Ευρετήριο

Ἰησοῦς (Ἐννοιολογικοί Ἐμπλουτισμοί 2)





1) Ο Ιησούς Χριστός τι και πώς είναι «χθες και σήμερα ο Αυτός» και στους αιώνες
(Heb 13:8: «ησος Χριστς χθς κα σμερον ατς κα ες τος αἰῶνας.»)

Ο Ιησούς Χριστός ως Υιός του Θεού, Σωτήρ, Μεσσίας και Χριστός, καθώς και με τους τίτλους που αποκαλείται, επονομάζεται και τιτλοφορείται στην ως άνω ΕΡΜΗΝΕΙΑ είναι άξια αναφοράς και τα εξής σχετικά με την προσωπικότητά του και τον καταλυτικό ρόλο ως α) ο μοναδικός «μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων» (1Ti 2:5), β) ο λυτρωτής του ανθρώπινου γένους από την αμαρτία (Act 7:35), γ) ως Βασιλιάς της Βασιλείας του Θεού (Mat 6:10), δ) ως Ιδρυτής και Κεφαλή της Χριστιανικής Εκκλησίας (Eph 1:22, 4:15, Col 1:18), ε) ως ο πρώτιστος παράγοντας και τέλειος ποιητής της πίστεως, καθώς με όλα όσα είπε, έκανε και ήταν, προμήθευσε το στερεό θεμέλιο πάνω στο οποίο πρέπει να βασίζεται η αληθινή πίστη (Heb 12:2, 11:1).

Στη μέγιστη αυτή προσωπικότητα αναφέρονται μερικά από τα θαυμαστικότερα σημεία που υπάρχουν και υποστηρίζονται στις θεόπνευστες Άγιες Γραφές.

2) Ο Ιησούς Χριστός είναι «ο Χριστός ο Υιός του Ζωντανού Θεού (Mat 16:16). Η έκφραση Ιησούς Χριστός ή Χριστός Ιησούς αναφέρεται στο προσωπικό όνομά του και τον προσδιορίζει Εκείνον ως τον Μεσσία (Joh 1:41, 4:25).

3) Ο Ιησούς Χριστός και ο Λόγος είναι ο Πρωτότοκος όλης της δημιουργίας, η αρχή της δημιουργίας του Θεού (Col 1:15, Apoc 1:1, 3:14). Χρησιμοποιήθηκε δε από τον Πατέρα του στη δημιουργία όλων των άλλων πραγμάτων (Joh 1:3, Col 1:16,17). Ως εκ τούτου δεν είναι ούτε «σύναρχος Λόγος» ούτε «συνδημιουργός» δεδομένου ότι η δημιουργική δύναμη πήγαζε από τον Θεό μέσω της ενεργού δύναμής του που είναι το άγιο πνεύμα του Θεού (Gen 1:2, Psa 33:6). Έτσι καθώς όλα τα δημιουργήματα δεν δημιουργήθηκαν απλά «μέσω αυτού» αλλά και «γι’ αυτόν» είναι συνεπώς ο πρωτότοκος του Θεού και ο κληρονόμος όλων των πραγμάτων (Col 1:16, Heb 1:2).

4) Ο Ιησούς Χριστός είναι η προσωποποιημένη σοφία καθώς μιλάει και ενεργεί (Pro 8:1, 22-31, 1Co 2:7,8).

5) Ο Ιησούς Χριστός είναι όπως αποκαλείται «ο μονογενής Υιός» του Θεού (Joh 1:14, 3:16,18, 1Jo 4:9) αλλά και ο Λόγος του Θεού (Joh 1:1). Κατά συνέπεια ήταν το μόνο άμεσο δημιούργημα του Πατέρα του, ο πρωτότοκος Υιός, ήταν μοναδικός, διαφορετικός από όλους τους άλλους γιους του Θεού, οι οποίοι όλοι τους δημιουργήθηκαν ή αλλιώς γεννήθηκαν από τον Ιεχωβά μέσω Εκείνου του πρωτότοκου Υιού. Έτσι λοιπόν ο Λόγος ήταν μονογενής Υιός του Ιεχωβά με ειδική έννοια, όπως ήταν και ο Ισαάκ «μονογενής υιός» του Αβραάμ με την ειδική έννοια καθώς ο πατέρας του είχε ήδη έναν άλλο υιό αλλά από άλλη γυναίκα και όχι από τη σύζυγό του τη Σάρρα (Heb 11:17, Gen 16:15). Όσον αφορά το τρίτο σκέλος του εδαφίου Joh 1:1 και «Θεός ἦν ὁ Λόγος» (ΚΕΙΜ.), η ορθή απόδοσή του στη Νέα Ελληνική ορθά είναι «και ο Λόγος ήταν Θεός»καθώς δεν υφίσταται (στο ΚΕΙΜ.) άρθρο (όπως και στη Νέα Ελληνική). Επίσης επισημαίνεται ότι η εγγραφή της λ. ΚΕΙΜ. είναι ομοιογενής, δηλ. λ. χωρίς κεφαλαία γράμματα αλλά όλα είναι πεζά (μικρά). Γι’ αυτό οι σημειώσεις στις μεταφράσεις λέξεων με κεφαλαία γράμματα είναι επιλεκτική και αυθαίρετη.

6) Ιστορικά η γέννηση του Ιησού Χριστού πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος) του 2 π.Χ., βαπτίσθηκε την ίδια εποχή επίσης το 29 μ.Χ. και πέθανε στο ξύλο του μαρτυρίου στις 14 Νισάν (Μάρτιος-Απρίλιος) του 33 μ.Χ. Οι ημερομηνίες αυτές είναι πραγματικές και εξακριβωμένες από διάφορα γεγονότα (παραβ. Dan 9:24-27, Mat 2:1,13,20-22, Luk 1:24-31,36, 2:1,2,7).

7) Οι Άγιες Γραφές δεν παρέχουν λεπτομέρειες για τα παιδικά χρόνια του Ιησού Χριστού, παρά μόνο ότι μεγάλωνε και δυνάμωνε γεμίζοντας σοφία καθώς η εύνοια του Θεού παρέμεινε συνεχώς επάνω του (Luk 2:40).

Μέρος Β΄

8) Η πλήρης σημασία του ονόματός του (Heb 1:3-4)

Δεδομένου ότι «το όνομα» του Ιησού Χριστού είναι εξοχότερο από εκείνο των αγγέλων του Θεού με την έννοια ότι το όνομά του εμπεριέχει ή αντιπροσωπεύει την τεράστια εκτελεστική εξουσία που έχει καταθέσει σ ‘ αυτόν ο Πατέρας του ο Ιεχωβά Θεός (παραβ. Mat 28:18-20).

9) «Αρχηγός της Ζωής» (Act 3:15)

Ο Ιησούς Χριστός καταθέτοντας τν τέλεια ανθρώπινη ζωή του ως θυσία, κατέστησε εφικτή τόσο την επίλυση των εκλεγμένων ακολούθων του στην ουράνια διακυβέρνησή του όσο και τη διευθέτηση που αφορούσε τους επίγειους υπηκόους του (παραβ. Mat 6:10, Joh 3:16, Eph 1:7, Heb 2:5).

Με αυτόν τον τρόπο ο Ιησούς Χριστός έγινε «Αρχηγός της Ζωής» ή πρώτιστος παράγοντας της Ζωής. Η λ. ἀρχηγός (ΚΕΙΜ.) σημαίνει εδώ βασικά πρώτιστος ηγέτης. Η ομόρριζη λ. ἄρχων (από το ρήμα ἄρχω) χρησιμοποιήθηκε προηγούμενα στον Μωϋσή (Act 7:27,35) ως άρχοντα του λαού Ισραήλ.

Στα πλαίσια αυτά, ο Ιησούς Χριστός με την ιδιότητα του μεσολαβητή κατέθεσε την τέλεια ανθρώπινη ζωή του ως θυσία. Γι’ αυτό θεωρείται και είναι «πρώτιστος ηγέτης ή πρωτοπόρος της ζωής, Αρχιερέας του Θεού και Κριτής και μέσω αυτού θα επανέλθουν στη ζωή με την ανάσταση όλοι οι νεκροί (Joh 5:28-29, 6:39-40).

Οι παραγοντικοί ρόλοι αυτοί γίνονται πράξη επειδή ο ίδιος ο Πατέρας του ο Ιεχωβά Θεός όρισε να χρησιμοποιήσει τον Υιο Του με αυτόν τον τρόπο (Act 4:22 1Jo 5:11-13).

10) Ο Ιησούς Χριστός Δοκιμάστηκε και Τελειοποιήθηκε (Heb 12:2)

Ο Ιησούς Χριστός είχε την απόλυτη εμπιστοσύνη του Πατέρα του, ο οποίος τον γνώριζε «πριν από τη θεμελίωση του κόσμου» (Gen 22:12, Neh 9:7-8, Mat 11-27, 1Pe 1:19-20). Όταν τον επέλεξε ως «σπέρμα» (Μεσσία που θα θυσιαζόταν ως Αρνί του  Θεού), ο Ιησούς Χριστός δέχτηκε πρόθυμα αυτόν τον διορισμό (Phl 2:5-8).

Ο Σατανάς, ο αντίδικος του Θεού και στασιαστής, απαίτησε να υποστεί μια δοκιμή ακεραιότητας ως υπεσχημένος Μεσσίας και μελλοντικός Βασιλιάς της Βασιλείας του Θεού. Η δοκιμή αυτή ήταν με πειρασμούς, παθήματα και κακουχίες.

Σ’ όλα αυτά ο Ιησούς Χριστός, αν και τα δεχόταν για πρώτη φορά στην ύπαρξή του, τα αντιμετώπισε νικηφόρα με πίστη και αφοσίωση στον Πατέρα του (παραβ. Mat 4:1-11). Έτσι ο Ιησούς απέδειξε όχι μόνο πιστότητα και αφοσίωση, αλλά και οσιότητα, καθώς και ταπεινοφροσύνη με δοκιμή και ακεραιότητα. Αντιμετωπίζοντας όλα αυτά με επιτυχία ο Ιησούς Χριστός τελειοποιήθηκε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να είναι σε θέση να διοριστεί από τον Θεό Αρχιερέας για ολόκληρη την ανθρωπότητα (Heb 5:9-10), αναλαμβάνοντας πλήρως τα καθήκοντά του ως πρώτιστος παράγοντας της Σωτηρίας και ως «Αρχηγός της Ζωής» (Act 3:15, βλ. και ανωτέρω 9).

11) Έδωσε μαρτυρία για την Αλήθεια (Joh 18:37)

Ο Ιησούς Χριστός αντιμετώπισε και τον Πιλάτο στην παρωδία της δίκης του. Στην ερώτηση του Πιλάτου: είσαι συ βασιλιάς; Ο Ιησούς απάντησε: «εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· οὐκοῦν βασιλεὺς εἶ σύ; ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· σὺ λέγεις ὅτι βασιλεύς εἰμι. ἐγὼ εἰς τοῦτο γεγέννημαι καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ· πᾶς ὁ ὢν ἐκ τῆς ἀληθείας ἀκούει μου τῆς φωνῆς.» (Joh 18:37).

Όπως φαίνεται καθαρά από το εδάφιο, η απάντηση του Ιησού ήταν ήρεμη, καθαρή, σταθερή και υψίστης σημασίας. Φανέρωσε ποιος ήταν και είναι ο σκοπός του Θεού. Αποκάλυψε μια αλήθεια βασισμένη στη θεμελιώδη πραγματικότητα του υπέρτατου θελήματος του Θεού και της ικανότητας που έχει Αυτός να εκπληρώσει το θέλημά Του και τους σκοπούς Του.

12) Τα έργα του Ιησού Χριστού και οι ιδιότητές του

Επειδή «η χάρις (παρ’ αξίαν καλοσύνη) και η αλήθεια (Joh 1:17) έπρεπε να γίνουν πραγματικότητα μέσω του Ιησού Χριστού, ο ίδιος έδωσε τη δυνατότητα όταν ήταν στη γη να τον δουν, να τον ακούσουν και να διακρίνουν επίσης τα έργα και τις ιδιότητές του. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να τον αναγνωρίσουν ως Μεσσία και να θέσουν πίστη στην απολυτρωτική θυσία του όταν θα πέθαινε ως «… ὁ ἀμνὸς τοῦ θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου.» (Joh 1:29).

Οι τέσσερις αφηγήσεις των Ευαγγελίων περιγράφουν τον Ιησού Χριστό ως ένα ζωντανό και φωτεινό παράδειγμα φιλοπονίας και φιλεργασίας καθώς αγαπούσε την απασχόληση εργαζόμενος για να πραγματοποιήσει το σκοπό και το θέλημα του Πατέρα υπηρετώντας από το πρωί μέχρι αργά τη νύχτα (Mar 1:32-34, 11:20, Luk 21:37,38, Joh 3:2, 5:7). Κατά τη νύχτα προσευχόταν θερμά προς τον Πατέρα Του (Mat 14:23-25, Mar 1:32,35, Luk 6:12, 7:10). Δεχόταν και αντιμετώπιζε τα πλήθη με καλοσύνη μιλώντας για τη Βασιλεία του Θεού (Mar 6:31-34, 7:24-30, Luk 9:10-11). Ο ίδιος ένοιωσε την κούραση, τη δίψα, καθώς και την πείνα και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις δεν έτρωγε χάριν του έργου που έπρεπε να γίνει (Mat 4:2-4, 8:24-25, 21:18, Joh 4:6,7,34). Τελικά εργαζόταν συνειδητά συνεχώς για την εκπλήρωση του διορισμού του, όπως περιγραφόταν στο θεόπνευστο Λόγο του Πατέρα του (Mat 3:15, 5:17-18, 13:10-17,34,35, 26:52-24, Mar 1:14,15, Luk 4:21).

13) Ο Ιησούς Χριστός ήταν ένας ελεύθερος ηθικός παράγοντας διαρκώς, κατ’ εξακολούθηση και χωρίς διακοπή

Βασικά ο Ιησούς Χριστός όταν μιλούσε για το δικό του θέλημα άφηνε με σαφήνεια και απλότητα να εννοηθεί ότι υποτασσόταν θεληματικά και εκούσια στο θέλημα του Πατέρα του (Mat 16:21-23, Joh 4:34, 5:30, 6:38).

Έτσι ο ίδιος μιλούσε γενικά έχοντας υπόψη του ότι «είναι γεγραμμένο» και ειδικά για τις προφητείες που είχαν σχέση και φανέρωναν για τον Μεσσία (Mat 5:7, 16:21, Luk 24:44-47). Ο Ίδιος ο Θεός και Πατέρας του διασφάλισε τη βεβαιότητα εκπλήρωσης όλων των προφητειών, επιλέγοντας με σοφία τον «Υιό της αγάπης Του» ως εκείνον ο οποίος θα έφερνε σε πέρας τον διορισμό του σύμφωνα με το σκοπό Του και το θέλημά Του.

Στα πλαίσια αυτά ο Ιησούς Χριστός απέδειξε περίτρανα την έντονη προσωπική προσπάθεια που απαιτήθηκε εκ μέρους του για να υποτάξει το δικό του προσωπικό θέλημα στο ανώτερο θέλημα Εκείνου που είναι σοφότερός του, στον Πατέρα του (Mat 26:36-44, Luk 22:42-44).

Ταυτόχρονα αναγνώριζε έντονα την ανθρώπινη εξάρτησή του από τον Πατέρα του τον Ιεχωβά Θεό για να λαμβάνει δύναμη σε καιρό και περίσταση ανάγκης (Joh 12:23,27-28, Heb 5:7). Αυτό έγινε ιδιαίτερα φανερό κατά την τελευταία νύχτα της επίγειας ζωής του.

Τέλος διατήρησε ακεραιότητα και παρέπεμψε με συνέπεια στο δηλωμένο θέλημα του Πατέρα του απέναντι στο Σατανά το Διάβολο όταν εκείνος προσπάθησε να τον παρασύρει να δείξει ιδιοτέλεια, εξυψώνοντας τον εαυτό του αρνούμενος έτσι την κυρίαρχη θέση του Πατέρα του (Luk 4:1-13, 1Co 15:45).

14) Η ισορροπημένη άποψη του Ιησού Χριστού για τα υλικά πράγματα και ζητήματα

Ο Ιησούς Χριστός στην επίγεια ζωή του υπολόγιζε τις δεδομένες περιστάσεις ως ένας τέλειος φυσιολογικός άνθρωπος και όχι σαν ασκητής (Luk 7:33-34). Δεχόταν ευχαρίστως πολλές προσκλήσεις για γεύματα και δεξιώσεις. Επισκεπτόταν τα σπίτια ακόμα και ορισμένων ευκατάστατων, πλούσιων ατόμων (Luk 5:29, 7:36, 14:1, 19:1-6). Μάλιστα υπάρχει και μια περιγραφή που ήταν σ’ ένα γάμο (Joh 2:1-10). Γενικά εκτιμούσε με περισσή εκτίμηση όλα τα καλά πράγματα που γίνονταν προσωπικά γι’ αυτόν.

Ωστόσο αξίζει να υπογραμμιστεί ότι έδινε πάντα την πρώτη θέση στα πνευματικά πράγματα και ποτέ δεν ανησυχούσε υπερβολικά για τα υλικά πράγματα. Αυτό ακριβώς συμβούλευε και τους άλλους να κάνουν στη ζωή τους (Mat 6:24-34, 8:20, Luk 10:38-42, βλ. και Phl 4:10-12).

15) Ο Ιησούς Χριστός ήταν κατά τη Διακονία του στη γη: θαρραλέος απελευθερωτής

Μεταξύ των άλλων αρετών του Ιησού Χριστού, τον διέκρινε το μεγάλο θάρρος, η ανδρεία, η θέληση και οι δυνάμεις του (Mat 3:11, Luk 4:28-30, 9:51, Joh 2:13-17, 10:31-39, 18:3-11). Ήταν ένας ηρωϊκός μαχητής υπέρ της υπόθεσης του Θεού και όσων αγαπούν τη δικαιοσύνη.

Στάθηκε γενναίος αγωνιστής ως υπεσχεμένο «σπέρμα», αγωνιζόμενος, αντιμετωπίζοντας την έχθρα του «σπέρματος του όφεως (φιδιού)» μαχόμενος εναντίον του (Gen 3:15, 22:17). Μάλιστα δε διεξήγαγε έναν επιθετικό πόλεμο κατά των δαιμόνων και της επιρροής που ασκούν αυτοί στη διάνοια και στην καρδιά των ανθρώπων (Mar 5:1-13, Luk 4:32-36, 11:19-26, βλ. και 2Co 4:3-4, Eph 6:10-12).

Επίσης ο Ιησούς Χριστός ήταν και κατά των θρησκευτικών ηγετών, οι οποίοι έδειχναν στην πραγματικότητα την εναντίωσή τους στην Κυριαρχία και στο Θέλημα του Θεού (Mat 23:13,27-28, Luk 11:63-54, Joh 19:12-16).

Σε κάθε περίπτωση, ο Ιησούς Χριστός κατά τις αντιπαραθέσεις χρησιμοποιούσε το σπαθί του πνεύματος, το Λόγο του Θεού με τέλειο τρόπο, χειρισμό, στρατηγική και δύναμη. Έτσι εξουδετέρωνε αποτελεσματικά τόσο τα ύπουλα επιχειρήματα όσο και τις παγιδευτικές ερωτήσεις που του έθεταν οι κάθε μορφής ενάντιοί του, φέρνοντας όλους αυτούς προ διλήμματος και σε αδιέξοδο (Mat 21:23-27, 22:15-46).

Σε κάθε περίπτωση ο Ιησούς Χριστός δεν υπήρξε ποτέ παράτολμος και ριψοκίνδυνος, δεν επιζητούσε ποτέ φασαρίες και απέφευγε με επιμέλεια κάθε άσκοπο κίνδυνο (Mat 12:14-15, Mar 3:6-7, Joh 7:1,10, 11:53-54, βλ. και Mat 10:16-17, 28-31).

Είναι γεγονός ότι το θάρρος του βασιζόταν στην ακλόνητη πίστη του (Mar 4:37-40).

Ειδικότερα όταν τον δυσφημούσαν και τον κακομεταχειρίζονταν έστω και λεκτικά, αυτός δεν έχανε τον αυτοέλεγχό του αλλά παρέμενε σταθερά γαλήνιος και ήρεμος, παραδίνοντας τον εαυτό του σ’ Εκείνον που κρίνει πάντα δίκαια (1Pe 2:23).

Τέλος εκπλήρωσε με συνέπεια, με ακρίβεια και σχολαστικά το ρόλο του απελευθερωτή, αγωνιζόμενος θαρραλέα για την επικράτηση της αλήθειας, κηρύσσοντας ελευθερία στους αιχμαλώτους και διαφωτίζοντας κάθε ενδιαφερόμενο άτομο για τον σκοπό του Θεού, όπως ακριβώς έχει αναφερθεί σ’ αυτόν ο προφητικός λόγος (Hsa 42:1,6-7, 61:1, Jer 30:8-10).

Έτσι έσπασε τις αλυσίδες άγνοιας και υποταγής σε ψεύτικους ηγέτες, καθιερώνοντας «τη διακονία του Ιησού ως Μεσσιανικού Βασιλιά του Θεού», ο οποίος επέφερε καταστροφικό αποτέλεσμα στη ψεύτικη θρησκεία των ημερών του (Joh 11:47-48).

16) Τα βαθιά τρυφερά αισθήματα και η θέρμη που απαιτούσαν η υπηρεσία του Ιησού Χριστού ως Αρχιερέα

Είναι γεγονός ότι ο τέλειος Ιησούς Χριστός δεν έκρινε ποτέ κανέναν υπερβολικά αυστηρά ούτε αυταρχικά και υπεροπτικά όπως έκαναν οι σύγχρονοί του θρησκευτικοί αξιωματούχοι όπως οι Φαρισαίοι (Mat 9:10-13, 21:31-32, Luk 7:36-48, 15:1-32, 18:9-14).

Όλοι τον πλησίαζαν – ακόμα και μικρά παιδιά αισθάνονταν άνετα κοντά του. Σ’ ολόκληρη την επίγεια ζωή του αποδείχτηκε ένας πραγματικός φίλος και στοργικός σύντροφος για τους ακολούθους του, τους οποίους «αγάπησε μέχρι το τέλος» (Joh 13:1, 15:11-15).

Ποτέ δεν χρησιμοποιούσε την εξουσία του με απαιτητικό τρόπο ούτε έβαλε βάρη στις πλάτες των ανθρώπων, αντίθετα τους αναζωογονούσε σε τακτική κανονική βάση.

Με τον τρόπο αυτό οι μαθητές του διαπιστώνουν το πόσο «πράος και ταπεινός ήταν στην καρδιά» και ότι ο ζυγός του ήταν πάντα καλός και το φορτίο του ελαφρύ (Mat 11:28-30).

Η ευσπλαχνία και συμπόνοια υποκινούσαν εγκάρδια τον Ιησού Χριστό.

Το αποτέλεσμα ήταν να βοηθά σπλαχνικά και αποτελεσματικά ανθρώπους που υπέφεραν από αρρώστιες, αναπηρίες, ήταν τυφλοί ή χωλοί ή ακόμη έπασχαν από άλλα δεινά (Mat 9:36, 14:14, 20:34, Luk 7:11:15, βλ. και Hsa 53:4, Luk 8:43-48).

Το σημαντικότερο ήταν ότι χορηγούσε πρόθυμα και απλόχερα συγχώρεση αμαρτιών και πνευματική υγεία όπως είχε εξουσιοδότηση να κάνει επειδή ως Χριστός ήταν προορισμένος να δώσει ακόμα και τον εαυτό του «λύτρο αντί πολλών» υφιστάμενος βασανισμό και επώδυνο θάνατο στο ξύλο του μαρτυρίου (Hsa 53:4-8,11-12, βλ. και Mat 9:2-8, 20:28, Mar 10:38-39, Luk 12:50).

17) Ο Ιησούς Χριστός ως Αριστοτέχνης Διδάσκαλος

Η διδασκαλία του Ιησού Χριστού συνδύαζε με τέλειο τρόπο την απλότητα με τη σοφία. Παρουσίαζε θέματα και ζητήματα μεγάλης βαρύτητας και σημασίας, όχι μόνο με απλότητα αλλά και με απόλυτη σαφήνεια και συντομία. Εξηγούσε τα σημεία που ήθελε να τονίσει με πολύ κοινά και γνωστά πράγματα της ζωής στους ακροατές του. Έτσι ήταν αξιοσημείωτα αποτελεσματικός Διδάσκαλος (Joh 7:45-46).

Το θέμα του αγγέλματός του ήταν: Μετανοείτε γιατί η Βασιλεία των Ουρανών έχει πλησιάσει (Mat 4:17).

Έτσι χρησιμοποιούσε πολύ απλά πράγματα καθημερινής χρήσης, όπως ψωμί, νερό, αλάτι, ασκιά για κρασί και παλιά ρούχα, τα οποία με κατάλληλο απλό τρόπο συνδύαζε και τα εμφάνιζε ως σύμβολα μεγάλης σπουδαιότητας (Joh 4:13-14, 6:31-35, Mat 5:13, Luk 5:36-39). Συχνά χρησιμοποιούσε παραλληλισμούς για να εξαλείφει παράλογες αντιρρήσεις και αμφιβολίες θέτοντας πάντα τα ζητήματα πάνω στη σωστή τους διάσταση (Mat 16:1-3, Luk 11:11-22, 14:1-6).

Στόχευε πρωτίστως στις καρδιές των ανθρώπων με διεισδυτικές ερωτήσεις προκειμένου να υποκινήσει τους ακροατές του να σκεφτούν, να εξετάσουν τα κίνητρά τους, και να πάρουν ορθές και σωστές αποφάσεις (Mat 16:5-16, 17:24-27, 26:52-54, Mar 3:1-5, Luk 10:25-37, Joh 18:11). Έτσι κάθε καρδιά αφυπνιζόταν καθώς πεινούσε πραγματικά για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη (Mat 5:3,6, 13:10-15).

Σε κάθε περίπτωση ο λόγος του ήταν ευθύς και καθαρός, αλλά και μερικές φορές αποστομωτικός (Mat 5:37, Luk 11:37-52, Joh 7:19, 8:46-47).

Με τους τρόπους αυτούς το αποτέλεσμα ήταν όλοι που τον άκουγαν να μείνουν έκπληκτοι με τον τρόπο που δίδασκε, διότι τους εδίδασκε ως άτομο που είχε εξουσία και όχι όπως οι γραμματείς (Mat 7:28-29). Πραγματικοί άνθρωποι, ψαράδες Mat 13:47-48), ποιμένες (βοσκοί) (Joh 10:1-17), γεωργοί (Mat 13:3-9), οικοδόμοι (Mat 7:24-27, Luk 14:28-30), έμποροι (Mat 13:45-46), κύριοι ή δούλοι (Luk 16:1-9), νοικοκυρές (Mat 13:33, Luk 15:8), ντόπιοι και ξένοι εθνικοί (Mat 6:26-30), υποκινούνταν να μην ανησυχούν αλλά να ζητούν πρώτα τη Βασιλεία και όλα τα άλλα πράγματα θα τους προστεθούν (Mat 6:25-33).

Τελικά όλοι οι ακροατές του οδηγούνταν και μάθαιναν τον τρόπο και το δρόμο ν’ αποκτήσουν την εύνοια του Θεού και την αιώνια ζωή (Mat 7:13-14).

18) Ο Ιησούς Χριστός «θαυμαστός Σύμβουλος»

Ο Ιησούς Χριστός σύμφωνα με τον προφητικό λόγο έπρεπε να εκδηλώνει «το πνεύμα του Ιεχωβά σε σοφία, κατανόηση, συμβουλές, κραταιότητα, πνεύμα γνώσης μαζί με το φόβο του Θεού».

Έτσι θα γινόταν εμφανής η «απόλαυση» που απορρέει απ’ αυτόν το φόβο του Ιεχωβά Θεού (Esa 11:1-3).

Πραγματικά η απαράμιλλη σοφία που διαπνέει τη διδασκαλία του Ιησού ξεπερνούσε ακόμα και αυτή του Σολομώντα (Mat 12:42).

Με τον τρόπο αυτό ο Ιησούς Χριστός απέδειξε αληθινά και πραγματικά ότι Αυτός ήταν πραγματικά ο Υιός του Θεού. Αυτό ενισχύεται και από το γεγονός ότι όλες οι περιγραφές του θεόπνευστου Λόγου του Θεού και ιδιαίτερα των Ευαγγελίων δεν θα μπορούσαν να είναι προϊόν της διάνοιας ή της φαντασίας ατελών ανθρώπων, αλλά ό,τι έλεγε και έκανε ο Ιησούς Χριστός ήταν προϊόν και συνδυασμός τέλειας διανοητικής σοφίας από το αγνό πνεύμα το οποίο μάλιστα φάνηκε και τη στιγμή της βάπτισής του (Mat 3:16-17).

Έτσι ο Ιησούς Χριστός απέδειξε ότι ήταν ο υποσχεμένος «θαυμαστός Σύμβουλος» (Hsa 9:6). Ήταν βαθύς και τέλειος γνώστης του Λόγου και του θελήματος του Θεού, κατανοούσε στο πλήρες την αθρώπινη φύση, είχε την ικανότητα να φτάνει βαθειά στην ουσία των ζητημάτων κάθε φύσης και υποδείκυε άμεσες και αποτελεσματικές λύσεις σε όλα τα προβλήματα της καθημερινής ζωής.

Η πασίγνωστη Επί του Όρους Ομιλία (Mat 7:28-29) αποτελεί έξοχο και τέλειο παράδειγμα μίμησης ως προς αυτό το στόχο (Mat 5:7). Στη θεόπνευστη αυτή ομιλία, όλοι οι ακροατές – τότε – και αναγνώστες σήμερα κατανοούν και καταλαβαίνουν απλά και με σαφήνεια: ποια είναι η οδός για την αληθινή ευτυχία, πώς να τακτοποιούνται οι διαφορές, πώς ν’ αποφεύγεται η ανηθικότητα, πώς να συμπεριφερόμαστε σ’ εκείνους που μας εχθρεύονται, τον τρόπο με τον οποίο πρέπει ν’ ασκούμε ανυπόκριτα τη δικαιοσύνη, την ορθή και σωστή στάση που πρέπει να έχουμε για τα υλικά πράγματα της ζωής, την εμπιστοσύνη μας στη γενναιοδωρία του Θεού, στην εφαρμογή του χρυσού κανόνα για να έχουμε και να διατηρούμε καλές σχέσεις μεταξύ μας και με τους άλλους συνανθρώπους μας, τον τρόπο για να διακρίνουμε τους θρησκευτικούς πλάνους και απατεώνες και πώς να οικοδομούμε ένα αίσιο, ασφαλές και σίγουρο μέλλον.

Τέλος επισημαίνεται ότι ο Ιησούς Χριστός μετά την Ανάστασή του συνέχισε να είναι το Κεντρικό Πρόσωπο στον αγωγό με τον οποίο επικοινωνούσε ο Ιεχωβά Θεός με τους ανθρώπους (Apoc 1:1).

19) Ο Ιησούς Χριστός Ηγέτης, Διοικητής και Μάρτυρας στις εθνότητες (Hsa 15:3-4, Mat 23:10, Joh 14:10-11, βλ. και 1Ti 6:13-14)

Στον κατάλληλο καιρό ο Ιησούς Χριστός, αρκετούς μήνες μετά την έναρξη της διακονίας του, πήγε και προσκάλεσε κάποιους γνωστούς λέγοντας: Γίνε ακόλουθός μου. Ορισμένοι άνδρες, ψαράδες το επάγγελμα, και ένας εισπράκτορας φόρων, ανταποκρίθηκαν χωρίς δισταγμό (Mat 4:18-22, Luk 5:27-28, βλ. και Psa 110:3).

Ορισμένες γυναίκες ανταποκρίθηκαν διαθέτοντας χρόνο και υλικά αγαθά για να καλύψουν τις ανάγκες του Ιησού Χριστού και των ακολούθων του (Mar 15:40-41, Luk 8:1-3).

Έτσι σχηματίσθηκε αρχικά αυτή η μικρή ομάδα που αποτέλεσε τον πυρήνα εκείνου που θα γινόταν νέο «έθνος», ο πνευματικός Ισραήλ (1Pe 2:7-10).

Περαιτέρω ο Ιησούς αφιέρωσε μια ολόκληρη νύχτα προσευχόμενος στον Πατέρα του για καθοδήγηση πριν επιλέξει τους 12 αποστόλους του. Αυτοί οι 12 άνδρες, αν παρέμεναν πιστοί θα γίνονταν «στύλοι του νέου έθνους» παρόμοια με τους 12 γιους του Ιακώβ στον κατά σάρκα Ισραήλ (Luk 6:12-16, Eph 2:20, Apoc 21:40).

Αργότερα ο Ιησούς διόρισε 70 ακόμα μαθητές στη διακονία, όπως ο Μωϋσής είχε 70 άνδρες συνεργάτες (Num 11:16,17, Luk 10:1).

Ο Ιησούς Χριστός έδωσε ιδιαίτερη προσοχή σ’ όλους αυτούς τους μαθητές και παρείχε σ’ αυτούς κατάλληλη εκπαίδευση και νουθεσία με πρέπουσα διδασκαλία. Μάλιστα δε η Επί του Όρους Ομιλία όπως φαίνεται από το περιεχόμενό της εκφωνήθηκε κυρίως γι’ αυτούς (Mat 5:1-2,13-16, 13:10-11, Mar 4:34, 7:17) (βλ. 18) Ο Ιησούς Χριστός «θαυμαστός Σύμβουλος»).

Η ηγετική θέση που κατείχε τώρα ο Ιησούς Χριστός συνεπάγετο πλήρη ευθύνη από κάθε άποψη (Mat 23:10, Mar 10:32).

Στα πλαίσια αυτά, ανέθεσε και στους μαθητές του κατάλληλες ευθύνες και καθήκοντα πέρα από το έργο κηρύγματος (Luk 9:52, 19:29-35, Joh 4:1-8, 12:4-6, 13:29, Mar 3:9, 14:12-16). Ταυτόχρονα παρείχε τόσο ενθάρρυνση όσο και επίπληξη καθώς και επιτίμηση (Joh 16:27, Luk 10:17-24, Mat 16:22-23).

Πραγματικά ήταν «ο Αρχηγός» ο οποίος διοικούσε όλους αυτούς, δίνοντάς τους κατάλληλες εντολές, η κυριότερη των οποίων ήταν το «ν’ αγαπούν ο ένας τον άλλον όπως αυτός τους είχε αγαπήσει» (Joh 15:10-14).

Η εκπαίδευση που παρείχε στους μαθητές του ήταν σταθερή, χρήσιμη και αποτελεσματική, κατάλληλη για ανθρώπους με ταπεινή κοινωνική θέση και μόρφωση. Η εκπαίδευση αυτή ήταν εξαιρετικά αποτελεσματική (Mat 10:1-11, Mar 6:7-13, Luk 8:1).

Έτσι οι μαθητές γέμισαν δυναμική πεποίθηση για το έργο τους και με κατάλληλο λόγο έγιναν «ψαράδες ανθρώπων»με το εκπληκτικό αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωποι ν’ ανταποκριθούν με πληρότητα και αποτελεσματικότητα στο κήρυγμά τους.

Το φαινόμενο αυτό, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε απορία μεταγενέστερα στους ανθρώπους με υψηλή θέση και μόρφωση (Mat 4:19, Act 2:37, 41:4, 13:6-7).

Τέλος, το εκπληκτικό ήταν ότι η κατανόηση των Αγίων Γραφών, την οποία ο Ιησούς Χριστός είχε ενσταλάξει προσεκτικά στην καρδιά τους, τους έκανε ικανούς και άξιους να γίνουν αληθινοί ποιμένες σε ολόκληρο το ποίμνιο που σχηματίσθηκε στα μετέπειτα χρόνια (1Pe 5:1-4).

Ο Ιησούς Χριστός, λοιπόν, μέσα σε τρεισήμισι χρόνια έθεσε το ισχυρό θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε μια ενωμένη εκκλησία με χιλιάδες πιστά και αφοσιωμένα μέλη, τα οποία προέρχονταν από πολλά έθνη και φυλές.

20) Ο Ιησούς Χριστός Ικανός Προμηθευτής και Δίκαιος Κριτής

Η ικανότητα που είχε ο Ιησούς Χριστός να κατευθύνει αρχικά τις αλιευτικές δραστηριότητες των μαθητών του στο ανθρώπινο πεδίο με καταπληκτική επιτυχία κατέδειξε ότι η διακυβέρνησή του θα έφερνε ευημερία ανώτερη και από εκείνη του Σολομώντα (Luk 5:4-9, Joh 21:4-11).

Το γεγονός ότι ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε στη Βηθλεέμ (που σήμαινε «Οίκος άρτου»), έκανε θαύματα όπως έθρεψε χιλιάδες άτομα και μετέτρεψε το νερό σε εκλεκτό κρασί, αυτά είναι μόνο μια μικρή πρόγευση των μελλοντικών ευλογιών και υπό μορφή συμποσίου που θα παρέχει η Μεσσιανική Βασιλεία για «όλους τους λαούς» (Hsa 25:6, Luk 14:15).

Έτσι η διακυβέρνηση του Ιησού Χριστού θα τερματίσει παγκόσμια όχι μόνο την πείνα, αλλά θα εξαλείψει την αρρώστια κάθε μορφής, το γήρας ακόμα και το θάνατο (Hsa 33:24, 25:7-8).

Η εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη και στην αμερόληπτη κρίση θα είναι διαρκώς απόλυτη βάσιμη, καθώς η κυβέρνηση του Ιησού Χριστού θα τις αποδίδει σε αρμονία με τον προφητικό λόγο και τις Μεσσιανικές προφητείες (Hsa 11:3-5, 32:1-2, 42:1). Ο σεβασμός θα είναι απόλυτα αποδεκτός, καθώς ο Ιησούς Χριστός έδειξε απόλυτο σεβασμό για το νόμο και ιδιαίτερα για το νόμο του Θεού και Πατέρα του.

Στα πλαίσια αυτά, ακόμα και σήμερα οι πιστοί ακόλουθοί του, οι αληθινοί χριστιανοί ακόλουθοί Του παγκόσμια μαθαίνουν να υπακούν ακόμα και στους νόμους των κοσμικών κυβερνήσεων (όταν αυτοί δεν αντιστρατεύονται στο Νόμο του Θεού) (Mat 5:17-19, 22:17-21, Joh 18:36, Rom 13:1).

Κατά την επίγεια ζωή και διακονία του, ο Ιησούς Χριστός απέκρουσε την απόπειρα που του έγινε για να τον εντάξουν ορισμένοι στο πολιτικό σκηνικό, κάνοντάς τον ακόμα και κυρίαρχο βασιλιά με λαϊκή εντολή (Joh 6:15, Luk 19:11-12, Act 1:6-9).

Ο Ιησούς Χριστός ποτέ δεν ξεπέρασε τότε στη γη τα όρια της εξουσίας του (Luk 12:13-14). Επίσης κανένας δεν μπορούσε να τον καταδικάσει για αμαρτία, όχι απλά επειδή γεννήθηκε και ήταν τέλειος, αλλά επειδή είχε μέλημα και φρόντιζε διαρκώς να τηρεί πιστά και αμετάκλητα τον Λόγο του Θεού (Joh 8:46,55).

Η δικαιοσύνη και η πιστότητα τον περιέβαλαν ως «ζώνη» (Hsa 11L5). Επιπλέον, ακόμη, η αγάπη του για τη δικαιοσύνη συνοδευόταν παράλληλα και σταθερά με το μίσος του για την πονηρία, την απάτη, την υποκρισία αλλά και την απληστία καθώς και την αναισθησία απέναντι στα παθήματα των άλλων ανθρώπων (Mat 7:212-27, 28:1-8, 25:28, Mar 3:1-5, 12:38-44).

Καθώς η διακυβέρνησή του θα εξαλείψει την αδικία και την κάθε μορφής καταπίεση, οι πράοι και οι ασήμαντοι θα αναθαρρήσουν και θα επικρατήσουν (Mat 5:5, Hsa 11:4).

Ο Ιησούς Χριστός επέδειξε οξεία διάκριση για τις αρχές και εξουσίες καθώς και την πραγματική σημασία που έχουν, όπως επίσης και για το σκοπό των νόμων του Θεού, δίνοντας έτσι κατάλληλη έμφαση στα «πιο βαρυσήμαντα ζητήματα»: τη δικαιοσύνη, το έλεος και την πιστότητα (Mat 12:1-8, 23:23-24).

Ο Ιησούς Χριστός ήταν καθαρά αμερόληπτος, δεν ήταν προσωπολήπτης και ένοιωθε στοργή για τους μαθητές του (Mat 18:1-4, Mar10:35-44, Joh 13:24, 1Pe 1:17).

Είναι σε όλους συγκλονιστική η σκηνή όταν καθηλωμένος στο ξύλο του μαρτυρίου και του βασανισμού έδειξε μέριμνα για την ανθρώπινη μητέρα του. Και αυτό παρά το γεγονός ότι οι σαρκικοί δεσμοί του ποτέ δεν είχαν προτεραιότητα έναντι των πνευματικών του δεσμών που διατηρούσε με επιμέλεια και σωφροσύνη (Mat 12:46-50, Luk 11:27-28, Joh 19:26-27).

Τέλος σημειώνεται με έμφαση ο τρόπος με τον οποίο χειριζόταν τα διάφορα προβλήματα· δεν ήταν επιφανειακός και σύμφωνα με όσα έβλεπαν τα μάτια του και άκουγαν τ’ αυτιά του (Hsa 11:3, Joh 7:24). Αλλά ήταν ικανός να βλέπει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων και να διακρίνει τα κίνητρα, τις προθέσεις και τους διαλογισμούς τους (Mat 9:4, Mar 2:6-8, Joh 2:23-25).

Πέραν αυτού πρόσεχε και έδινε συνεχώς προσεκτική ακρόαση στο Λόγο του Θεού και επιζητούσε αυθόρμητα να γίνει όχι το δικό του θέλημα αλλά του Θεού και Πατέρα του. Αυτό του διασφάλιζε και του εξασφάλιζε ότι οι αποφάσεις που θα έπαιρνε ως ο διορισμένος πλέον Κριτής του Θεού θα ήταν κατά πάντα και από κάθε άποψη πέρα από κάθε αμφιβολία ορθές, σωστές και δίκαιες (Hsa 11:4, Joh 5:30).

21) Ο Ιησούς Χριστός ως Ανυπέρβλητο Παράδειγμα Αγάπης

Η ιδιότητα που κυριαρχεί και πρυτανεύει στην προσωπικότητα του Ιησού Χριστού είναι η Αγάπη και πρώτα και πάνω απ’ όλα, κορυφαία είναι η Αγάπη του για τον Πατέρα του, η οποία αποτελούσε το πρώτιστο κύριο μέλημά του (Mat 16:21-23). Φυσικά αγάπη έδειχνε και τα άλλα πλάσματα (Mat 22:37-39). Φυσική συνέπεια είναι, η Αγάπη, όπως τη δίδαξε και την έζησε, να είναι το διακριτικό γνώρισμα που θα προσδιόριζε και τους μαθητές του (Joh 13:34-35, βλ. και 1Jo 3:14).

Η Αγάπη που είχε και εκδήλωνε ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν απλά μια εκδήλωση έστω και ενός βαθέως συναισθηματισμού, αλλά ήταν μια Αγάπη η οποία καθοδηγείτο από αρχές (Heb 1:9). Και μια κορυφαία αρχή εδώ είναι ο συνδυασμός της Αγάπης που είχε για τον Πατέρα του με το να τηρεί απαρέγκλιτα τις εντολές του (Joh 14:30-31, βλ. και 1Jo 5:3). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επιζητεί να δοξάζει τον Πατέρα του σε κάθε περίπτωση και περίσταση (Joh 17:1-4).

Επισημαίνεται ότι τη δραματική εκείνη τελευταία νύχτα που ήταν με τους μαθητές του, το ρήμα Αγαπώ και το ουσιαστικό από αυτό, τη λ. Αγάπη, τα ανέφερε σχεδόν 30 φορές με την επανάληψη της εντολής 3 φορές: α) «Ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.» (Joh 13:34), β) «Αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς. μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ.» (Joh 15:12-13), γ) «ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.» (Joh 15:17, βλ. και Joh 10:11-15).

Ως αποκορύφωμα ήταν να δείξει έμπρακτα μια κορυφαία και τρανή απόδειξη για το Θεό και Πατέρα του αλλά και για την ατελή και αμαρτωλή ανθρωπότητα ήταν ο θυσιαστικός θάνατός του (Rom 5:8-10, Eph 2:4-5). Το κορυφαίο αυτό και μεγαλειώδες παράδειγμα της αγάπης του Ιησού Χριστού, όπως περιγράφεται στο γραπτό θεόπνευστο λόγο του Θεού σε συνδυασμό με τις απαράμιλλες αρετές του Ιησού Χριστού, όπως είναι η ταπεινοφροσύνη, η δύναμη που υπεδείκνυε υπέρ της δικαιοσύνης και της κρίσης διαβεβαιώνει το γεγονός ότι η διακυβέρνηση της Βασιλείας του θα πραγματοποιήσει όλα όσα λαχταρούν οι άνθρωποι πιστοί ανά τους αιώνες και μάλιστα θα ξεπεράσει ακόμη και τις μεγαλύτερες και περισσότερες προσδοκίες τους (Mat 28:18, Rom 8:17, 1Pe 2:9, Apoc 1:5-6, 20:6, 21:2-4).

22) Ο Ιησούς Χριστός ως ένα Εξέχων Προφήτης του Θεού

Ο Ιησούς Χριστός αναμφισβήτητα ήταν και ένας εξέχων, μεγάλος, διαπρεπής και διακεκριμένος προφήτης (Deu 18:15,18-19, Mat 21:11, Luk 24:19, Act 3:19-23, βλ. και Joh 7:40).

Προείπε με ακρίβεια και λεπτομέρεια τα παθήματα και τον τρόπο που θα υφίστατο τον θάνατό του πάνω στο ξύλο του μαρτυρίου και το διασκορπισμό των μαθητών του. Προείπε επίσης την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και ερήμωση του ναού της (Mat 20:17-19, 24:1-25,46, 26:31-34, Luk 19:41-44, 21:24, Joh 13:18-27,38).

Ανέφερε προφητείες οι οποίες θα εκπληρώνονταν αργότερα, στον καιρό της παρουσίας του, όταν θα αναλάμβανε δράση η Βασιλεία του. Μια τέτοια εξέχουσα χαρακτηριστική προφητεία είναι «του πιστού και φρόνιμου δούλου και οικονόμου που εκπληρώνεται με πανηγυρικό τρόπο και με θαυμαστή ακρίβεια στις μέρες μας (Mat 24:45-47, Luk 12:42).

Τα διαπιστευτήριά του ήταν ανώτερα του Μωϋσή, καθώς εκτέλεσε σημεία και θαύματα ως θεϊκή απόδειξη ότι ήταν σταλμένος από τον Θεό.

Ακόμα παρουσίασε υπερφυσικά γεγονότα και περιστατικά, όπως γαλήνεψε τη θάλασσα της Γαλιλαίας και περπάτησε πάνω στα νερά της (Mat 8:23-27, 14:23-34). Έκανε μεγάλα και πρωτοφανή θαύματα, όπως θεράπευσε ανθρώπους τυφλούς, χωλούς (κουτσούς), ασθενείς που είχαν σοβαρά λοιμώδη νοσήματα όπως λέπρα, ακόμα ανέστησε και νεκρούς μεταξύ των οποίων και το φίλο του Λάζαρο, ο οποίος είχε πεθάνει πριν από ημέρες και το πτώμα του άρχιζε ν’ αποσυντίθεται (Luk 7:18-23, 8:41-56, Joh 11:1-46).

23) Ο Ιησούς Χριστός ανακηρύχτηκε Δίκαιος

Ολόκληρη η ζωή του Ιησού Χριστού, συμπεριλαμβανομένης και της απολυτρωτικής του θυσίας, ήταν μια πορεία ακεραιότητας και μια πράξη δικαίωσης και απέδειξε περίτρανα ότι είχε τα κατάλληλα προσόντα για νβα υπηρετήσει ως ο χρισμένος Βασιλιάς-Ιερέας του Θεού στον Ουρανό (Rom 5:17-18).

Με την Aνάστασή του από τους νεκρούς σε ζωή ως Oυράνιος Υιός του Θεού ανακηρύχθηκε Δίκαιος ως πνεύμα (1Ti 3:16). Ουράνια πλάσματα τον ανακήρυξαν και τον αναγόρευσαν ως: «…ξιν στιν τ ρνον τ σφαγμνον λαβεν τν δναμιν κα πλοτον κα σοφαν κα σχν κα τιμν κα δξαν κα ελογαν.» (Apoc 5:12). Διότι υπερασπίστηκε σαν λιοντάρι τη δικαιοσύνη και την κρίση αλλά και παρέδωσε σαν αρνί τον εαυτό του για τη σωτηρία των άλλων (Apoc 5:9-13).

Ο Ιησούς Χριστός είχε επιτελέσει πλήρως τον πρώτιστο σκοπό του που ήταν «ὁ Ἁγιασμός τοῦ Ὀνόματος τοῦ Πατέρα του». Ταυτόχρονα εκδήλωσε έξοχες ιδιότητες: την αγάπη, τη σοφία, τη δικαιοσύνη και τη δύναμή του. Έτσι έδωσε τη δυνατότητα στους ανθρώπους να γνωρίσουν και να βιώσουν ό,τι σημαίνει το Όνομα του Θεού Ιεχωβά: «Αὐτός κάνει νὰ γίνεται» (Psa 83:18, βλ. και Mat 11:27, Joh 1:14,18, 17:6-12).

Πάνω όμως απ’ όλα, το έκανε αυτό με το να υποστηρίξει την Παγκόσμια Κυριαρχία του Ιεχωβά Θεού, δείχνοντας ότι η δική του Βασιλική διακυβέρνηση θα βασιζόταν σταθερά και αποκλειστικά σ’ εκείνη την υπέρτατη πηγή Εξουσίας.

Επομένως, μπορεί να ειπωθεί πανηγυρικά για τον Ιησού Χριστό «ὁ Θεός εἶναι ὁ θρόνος σου εἰς τοὺς αἰῶνας» (Heb 1:8).

Απ’ όλα τα παραπάνω, μπορεί κάλλιστα να υποστηριχθεί ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι: «ο πρώτιστος παράγοντας και τελειοποιητής της πίστης μας».

Με το να εκπληρώσει προφητείες και ν’ αποκαλύψει τους μελλοντικούς σκοπούς του Θεού στην ανθρωπότητα, καθώς επίσης με τα όσα είπε έκανε και προμήθευσε το σταθερό θεμέλιο πάνω στο οποίο πρέπει να βασίζεται η αληθινή πίστη και ελπίδα ολόκληρης της ανθρωπότητας (Heb 12:2, 11:1).

24) Οι έχοντες τη μαρτυρία του Ιησού

Apoc 12:17: «κα ργσθη δρκων π τ γυναικ κα πλθεν ποισαι πλεμον μετ τν λοιπν το σπρματος ατς τν τηροντων τς ντολς το θεο κα χντων τν μαρτυραν ησο

Ας υποθέσουμε ότι είστε στο δικαστήριο και καταθέτετε ως μάρτυρας ενάντια σε μια παγκόσμια εγκληματική οργάνωση. Αρχηγός της είναι ένας πολύ ευφυής, ισχυρός και αδίστακτος δολοφόνος. Πώς θα νοιώθατε βγαίνοντας από το δικαστήριο στο τέλος της ημέρας; Ασφαλής; Κάθε άλλο! Στην πραγματικότητα, θα είχατε βάσιμο λόγο να ζητάτε προστασία.

Αυτό το σενάριο δείχνει παραστατικά την κατάσταση των υπηρετών του Ιεχωβά, οι οποίοι δίνουν μαρτυρία με θάρρος υπέρ του Ιεχωβά και εκθέτουν με αφοβία τον πρώτιστο εχθρό Του, τον μοχθηρό Σατανά. Αλλά έχει κατορθώσει ο Σατανάς να φιμώσει το λαό του Θεού; Όχι! Αντιθέτως, εξακολουθεί να ακμάζει πνευματικά – γεγονός που αποδέχεται μία μόνο ερμηνεία: Ο Ιεχωβά παραμένει το καταφύγιο του λαού Του, «πραγματική κατοικία», ιδιαίτερα σε αυτές τις τελευταίες ημέρες (Psa 90:1, Hsa 54:14,17).