Ευρετήριο

Ἰησοῦς (Ἐννοιολογικοί Ἐμπλουτισμοί 1)





Ο Λόγος στην προανθρώπινη και μετά ύπαρξή του

Υπογραμμίζεται ότι οι Γραφές προσδιορίζουν τον Λόγο (τον Ιησού στην προανθρώπινη ύπαρξή του) ως το πρώτο δημιούργημα του Θεού, τον πρωτότοκο Γιο του. Ο Ιεχωβά ήταν ο Πατέρας, ή αλλιώς Ζωοδότης, αυτού του πρωτότοκου Γιου και ο εν λόγω Γιος ήταν πράγματι δημιούργημα του Θεού, πράγμα το οποίο είναι ολοφάνερο από τις δηλώσεις του ίδιου του Ιησού. Αυτός υπέδειξε τον Θεό ως την Πηγή της ζωής του, λέγοντας: «Εγώ ζω χάρη στον Πατέρα». Σύμφωνα με τα συμφραζόμενα, αυτό σήμαινε ότι η ζωή του απέρρεε από τον Πατέρα του, ή αλλιώς οφειλόταν σε Αυτόν, ακριβώς όπως η απόκτηση ζωής για τους θνήσκοντες ανθρώπους θα απέρρεε από την πίστη τους στη λυτρωτική θυσία του Ιησού (Joh 6:56, 57).

Γιατί μερικές μεταφράσεις της Γραφής χρησιμοποιούν για τον Ιησού τη λέξη «Θεός» με κεφαλαίο «Θ», ενώ άλλες λένε ότι ήταν «θεός» με μικρό «θ» ή «ένας θεός»; Όταν κατηγορήθηκε από τους εναντίους του ότι «κάνει τον εαυτό του θεό», η απάντηση του Ιησού ήταν: «Δεν είναι γραμμένο στο Νόμο σας: Εγώ είπα: «Είστε θεοί»; Αν αποκάλεσε «θεούς» εκείνους ενάντια στους οποίους ήρθε ο λόγος του Θεού, και όμως η Γραφή δεν μπορεί να ακυρωθεί, λέτε σε εμένα τον οποίο ο Πατέρας αγίασε και απέστειλε στον κόσμο: «Βλασφημείς», επειδή είπα: Είμαι Γιος του Θεού;» (Joh 10:31-37) Εν προκειμένω, ο Ιησούς παρέθεσε από τον 82ο Ψαλμό, όπου ορισμένοι ανθρώπινοι κριτές, τους οποίους ο Θεός καταδίκασε επειδή δεν απένειμαν δικαιοσύνη, αποκλήθηκαν «θεοί». (Psa 82:1,2,6,7).

Συνεπώς, ο Ιησούς έδειξε πόσο παράλογο ήταν να τον κατηγορούν για βλασφημία επειδή δήλωσε πως ήταν, όχι ο Θεός, αλλά Γιος του Θεού. Αυτή η κατηγορία περί βλασφημίας προέκυψε από τα λόγια του Ιησού: «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα». (Joh 10:30) Το ότι αυτό δεν σήμαινε πως ο Ιησούς ισχυριζόταν ότι ήταν ο Πατέρας ή ο Θεός είναι ολοφάνερο από την απάντησή του, η οποία έχει ήδη εξεταστεί εν μέρει. Η έννοια της λέξης «ένα» την οποία χρησιμοποίησε ο Ιησούς πρέπει να κατανοηθεί σε αρμονία με τα συμφραζόμενα της δήλωσής του. Ο Ιησούς μιλούσε για τα έργα του και για τον τρόπο με τον οποίο θα φρόντιζε τα «πρόβατα» που θα τον ακολουθούσαν. Τα έργα του, καθώς και τα λόγια του, έδειχναν ότι υπήρχε ενότητα, όχι διάσταση και δυσαρμονία, ανάμεσα σε αυτόν και στον Πατέρα του, σημείο το οποίο τόνισε η συνέχεια της απάντησής του. (Joh 10:25,26,37,38, Joh 4:34, 5:30, 6:38-40, 8:16-18). Αναφορικά με τα «πρόβατά» του, αυτός και ο Πατέρας του είχαν παρόμοια ενότητα ως προς την παροχή προστασίας στα προβατοειδή άτομα και ως προς την καθοδήγησή τους με σκοπό την αιώνια ζωή. (Joh 10:27-29, Jek 34:23,24.).

Η προσευχή που έκανε ο Ιησούς για να είναι ενωμένοι όλοι οι μαθητές του, περιλαμβανομένων και των μελλοντικών μαθητών, δείχνει ότι ο Ιησούς ήταν «ένα» με τον Πατέρα του, όχι με την έννοια της ταυτοπροσωπίας, αλλά όσον αφορά το σκοπό και τη δράση. Κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορούσαν οι μαθητές του Ιησού «να είναι όλοι ένα», όπως εκείνος και ο Πατέρας του είναι «ένα». (Apoc 17:20-23).



1) Ο Λόγος του Θεού (Apoc 19:13)

Το πρόσωπο που έγινε γνωστό ως Ιησούς Χριστός δεν ξεκίνησε τη ζωή του εδώ στη γη. Ο ίδιος μίλησε για την προανθρώπινη ουράνια ζωή του. (Joh 3:13, 6:38,62, 8:23,42,58) Τα εδάφια Joh 1:1,2 αναφέρουν το ουράνιο όνομα του προσώπου που έγινε ο άνθρωπος Ιησούς, λέγοντας: «Στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν μαζί με τον Θεό, και ο Λόγος ήταν θεός [«ήταν θεϊκός», AT' Μο], Αυτός ήταν στην αρχή μαζί με τον Θεό». Εφόσον ο Ιεχωβά είναι αιώνιος και δεν είχε αρχή (Psa 90:2, Apoc 15:3), το ότι ο Λόγος ήταν μαζί με τον Θεό από την «αρχή» πρέπει εν προκειμένω να αναφέρεται στην αρχή των δημιουργικών έργων του Ιεχωβά. Αυτό επιβεβαιώνεται από άλλα εδάφια που προσδιορίζουν τον Ιησού ως «τον πρωτότοκο όλης της δημιουργίας», «την αρχή της δημιουργίας του Θεού». (Col 1:15, Apoc 1:1,3:14)

Ο Ιωάννης προσθέτει: «Και είναι στολισμένος με ένα εξωτερικό ένδυμα ραντισμένο με αίμα, και το όνομα με το οποίο καλείται είναι Ο Λόγος του Θεού». (Apoc 19:13) Τίνος το «αίμα» είναι αυτό; Θα μπορούσε να είναι το αίμα του Ιησού, που χύθηκε για χάρη της ανθρωπότητας. (Apoc 1:5) Αλλά, σε αυτά τα συμφραζόμενα, είναι πιο πιθανό ότι αναφέρεται στο αίμα των εχθρών του που χύνεται όταν εκτελούνται εναντίον τους οι κρίσεις του Ιεχωβά.

Μας γίνεται υπενθύμιση του προγενέστερου οράματος στο οποίο τρυγιέται το αμπέλι της γης και πατιέται στο μεγάλο πατητήρι του θυμού του Θεού ώσπου το αίμα φτάνει «μέχρι τα χαλινάρια των αλόγων»—πράγμα που σημαίνει μεγάλη νίκη επί των εχθρών του Θεού. (Apoc 14:18-20) Παρόμοια, το αίμα που είναι ραντισμένο στο εξωτερικό ένδυμα του Ιησού επιβεβαιώνει ότι η νίκη του είναι αποφασιστική και πλήρης. (Παραβ. Hsa 63:1-6.).

Τώρα, ο Ιωάννης αναφέρεται και πάλι σε ένα όνομα με το οποίο καλείται ο Ιησούς. Αυτή τη φορά πρόκειται για ένα όνομα που είναι ευρέως γνωστό—«Ο Λόγος του Θεού»—το οποίο προσδιορίζει αυτόν τον Πολεμιστή Βασιλιά ως τον Πρώτιστο Εκπρόσωπο του Ιεχωβά και Υπερασπιστή της αλήθειας.(Joh 1:1· Apoc 1:1).

Σαν τον ίδιο τον Ιωάννη, όλα τα μελλοντικά μέλη αυτής της ουράνιας πόλης είναι «δούλοι» του Θεού. Ως τέτοιοι δούλοι, έχουν το όνομα του Θεού γραμμένο εμφανώς στο μέτωπό τους, προσδιορίζοντας Αυτόν ως τον Ιδιοκτήτη τους. (Apoc 1:1· 3:12).

Θα το θεωρούν ανεκτίμητο προνόμιο να του αποδίδουν ιερή υπηρεσία ως μέρος της Νέας Ιερουσαλήμ. Όταν ο Ιησούς βρισκόταν στη γη, έδωσε μια συγκινητική υπόσχεση σε εκείνους τους υποψήφιους άρχοντες, λέγοντας: «Ευτυχισμένοι είναι οι αγνοί στην καρδιά, επειδή αυτοί θα δουν τον Θεό». (Mat 5:8) Πόσο ευτυχισμένοι θα είναι αυτοί οι δούλοι όταν πράγματι θα βλέπουν και θα λατρεύουν τον Ιεχωβά αυτοπροσώπως!

2) Λόγοι αληθινοί και πιστοί (Apoc 21:5,6)

Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για τις συγκεκριμένες υποσχέσεις επειδή είναι σαν να υπογράφει ο ίδιος ο Ιεχωβά Θεός μια εγγύηση, ή έναν τίτλο κυριότητας, για τους πιστούς ανθρώπους σχετικά με αυτές τις μελλοντικές επιλογές. Αυτές οι υποσχέσεις του Ιεχωβά είναι τόσο βέβαιες ώστε αυτός μιλάει σαν να έχουν ήδη εκπληρωθεί: «Έχουν πραγματοποιηθεί!» (Apoc 21:6). Αντί να αμφιβάλλουμε σχετικά με το αν θα συμβούν αυτά τα θαυμαστά πράγματα, θα πρέπει να αναρωτιόμαστε: «Τι πρέπει να κάνω εγώ προσωπικά για να κληρονομήσω τέτοιου είδους ευλογίες;».

3) Apoc 20:1: «Καὶ εἶδον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἔχοντα τὴν κλεῖν τῆς ἀβύσσου καὶ ἅλυσιν μεγάλην ἐπὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ.»

Μήπως ο Σατανάς και οι δαίμονές του θα είναι σε δράση όταν θα βρίσκονται στην άβυσσο;

Θυμηθείτε το κατακόκκινο εφτακέφαλο θηρίο που «ήταν, αλλά δεν είναι, και εντούτοις πρόκειται ν’ ανεβεί από την άβυσσο» (Apoc 17:8). Ενώ βρισκόταν στην άβυσσο «δεν ήταν». Ήταν αδρανές, ακινητοποιημένο, στην ουσία νεκρό.

Παρόμοια, μιλώντας για τον Ιησού, ο Απόστολος Παύλος είπε: «Ποιος θα κατεβεί στην άβυσσο; δηλαδή για ν’ ανεβάσει τον Χριστό από τους νεκρούς» (Rom 10:7). Ο Ιησούς ενόσω βρισκόταν σ’ εκείνη την άβυσσο ήταν νεκρός.* Είναι, λοιπόν, λογικό να συμπεράνουμε ότι ο Σατανάς και οι δαίμονές του θα βρίσκονται σε μια κατάσταση αδράνειας που μοιάζει με θάνατο κατά τα χίλια χρόνια της παραμονής τους στην άβυσσο.

Τι καλά νέα είναι αυτά για εκείνους που αγαπούν τη δικαιοσύνη!

* Άλλα εδάφια λένε ότι ο Ιησούς βρισκόταν στον Άδη όταν ήταν νεκρός (Act 2:31). Ωστόσο δεν πρέπει να συμπεράνουμε ότι ο Άδης και η άβυσσος είναι το ίδιο πράγμα. Ενώ το θηρίο και ο Σατανάς πηγαίνουν στην άβυσσο, για τους ανθρώπους λέγεται ότι πηγαίνουν στον Άδη, όπου κοιμούνται τον ύπνο του θανάτου μέχρι την ανάστασή τους (Job 14:13, Apoc 20:13).



Apoc 12:17: «κα ργσθη δρκων π τ γυναικ κα πλθεν ποισαι πλεμον μετ τν λοιπν το σπρματος ατς τν τηροντων τς ντολς το θεο κα χντων τν μαρτυραν ησο. Κα στθη π τν μμον τς θαλσσης.»

Ας υποθέσουμε ότι είστε στο δικαστήριο και καταθέτετε ως μάρτυρας ενάντια σε μια παγκόσμια εγκληματική οργάνωση. Αρχηγός της είναι ένας πολύ ευφυής, ισχυρός και αδίστακτος δολοφόνος. Πώς θα νοιώθατε βγαίνοντας από το δικαστήριο στο τέλος της ημέρας; Ασφαλής; Κάθε άλλο! Στην πραγματικότητα, θα είχατε βάσιμο λόγο να ζητάτε προστασία.

Αυτό το σενάριο δείχνει παραστατικά την κατάσταση των υπηρετών του Ιεχωβά, οι οποίοι δίνουν μαρτυρία με θάρρος υπέρ του Ιεχωβά και εκθέτουν με αφοβία τον πρώτιστο εχθρό Του, τον μοχθηρό Σατανά. Αλλά έχει κατορθώσει ο Σατανάς να φιμώσει το λαό του Θεού; Όχι! Αντιθέτως, εξακολουθεί να ακμάζει πνευματικά – γεγονός που αποδέχεται μία μόνο ερμηνεία: Ο Ιεχωβά παραμένει το καταφύγιο του λαού Του, «πραγματική κατοικία», ιδιαίτερα σε αυτές τις τελευταίες ημέρες (Psa 90:1, Hsa 54:14,17).



Apoc 1:2: Apoc 22:20   

Apoc 1:9: Mat 10:22  Act 1:8  2Ti 2:12  Rom 8:17

Apoc 14:12: Heb 10:38

Apoc 17:6: Apoc 6:9

Apoc 19:10: Mat 28:19, Luk 24:27, Act 1:8, 2:17, 10:43,  1Pe 1:11