Ευρετήριο

Θυμός



ΡΙΖΑ: Πιθ. < ΘΥΩ "εφορμώ, τρέχω ορμητικά", έχει ετυμολ. συνάφεια με το ΘΥΩ "θυσιάζω", πβ. σανσκρ. DHUMA-, λατ. FUMUS που σημαίνουν "καπνός".

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Οργή, θυμός, (στον πληθ.) οι εκρήξεις θυμού, τα ξεσπάσματα οργής.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Θυμοῦμαι Mat 2:16, Θυμομαχῶ Act 12:20.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Ὀργή Eph 4:31, Παροργισμός Eph 4:26, Πλήκτης 1Ti 3:3, Χολῶ Joh 7:23, Ἐρεθίζω Col 3:21, Ἐπισχύω Luk 23:5, Ἀγανάκτησις 2Co 7:11, Χαλεπός Mat 8:28, Σκληρός Jac 3:4.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ἥρεμος 1Ti 2:2, Ἥσυχος 1Ti 2:2.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό β΄ κλίσης, αρσενικού γένους: Θυμός –οῦ.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Θυμοί: Ονομαστική πληθυντικού.

2) Θυμόν: Αιτιατική ενικού.

3) Θυμός: Ονομαστική ενικού.

4) Θυμοῦ: Γενική ενικού.

ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

Θυμός (Διαβόλου) (Apoc 12:12)

Εξοργισμένος από το τρίτο «αλίμονο», ο Σατανάς βάζει τώρα σκοπό να πλήξει την ανθρωπότητα με το δικό του, ξεχωριστό είδος «αλίμονο»: «Αλίμονο στη γη και στη θάλασσα, επειδή ο Διάβολος κατέβηκε σε εσάς, έχοντας μεγάλο θυμό, καθώς γνωρίζει ότι έχει μικρό χρονικό διάστημα». (Apoc 12:12β) Η εκδίωξη του Σατανά από τον ουρανό σημαίνει πράγματι «αλίμονο» για την κατά γράμμα γη, η οποία καταστρέφεται από ιδιοτελείς ανθρώπους που βρίσκονται υπό τον έλεγχό του. (Deu 32:5).

Επιπρόσθετα, η τακτική του Σατανά “κυβέρνα ή κατάστρεφε” επιφέρει «αλίμονο» στη συμβολική γη, τη δομή της ανθρώπινης κοινωνίας, καθώς και στη συμβολική θάλασσα, την ταραγμένη μάζα της ίδιας της ανθρωπότητας. Στη διάρκεια των δύο παγκόσμιων πολέμων, η οργή του Σατανά αντικατοπτρίστηκε στην οργή των εθνών που υποτάσσονται σε αυτόν, και μέχρι σήμερα εξακολουθούν να λαβαίνουν χώρα παρόμοιες εκρήξεις δαιμονικής οργής—παρότι δεν θα συνεχιστούν για πολύ ακόμη! (Mar 13:7, 8).

Αλλά όσο τρομακτικές και αν είναι οι επινοήσεις του Διαβόλου, δεν θα καταφέρουν ποτέ να συγκριθούν με τα οδυνηρά αποτελέσματα που θα έχει πάνω στην ορατή οργάνωση του Σατανά το τρίτο «αλίμονο»—η δράση της Βασιλείας του Θεού!

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 18:1-5: «Μετ τατα εδον λλον γγελον καταβανοντα κ το ορανο χοντα ξουσαν μεγλην, κα γ φωτσθη κ τς δξης ατο. κα κραξεν ν σχυρ φων λγων· πεσεν πεσεν Βαβυλν μεγλη, κα γνετο κατοικητριον δαιμονων κα φυλακ παντς πνεματος καθρτου κα φυλακ παντς ρνου καθρτου [κα φυλακ παντς θηρου καθρτου] κα μεμισημνου, τι κ το ονου το θυμο τς πορνεας ατς ππωκαν πντα τ θνη κα ο βασιλες τς γς μετ ατς πρνευσαν κα ο μποροι τς γς κ τς δυνμεως το στρνους ατς πλοτησαν. Κα κουσα λλην φωνν κ το ορανο λγουσαν· ξλθατε λας μου ξ ατς να μ συγκοινωνσητε τας μαρταις ατς, κα κ τν πληγν ατς να μ λβητε, τι κολλθησαν ατς α μαρται χρι το ορανο κα μνημνευσεν θες τ δικματα ατς.»

Στα πλαίσια της ενθρόνισής του στην Ουράνια Βασιλεία το 1914, ο Ιησούς Χριστός έστρεψε την προσοχή του στις πνευματικές ανάγκες του πιστού λαού του Θεού πάνω στη γη (Mat 24:45-47). Όπως είχε γίνει και με την απελευθέρωση του υπόλοιπου των Ιουδαίων το 537 π.Χ. από τη Βαβυλώνα μόλις κατακτήθηκε από τον Κύρο, έτσι και ο Ιησούς απελευθέρωσε ένα υπόλοιπο πνευματικών Ιουδαίων (εκείνων που ακολουθούσαν πιστά τα ίχνη του) από την επιρροή της σύγχρονης Βαβυλώνας της Μεγάλης, της παγκόσμιας αυτοκρατορίας της ψεύτικης θρησκείας. Με την απελευθέρωση αυτή αποκαταστάθηκε η αγνή λατρεία που αρμόζει στη ζωή των γνήσιων αφιερωμένων βαπτισμένων Χριστιανών (παραβ. Mat 3:1-5, Rom 2:29).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 16:1: Psa 69:24  Soph 3:8

1) Η λ. Θυμός στο εδάφιο 2Co 12:20 περιλαμβάνεται σε μια απαρίθμηση αρετών (γνωστή και ως Αρετολογία) αλλά και παθών. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

2) Η λ. Θυμόν στο εδάφιο Col 3:8 περιλαμβάνεται σε μια απαρίθμηση αρετών (γνωστή και ως Αρετολογία) αλλά και παθών. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

3) Η λ. Θυμόν στο εδάφιο Apoc 12:12 περιλαμβάνεται σε μια περιγραφή με ποιητική έξαρση ως ένας ύμνος χωρίς μέτρο. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

4) Η λ. Θυμός στην Αρχαϊκή Ελλάδα αντιπροσωπεύει (μαζί με τη λ. Μένος και Νόος) τις ψυχολογικές και πνευματικές πλευρές του ζωντανού ανθρώπου οι οποίες όμως παύουν να λειτουργούν από τη στιγμή του θανάτου του.

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Anger, Fierceness, Indignation, Wrath.

Θυμός, οῦ, , (1) physically, the soul, the breath, or the breath issuing from the mouth, as from a person agitated or in a rage; θυμοῦ πνοάς, Eurip. Phœn. 464; (2) the mind, the soul; resentment; θυμὸν γένοιτο χεῖρι πληρῶσαι πότε, Soph. Phil. 326, passim; ἦ οὐκ ἐννενόηκας ὡς ἄμαχόν τε καὶ ἀνίκητον θυμὸς οὖ ἄμαχόν τε καὶ ἀνίκητον θυμὸς οὖ παρόντος ψυχὴ πᾶσα πρὸς πάντ’ ἄφοβός τε καὶ ἀήττητος; have you not perceived how invincible and unconquerable passion is, which being present, every soul is fearless for any thing and unconquerable? Plat. Polit. 375, B; τὸν θυμὸν κατατίθεσθαι, to drop one’s resentment, Aristoph. Vesp.; θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι, the heart in the breast, Il. xiv, 39; σὸν θυμὸν ἐρυκαπέειν, to curb thy appelite, Odys. ix, 39; θυμὸν ἀπήυρα, deprived of life, Ib. 202; πλησάμενος θυμὸν ἐδήτυος, having eaten his fill, Odys. xxi, 603; life; θυμοῦ δευομένους, deprived of life, Il. iii, 294: desire; ardor, resolution, Thucyd. I, 49; courage, spirit, vehemence, impetuosity; not used in the plural. Fr. θύω.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Ira, Animositas, Indignatio, Iracundia, Furor.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Wut.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Rabbia.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Anger.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Ira.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Raiva.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Boosheid.