Ευρετήριο

Θάνατος



ΡΙΖΑ: Θανα-θανείν-θανή+ατος.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Ο φυσικός θάνατος (η παύσις της λειτουργίας των λειτουργικών οργάνων και της ζωής και δραστηριότητας των ανθρώπων και των ζώων),

2) Ο ηθικός και πνευματικός θάνατος,

3) Πνευματικός θάνατος, πνευματικά νεκρή κατάσταση ως αποτέλεσμα πνευματικής ασθένειας,

4) Πόνος, οδύνες θανάτου (Act 2:24).

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Θανάσιμος Mar 16:18, Ἡμιθανής Luk 10:30, Ἐπιθανάτιος 1Co 4:9, Θανατηφόρος Jac 3:8, Θανα-ατος (ακόρεστος, καίρια επιβλαβής αφανίζοντας ζώντας οργανισμούς) (Παραβ. Ο΄ Psa 146: 4).

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Τελευτή Mat 2:15, Ἀναίρεσις Act 8:1, Νέκρωσις 2Co 4:10.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ζωή Mat 7:14, 25:46, Joh 1:4, 3:36, 5:24, Βίος Luk 8:14, 15:12, 30, 21:4.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό β΄ κλίσης, αρσενικού γένους: Θάνατος, -ου.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Θάνατε: Κλητική ενικού.

2) Θανάτοις: Δοτική πληθυντικού.

3) Θάνατον: Αιτιατική ενικού.

4) Θάνατος: Ονομαστική ενικού.

5) Θανάτου: Γενική ενικού.

6) Θανάτῳ: Δοτική ενικού.

ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ:

«Είναι η Αναψυχή σας Ωφέλιμη;

Ωστόσο, αντιλαμβανόμαστε επίσης ότι η αποδοχή της ποικιλίας στην αναψυχή δεν μας δίνει την άδεια να εντρυφούμε σε κάθε είδους απόλαυση. Για να το κατανοήσουμε αυτό καλύτερα, ας εξετάσουμε ξανά το παράδειγμα του φαγητού. Αν και μπορεί να είμαστε πρόθυμοι να δοκιμάσουμε διάφορα φαγητά, δεν θα τρώγαμε οικειοθελώς χαλασμένη τροφή. Κάτι τέτοιο αντιβαίνει στην κοινή λογική και θέτει σε κίνδυνο την υγεία μας. Παρόμοια, αν και μπορεί να είμαστε δεκτικοί σε διάφορες μορφές υγιούς ψυχαγωγίας, δεν θα επιδιώκαμε να διασκεδάζουμε με δραστηριότητες που είναι επικίνδυνες για τη ζωή, βίαιες ή ηθικά διεφθαρμένες. Η συμμετοχή σε τέτοιες δραστηριότητες αντιβαίνει στις Γραφικές αρχές και θέτει σε κίνδυνο τη σωματική ή την πνευματική μας υγεία. Για να είμαστε βέβαιοι ότι παραμένουμε μέσα σε λογικά όρια, χρειάζεται να καθορίσουμε εκ των προτέρων αν το είδος της αναψυχής που μας αρέσει είναι ωφέλιμο ή όχι. (Eph 5:10).

Πώς μπορούμε να το κάνουμε αυτό;

Προκειμένου να είναι η αναψυχή μας ωφέλιμη και να ευαρεστεί τον Ιεχωβά, πρέπει να ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένα κριτήρια τα οποία εκτίθενται στο Λόγο του Θεού. (Psa 86:11) Για να καθορίσετε αν αυτό αληθεύει αναφορικά με κάποιο είδος αναψυχής που ίσως σας αρέσει, μπορείτε να το υποβάλετε σε έναν απλό έλεγχο. Αυτός συνίσταται σε τρία ερωτήματα τα οποία συνοψίζονται στις λέξεις τι, πότε, ποιοι. Ας τα εξετάσουμε ένα ένα.

Τι Περιλαμβάνει;

Προτού συμμετάσχετε σε κάποια μορφή ψυχαγωγίας, το πρώτο ερώτημα που πρέπει να θέσετε στον εαυτό σας είναι: Τι;—δηλαδή, “Τι περιλαμβάνει η ψυχαγωγική δραστηριότητα την οποία βρίσκω ελκυστική;” Καθώς αναζητάτε την απάντηση, είναι χρήσιμο να θυμάστε ότι στην ουσία υπάρχουν δύο κατηγορίες ψυχαγωγίας. Στην πρώτη λέμε όχι· στη δεύτερη, ίσως. Ποια είναι η πρώτη; Σε αυτόν τον πονηρό κόσμο, μεγάλο μέρος της ψυχαγωγίας χαρακτηρίζεται από δραστηριότητες που παραβιάζουν κατάφωρα τις Γραφικές αρχές ή τους νόμους του Θεού. (1Jo 5:19).

Οι αληθινοί Χριστιανοί λένε αποφασιστικά όχι σε κάθε τέτοια ψυχαγωγία. Σε αυτήν συγκαταλέγεται οτιδήποτε περιέχει στοιχεία σαδισμού, δαιμονισμού, ομοφυλοφιλίας, πορνογραφίας και βίας ή εκθειάζει άλλες κακοήθεις, ανήθικες πράξεις. (1Co 6:9, 10· διαβάστε Apoc 21:8) Όπου και αν βρισκόμαστε, αποδεικνύουμε στον Ιεχωβά πως “αποστρεφόμαστε ό,τι είναι πονηρό” αρνούμενοι να πλησιάσουμε τέτοιου είδους ψυχαγωγία. (Rom 12:9· 1Jo 1:5, 6).

Η δεύτερη κατηγορία ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων αποτελείται από μορφές ψυχαγωγίας που δεν επικεντρώνονται σε πράξεις τις οποίες καταδικάζει ρητά ο Λόγος του Θεού. Σε τέτοιες περιπτώσεις, προτού επιλέξουμε την εν λόγω ψυχαγωγία, πρέπει να την αξιολογήσουμε προσεκτικά με βάση αυτό που ο Ιεχωβά θεωρεί υγιές, όπως γίνεται φανερό από τις Γραφικές αρχές. (Pro 4:10, 11).

Στη συνέχεια, χρειάζεται να πάρουμε προσωπικά μια απόφαση που μας επιτρέπει να διατηρούμε αγαθή συνείδηση. (Fal 6:5· 1Ti 1:19) Πώς μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Σκεφτείτε το εξής: Προτού δοκιμάσουμε ένα καινούριο πιάτο, θα θέλαμε πρώτα να μάθουμε ποια είναι τα κύρια συστατικά του. Παρόμοια, προτού συμμετάσχουμε σε μια μορφή ψυχαγωγίας, χρειάζεται να διερευνήσουμε ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της. (Eph 5:17).

ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

I. Θάνατος (δεύτερος) (Apoc 21:8)

Ο Χριστιανικός κόσμος, παρότι ισχυρίζεται ότι είναι η νύφη του Χριστού, χαρακτηρίζεται από τις αηδιαστικές πράξεις που περιγράφει εδώ ο Ιωάννης. Γι’ αυτό, καταλήγει σε αιώνια καταστροφή μαζί με την υπόλοιπη Βαβυλώνα τη Μεγάλη. (Apoc 18:8, 21) Παρόμοια, οποιοιδήποτε από τους χρισμένους ή από το μεγάλο πλήθος αρχίσουν να επιδίδονται σε τέτοιου είδους αδικοπραγία ή να την προάγουν, πρόκειται να υποστούν αιώνια καταστροφή. Αν εμμένουν σε αυτές τις πράξεις, δεν θα κληρονομήσουν τις υποσχέσεις. Και στη νέα γη, οποιοιδήποτε προσπαθήσουν να εισαγάγουν τέτοιου είδους πράξεις θα καταστραφούν γρήγορα, πηγαίνοντας στο δεύτερο θάνατο χωρίς ελπίδα ανάστασης. (Hsa 65:20).

ΙΙ. Θάνατος (δεύτερος). Η Συντριβή του Κεφαλιού του Φιδιού

Τι ευλογητή προοπτική για αυτούς τους χρισμένους! Όπως διακηρύττει ο Ιωάννης: «Ευτυχισμένος και άγιος είναι όποιος έχει μέρος στην πρώτη ανάσταση· πάνω σε αυτούς ο δεύτερος θάνατος δεν έχει εξουσία». (Apoc 20:6α) Όπως υποσχέθηκε ο Ιησούς στους Χριστιανούς της Σμύρνης, αυτοί οι νικητές που συμμετέχουν στην «πρώτη ανάσταση» δεν κινδυνεύουν να πάθουν κακό από «το δεύτερο θάνατο», ο οποίος σημαίνει αφανισμό, καταστροφή χωρίς ελπίδα ανάστασης. (Apoc 2:11· 20:14) Ο δεύτερος θάνατος «δεν έχει εξουσία» πάνω σε αυτούς, επειδή θα έχουν ντυθεί αφθαρσία και αθανασία. (1Co 15:53).

ΙΙΙ. Θάνατος, Άδης (Apoc 20:14)

Κατόπιν, ο Ιωάννης περιγράφει κάτι που είναι πράγματι θαυμάσιο! «Και ο θάνατος και ο Άδης ρίχτηκαν στη λίμνη της φωτιάς. Αυτός είναι ο δεύτερος θάνατος, η λίμνη της φωτιάς. Και όποιος δεν βρέθηκε γραμμένος στο βιβλίο της ζωής ρίχτηκε στη λίμνη της φωτιάς». (Apoc 20:14, 15)

Μέχρι το τέλος της χιλιετούς Ημέρας Κρίσης, «ο θάνατος και ο Άδης» εξαλείφονται εντελώς. Γιατί απαιτεί αυτό χίλια χρόνια; Ο Άδης, ο κοινός τάφος όλης της ανθρωπότητας, αδειάζει όταν ανασταίνεται και ο τελευταίος που βρίσκεται στη μνήμη του Θεού. Αλλά για όσο καιρό υπάρχουν άνθρωποι που είναι μολυσμένοι με την κληρονομημένη αμαρτία, ο Αδαμιαίος θάνατος παραμένει μαζί τους. Όλοι όσοι θα αναστηθούν στη γη, καθώς και το μεγάλο πλήθος που θα επιζήσει από τον Αρμαγεδδώνα, θα χρειαστεί να υπακούν σε αυτά που είναι γραμμένα στους ρόλους μέχρι να εφαρμοστεί η αξία του λύτρου του Ιησού για την πλήρη εξάλειψη της αρρώστιας, των γηρατειών και άλλων κληρονομημένων ελαττωμάτων. Τότε ο Αδαμιαίος θάνατος, μαζί με τον Άδη, “ρίχνονται στη λίμνη της φωτιάς”. Θα αφανιστούν για πάντα!

Με αυτόν τον τρόπο, θα ολοκληρωθεί το πρόγραμμα που περιγράφει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς τους Κορινθίους: «Διότι [ο Ιησούς] πρέπει να βασιλεύει ώσπου να βάλει ο Θεός όλους τους εχθρούς κάτω από τα πόδια του. Ως τελευταίος εχθρός, θα εκμηδενιστεί ο [Αδαμιαίος] θάνατος».

Τι συμβαίνει κατόπιν; «Όταν τα πάντα θα έχουν υποταχθεί σε αυτόν, τότε και ο ίδιος ο Γιος θα υποταχθεί σε Εκείνον που υπέταξε τα πάντα σε αυτόν». Με άλλα λόγια, ο Ιησούς θα «παραδώσει τη βασιλεία στον Θεό και Πατέρα του». (1Co 15:24-28) Ναι, ο Ιησούς, έχοντας νικήσει τον Αδαμιαίο θάνατο μέσω της αξίας της λυτρωτικής του θυσίας, θα παραδώσει μια τελειοποιημένη ανθρώπινη οικογένεια στον Πατέρα του, τον Ιεχωβά.

Προφανώς σε αυτό το σημείο, στο τέλος των χιλίων ετών, ο Σατανάς ελευθερώνεται και λαβαίνει χώρα η τελική δοκιμή για να καθοριστεί τίνων τα ονόματα θα παραμείνουν καταγραμμένα στο ρόλο της ζωής μόνιμα. «Να αγωνίζεστε σθεναρά» ώστε ανάμεσα σε αυτά τα ονόματα να είναι και το δικό σας! (Luk 13:24· Apoc 20:5).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 2:23: «κα τ τκνα ατς ποκτεν ν θαντ. κα γνσονται πσαι α κκλησαι τι γ εμι ραυνν νεφρος κα καρδας, κα δσω μν κστ κατ τ ργα μν.»

Στην αρχαία εκκλησία των Θυατείρων, ο Ιησούς έστειλε το εξής άγγελμα: «Γνωρίζω τα έργα σου» (Apoc 2:18,19). Επέπληξε κάποια μέλη εκείνης της εκκλησίας για τον ανήθικο, φιλήδονο τρόπο ζωής τους, λέγοντάς τους τα λόγια του σημερινού εδαφίου. Αυτή η δήλωση δείχνει ότι ο Χριστός παρατηρεί, όχι μόνο τη διαγωγή της κάθε εκκλησίας ως σύνολο, αλλά και τον τρόπο ζωής του κάθε μέλους της. Ο Ιησούς επαίνεσε άλλους Χριστιανούς στα Θυάτειρα οι οποίοι «δεν γνώριζαν τα βαθιά πράγματα του Σατανά» (Apoc 2:24).

Παρόμοια και σήμερα, επιδοκιμάζει όλους εκείνους, νέους και ηλικιωμένους, που δεν σκάβουν στα «βαθιά πράγματα του Σατανά» είτε μέσω του Ιντερνέτ είτε μέσω βίαιων βιντεοπαιχνιδιών είτε εντρυφώντας σε ανθρώπινες εκλογικεύσεις που προάγουν την ανεκτικότητα.

Πόσο χαίρεται καθώς παρατηρεί τις προσπάθειες και τις θυσίες τόσων Χριστιανών σήμερα οι οποίοι κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για ν’ ακολουθήσουν την ηγεσία του σε όλες τις πτυχές της ζωής τους!

Apoc 21:3-4: «κα κουσα φωνς μεγλης κ το θρνου λεγοσης· δο σκην το θεο μετ τν νθρπων, κα σκηνσει μετ ατν, κα ατο λαο ατο σονται, κα ατς θες μετ ατν σται [ατν θες], κα ξαλεψει πν δκρυον κ τν φθαλμν ατν, κα θνατος οκ σται τι οτε πνθος οτε κραυγ οτε πνος οκ σται τι, [τι] τ πρτα πλθαν.»

Καθώς σκεφτόμαστε τις μελλοντικές ευλογίες που θα φέρει ο Ιεχωβά Θεός στο πιστό και υπάκουο σ’ Αυτόν πλέον ανθρώπινο γένος, ο κάθε πιστός και αφιερωμένος αληθινός Χριστιανός, ανταποκρινόμενος στην υπέροχη αυτή στοργική προοπτική που του επιφυλάσσει ο Δημιουργός του ο Ιεχωβά Θεός, θα πρέπει πρώτα να τον αγαπάει με όλη την καρδιά, τη σύνεση και τη δύναμή του (παραβ. Mat 12:29,30, Luk 10:27). Ν’ αγιάζει το θεσπέσιο όνομα του Θεού (Mat 6:9). Να Τον λατρεύει με πνεύμα και αλήθεια (Joh 4:23).

Να παραμείνουμε πιστοί σ’ Αυτόν πλησιάζοντάς Τον και Αυτός θα πλησιάσει όλους μας (Jas 4:8).

Αυτά θα τα κάνουμε με τις καθημερινές αποφάσεις μας, από τη μικρότερη μέχρι τη μεγαλύτερη, καθώς όλες θα πρέπει ν’ αντανακλούν την ίδια καθοδηγητική Αρχή: ότι πάντοτε θα πρέπει να επιλέγουμε το μονοπάτι που θα μας οδηγεί σε ισχυρότερη σχέση με τον ουράνιο Πατέρα μας Αιώνια!

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 9:6: Job 3:21  Apoc 6:16

Apoc 20:14: Hsa 25:8, Rom 5:12, 1Co 15:26, Apoc 2:11, 20:6, 21:8

Apoc 20:6: Mat 10:28  Apoc 2:11  Apoc 20:14

Apoc 21:8: Pro 10:7  Heb 10:26  Apoc 2:11  Apoc 20:6

Apoc 2:10: 2Ti 4:7  Rom 2:7

Apoc 1:18: Job 38:17  Psa 9:13

Apoc 2:11: Apoc 20:14  Apoc 21:8

1) Το εδάφιο Mat 24:16 «ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει φῶς εἶδεν μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς» (παραβ. Esa 9:1-2) αναφέρεται σε μια έκφραση «παραλληλισμός των μελών» (parallilismus membrorum) που είναι μια από τα κύρια γνωρίσματα της Εβραϊκής ποίησης (παραβ. Mat 4:16, 16:2,3). Το φαινόμενο περιλαμβάνεται και στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

2) Η λ. Θάνατος στις φράσεις στα εδάφια Rom 6:4, αποτελεί νέα έκφραση στην «Κοινή» Ελληνική γλώσσα που χρησιμοποιείται στο κείμενο των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

3) Η λ. Θάνατος στο εδάφιο Rom 8:38 περιλαμβάνεται σε μια φράση που περιλαμβάνει αντιθέσεις και παραλληλισμούς. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

4) Η λ. Θάνατος στο εδάφιο 1Co 15:54 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 25:8).

5) Η λ. Θανάτου στο εδάφιο Phl 2:8 περιλαμβάνεται σε μια περιγραφή με ποιητική έξαρση ως ένας ύμνος χωρίς μέτρο. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

6) Η λ. Θανάτου στο εδάφιο Mat 4:15 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 8:22, 9:1, 2).

7) Η λ. Θανάτῳ στο εδάφιο Mat 15:4 αναγράφεται ως πλεονασμός. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

8) Η λ. Θανάτῳ στο εδάφιο Mar 7:10 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Exo 21:17).

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Death.

Θάνατος, ου, , death, capital punishment; ἐπὶ θανάτῳ, immediate execution, Xen. Anab. I; generally, a natural death; but sometimes, also, a violent death, murder, slaughter; sentence of death, execution; it is used in the genitive by the ellipse of περί· καὶ θανάτου δὲ οὗτοι κρίνουσι, and thus judge in capital trials, Xen. Cyr. I, 2, 14; θανάτου δίκῃ κρίνεσθαι, to be tried capitally, Thucyd. iii, 57; hence, also, Plat. de Rep. 3, p. 212; ἀνθρώπων καταψηφισθέντων θανάτου ἢ φυγῆς, of men condemned to death or banishment; καταγιγνώσκειν θάνατόν τινος, to pronounce sesntence of death against any one, Xen. Mem. iv, 8, 1; βιαίῳ θάνατῳ ἀποθνήσκειν, to die by a violent death, Xen. Hier. 4, 3; θάνατος κύνειος, a dog’s death, Aristoph. Vesp. 898. Fr. Θ0άνω, obsol.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Mortem.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Sterben.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Scomparsa.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Décès.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Muerte.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Morte.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Dood.