alc.322: aor. ἐλεξάμην Il.21.27 (trans.); Ep. ἐλέγμην Od.9.335; λέκτο 4.451:—Pass., aor. ἐλέχθην Il.3.188: also post-Hom. in these senses, but only in compos., esp. with ἀπο-, ἐκ-, κατα-, συν-; post-Hom. pf. εἴλοχα (κατ-, συν-), Pass. εἴλεγμαι, in these senses rarely λέλεγμαι (v. the compds.); also fut. λεγήσομαι (συλ-): aor. 2 ἐλέγην (κατ-, συν-):—gather, pick up, ὀστέα .. λέγωμεν Il.23.239,  αἱμασιάς τε λέγων picking out stones for building walls, Od.18.359 (ubi v. Sch., cf. λογάς 2), cf. 24.224:—Med., gather for oneself, ἐπὶ δὲ ξύλα πολλὰ λέγεσθε Il.8.507;

count, tell, ἐν δ' ἡμέας λέγε κήτεσιν he counted us among the seals, Od.4.452; and in aor. Med., Il.2.125; ἐγὼ πέμπτος μετὰ τοῖσιν ἐλέγμην I reckoned myself . . , Od.9.335; λέκτο δ' ἀριθμόν he told him over the number, 4.451:—Pass., μετὰ τοῖσιν ἐλέχθην I was counted among these, Il.3.188.

recount, tell over, οὔ τι διαπρήξαιμι λέγων ἐμὰ κήδεα Od.14.197; σὺ δέ μοι λέγε θέσκελα ἔργα 11.374; τὰ ἕκαστα λέγων 12.165; ὅσα τ' αὐτὸς . . ἐμόγησε, πάντ' ἔλεγ' 23.308: so in Trag., λ. τύχας, πάθη, μόχθους, etc., A.Pr.633, Pers.292, Ag.555, etc.;

say, speak, first in Hes.Th.27 (v. supr.11.2): fut. λέξω Emp.38.1, A.Ag.859, Hdt.4.14, Th.2.48, Antipho 6.33, etc.: aor. ἔλεξα Anacr.45, Pl.Sph.217e, Antipho 1.15 (rare in Pl. and the Orators, common in some dialects, as Boeotian, IG7.504.2 (Tanagra), Thessalian, ib.9(2).461.21, Ionic, v.l. in Hp.Aër. 12): pf. λέλεχα Gal.16.249, λέλεγα and λέλογας Hsch. (εἴρηκα in correct writers):—Pass., fut. λεχθήσομαι Th.5.86, Pl.Ti.67c, etc.: also fut. Med. in pass. sense, S.OC1186, E.Hec.906 (lyr.), etc.; and λελέξομαι Th.3.53

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Lego, Deligo, Negligo, Intelligo, Legulus, Dico, Loquor, Voco, Concionor, Appello, Narro, Judeo, Reputo, Colligo, Reclino, Depono, Devergo, Discumpere Facio.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Sagen, Sprechen, Meinen, Heißen, Äußern, Aussprechen, Vorbringen, Aufsagen.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Dire, Affermare, Pronunciare, Parlare, Ammettere, Ripetere, Indicare.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Dire, Parler, Indiquer, Déclarer, Prononcer, Prétendre, Penser, Réciter, Reconnaître.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Firmar, Expresar, Opinar, Dar, Rezar, Suponer, Marcar.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Dizer, Afirmar, Falar, Declarar, Anunciar, Rezar, Alegar, Proferir, Asseverar, Exprimir por palavras.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Zeg, Vertel.