Ευρετήριο

Ἔτος






ΡΙΖΑ: < FΕΤΟΣ < Ι.Ε. *WET- «έτος", λατ. VETUS «παλιός".

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Έτος, χρόνος (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 4).

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Διετία Act 24:27, Ἑκατονταετής Rom 4:19, Τριετία Act 20:31.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Ἐνιαυτός Luk 4:19, Ἡμέρα Luk 1:7,18, Μήν Gal 4:10, Χρόνος Rom 7:1, Καιρός Luk 4:13, 21:24.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Διηνεκές Heb 7:3.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό γ΄ κλίσης, ουδετέρου γένους: Ἔτος -ους.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ἔτει: Δοτική ενικού.

2) Ἔτεσιν: Δοτική πληθυντικού.

3) Ἔτη: Ονομαστική ή αιτιατική πληθυντικού.

4) Ἔτος: Αιτιατική ενικού.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

1) Το έτος αποτελεί ένα θεόδοτο μέσο για τον προσδιορισμό του χρόνου, καθώς ο χρόνος μετριέται ανά έτη και υποδιαιρείται σε μήνες, οι μήνες σε εβδομάδες και οι εβδομάδες σε ημέρες (παραβ. Ο’ Gen 5:1-32). Διευκρινίζεται ότι το έτος υποδιαιρείται σε 12 σεληνιακούς μήνες που διαρκούν 29-30 ημέρες ανάλογα με την εμφάνιση της νέας σελήνης. Το έτος αυτό διακρίνεται από το πραγματικό ηλιακό έτος, το οποίο έχει διάρκεια 365,1/4 ημέρες (αναλυτικότερα: 365 ημέρες 5 ώρες, 48 λεπτά και 46 δευτερόλεπτα). Επισημαίνεται ότι το σεληνιακό έτος είναι κατά 11¼ ημέρες μικρότερο από το ηλιακό έτος.

Διαχρονικά το έτος αρχίζει και τελειώνει την εποχή του φθινοπώρου, ακριβέστερα περί τα μέσα Σεπτεμβρίου.

Στην ύπαιθρο οι αλλαγές αυτές σημαδεύονται με τις γεωργικές εργασίες. Έτσι άρχιζε με το όργωμα και την σπορά (περί τις αρχές του μηνός Οκτωβρίου και τελείωνε με την περίοδο του θερισμού, η τελική φάση του οποίου συνέπιπτε με την αρχή του έτους (περί τα μέσα Σεπτεμβρίου). Σημειώνεται ότι για το λαό και το έθνος Ισραήλ ο Δημιουργός Ιεχωβά Θεός προσδιόρισε ότι το (νέο) έτος ημερολογιακά θα έπρεπε να αρχίζει την άνοιξη (τον καιρό της εξόδου). Εν τούτοις και παρ’ όλα αυτά το φθινόπωρο εξακολουθούσε να σηματοδοτεί την αρχή του γεωργικού ή του πολιτικού έτους. Η δε άνοιξη σηματοδοτεί ορισμένες θρησκευτικές γιορτές (Πάσχα, εορτή των Αζύμων, η εορτή των Εβδομάδων), χαρακτηρίζοντας και την έναρξη του θρησκευτικού έτους.

Στα πλαίσια αυτά υπήρχαν οι χαρακτηρισμοί θρησκευτικό και πολιτικό έτος. (Παραβ. Exo 12:1-14, 23:15).

Πέραν αυτών αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη τα Σαββατιαῖα καθώς και τα Ἰωβηλαῖα ἔτη, σύμφωνα με τις διατάξεις του Μωσαϊκού Νόμου για το Σαββατιαῖο ἔτος πλήρης ανάπαυση για τη γη. Η δε περίοδος ή εβδομάδα 7 ετών αναφέρεται ως «Σάββατο ἐτῶν» (παραβ. Ο΄ Lev 25:2-8). Τέλος με τη συμπλήρωση 7 Σαββατιαίων ἐτῶν άρχιζε το 50ό έτος από το Ἰωβηλαῖο ἔτος άφεσης και απελευθέρωσης (παραβ. Ο΄ Lev 25:10-41).

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι την παλαιά εκείνη εποχή το έτος αναφέρεται και ως ενιαυτός. Η επισήμανση αυτή αναφέρεται καθώς οι θρησκευτικές γιορτές (Πάσχα, Αζύμων, Εβδομάδων) χαρακτηρίζονται ως εκ τούτου ως «ἑορταί ἐνιαύσιαι», καθώς ως μονοετείς λαμβάνουν χώρα ετησίως, δηλ. μια φορά το χρόνο. (Παραβ. λ. Ἀνάμηνησις, εορτή της ανάμνησης του θανάτου του Ιησού Χριστού όπως ο ίδιος έδωσε εντολή να εορτάζεται στην ημερομηνία 14 Νισάν (αντιστοιχούμενη με την τρέχουσα κατ’ έτος ημερομηνία) (παραβ. Luk 22:19).

Τα Συμφραζόμενα της ως άνω λ. ἔτος περιλαμβάνουν και τις ειδικές έννοιες της λ. ἔτος ως «καιρός» αλλά και ως «ἡμέρα» η οποία συμβολίζει ένα έτος (360 ημέρες, ήτοι 12 μήνες Χ 30 ημέρες) σε ορισμένες προφητικές αναφορές στην Αγία Γραφή. (Παραβ. Ο΄ Gen 5:2-8, Apoc 11:2,3, 12:6, 14).

2) Χίλια (έτη)

Είναι ενδιαφέρον ότι σύμφωνα με τον ιστορικό του τέταρτου αιώνα Ευσέβιο, ο Παπίας της Ιεράπολης, που λέγεται ότι έλαβε μέρος της βιβλικής του γνώσης από μαθητές του Ιωάννη, τον συγγραφέα της Αποκάλυψης, πίστευε σε μια κυριολεκτική (κατά γράμμα) Χιλιετή Βασιλεία του Χριστού (παρότι ο Ευσέβιος διαφωνούσε ριζικά μαζί του) (Εκκλησιαστική Ιστορία, Ευσέβιος ΙΙΙ, 39).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

1) Apoc 20:7: «Κα ταν τελεσθ τ χλια τη, λυθσεται σατανς κ τς φυλακς ατοῦ»

Στο τέλος της Χιελιετούς Βασιλείας του Χριστού, οι επίγειοι υπήκοοι της Βασιλείας θα έχουν φερθεί σε τελειότητα. Θα ακολουθούν το παράδειγμα του Ιησού και θα αναγνωρίζουν την κυριαρχία του Ιεχωβά πρόθυμα και ταπεινά. Θα έχουν την ευκαιρία να αποδείξουν ότι αυτή είναι η επιθυμία τους περνώντας με επιτυχία την τελική δοκιμή ().

Στη συνέχεια, όλοι οι στασιαστές – άνθρωποι και πνευματικά όντα – θα εκλείψουν για πάντα. Τι χαρά και αγαλλίαση θα επικρατεί τότε! Ολόκληρη η Παγκόσμια οικογένεια θα αινεί ευτυχισμένα τον Ιεχωβά, ο οποίος θα είναι «τα πάντα για όλους» ().

Θα σας υποκινήσουν αυτές οι ένδοξες πραγματικότητες της Βασιλείας που βρίσκονται τόσο κοντά να επικεντρώσετε την προσοχή και τις προσπάθειές σας στην επιτέλεση του θελήματος του Θεού; Θα καταφέρετε να μην παρασυρθείτε από την κίβδηλη ελπίδα και παρηγοριά που προσφέρει ο κόσμος του Σατανά; Θα είστε πιο αποφασισμένοι να υποστηρίζετε και να υπερασπίζεστε την κυριαρχία του Ιεχωβά;

2) Apoc 20:3: «κα βαλεν ατν ες τν βυσσον κα κλεισεν κα σφργισεν πνω ατο, να μ πλανσ τι τ θνη χρι τελεσθ τ χλια τη. μετ τατα δε λυθναι ατν μικρν χρνον.»

Όπως περιγράφεται στο εδάφιο Apoc 21:5 (βλ.λ.), καθώς καταστρέφεται το παλαιό ασεβές πονηρό σύστημα πραγμάτων, τίθεται εκτός δράσης και ο Σατανάς ή Διάβολος μαζί με τους δαίμονές του. Έτσι απελευθερώνεται για πρώτη φορά η ανθρωπότητα από τη σατανική επιρροή που ήταν γεμάτη από μίσος και αρνητική επιρροή. Ολόκληρη η ανθρωπότητα πλέον «αναπνέει» ελεύθερα και ένα τεράστιο αίσθημα ανακούφισης κυριαρχεί τελικά σ’ εκείνους τους πιστούς δούλους του Θεού που απελευθερώνονται, έτοιμοι να ζήσουν αιώνια σε μια παραδεισένια γη: «κα κουσα φωνς μεγλης κ το θρνου λεγοσης· δο σκην το θεο μετ τν νθρπων, κα σκηνσει μετ ατν, κα ατο λαο ατο σονται, κα ατς θες μετ ατν σται [ατν θες], κα ξαλεψει πν δκρυον κ τν φθαλμν ατν, κα θνατος οκ σται τι οτε πνθος οτε κραυγ οτε πνος οκ σται τι, [τι] τ πρτα πλθαν.» (Apoc 21:3-4).

ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Η εσχατολογία των Φαρισαίων

Apoc 20:3: «καὶ ἔβαλεν αὐτὸν εἰς τὴν ἄβυσσον καὶ ἔκλεισεν καὶ ἐσφράγισεν ἐπάνω αὐτοῦ, ἵνα μὴ πλανήσῃ ἔτι τὰ ἔθνη ἄχρι τελεσθῇ τὰ χίλια ἔτη. μετὰ ταῦτα δεῖ λυθῆναι αὐτὸν μικρὸν χρόνον.»

Οι Φαρισαίοι ισχυρίζονταν ότι μέρος των αμαρτημάτων που κάνουν οι άνθρωποι πληρώνεται στη γη (Luk 13:1-5, Joh 9:13-7).

Σύμφωνα με τις διδασκαλίες τους αντιπαρέθεταν τον «παρόντα αιώνα» με τον «αιώνα του μέλλοντος. Στο χρονικό αυτό διάστημα στο μεταξύ προσδιορίζεται το τέλος του κόσμου μέσα από φυσικές και παγκόσμιες αναστατώσεις. Έτσι λίγο πριν από τη Βασιλεία του Θεού υπάρχει μια προτελευταία βασιλεία: η βασιλεία του Μεσσία «το Σάββατο του κόσμου» το οποίο θα έχει διάρκεια 1000 έτη (Apoc 20:3). Στο τέλος των χιλίων ετών ο Μεσσίας αποθνήσκει και έτσι εμφανίζεται ο Θεός με όλη τη δόξα Του παραμένοντας τελικά ως Ο μόνος Κυρίαρχος στο σύμπαν.

Με τις διδασκαλίες αυτές οι Φαρισαίοι, εξωτερικά και φαινομενικά μεν ευσεβείς και τυπολάτρες, εσωτερικά δε πονηροί και υποκριτές, αποδέχονταν τις εντολές του Θεού με παρερμηνείες.

Τέλος με τη φαινομενική υποκριτική συμπεριφορά τους ασκούσαν μεγάλη επιρροή στο λαό και στους Αρχιερείς της εποχής τους (παραβ. Mat 23:13-29, Luk 18:11-14).

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η «δικαιοσύνη των Γραμματέων και των Φαρισαίων», οι οποίοι με υπερήφανο και εγωϊστικό τρόπο απεύθυναν δήθεν ευχαριστίες προς τον Θεό, ενώ περιφρονούσαν επιδεικτικά τους αμαρτωλούς ανθρώπους, καθώς διαλαλούσαν με υπερβολική μεγαλοπρέπεια, πομπωδώς, με στομφώδες και επιδεικτικό ύφος, αποσκοπώντας στον εντυπωσιασμό, τα έργα τους για τα μάτια του κόσμου. Όμως με αυτούς τους τρόπους δεν είχαν καμία εύνοια στα μάτια του Θεού, καθώς ήταν πλήρως αποδοκιμασμένοι, όπως ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ανέφερε με το γνωστό «Οὐαὶ ὑμῖν γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί» (Mat 6:2, 23:24-28, Luk 11:39,44,46, 18:9-14).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 20:5: Mat 25:46  Apoc 20:13

Apoc 20:6: Apoc 5:10   

1) Η λ. Ἔτη στο εδάφιο Act 7:5 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Gen 17:8).

2) Η λ. Ἔτη στο εδάφιο Act 7:42 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Amo 5:25-27).

3) Η λ. Ἔτη στο εδάφιο Heb 1:12 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 102:25-26).

4) Η λ. Ἔτη χρησιμοποιείται και ως: α) χρονική μονάδα που περιλαμβάνει 12 μήνες ήτοι 365 ημέρες β) ως χρονική περίοδος ενός έτους ως μονάδα μέτρησης ή καθορισμού της ηλικίας (παραβ. Luk 13:7, 2Co 12:2, 1Ti 5:9), γ) το έτος με τις συμβολικές εκφράσεις «καιρός» και «ημέρα» που συμβολίζει ένα έτος (παραβ. Ο΄ Gen 5:2-8, Apoc 12:6,14) και δ) το έτος στις προφητείες με ειδική έννοια ισοδυναμίας 360 ημερών, ήτοι 12 μήνες Χ 30 ημέρες (παραβ. Apoc 11:2,3).

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο’): Gen 5:3,4,5,6,7,8,9-32, Exo 6:16,18,20, Lev 19:23,24.




1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Year.

Ἔτος, εος, τό, a year. Thucyd. vii, 28; κατ’ ἔτος, every year; ἔτος ὥριον, in the whole year, or, according to others, the whole season, i. e. the spring months, Theocr. Idyl. vii, 84; ἔτος εἰς ἔτος, year after year, Soph. Antig. 340; παρ’ ἔτος, every second year; τοῦ ἐρχομένου ἔτους, the following year, Thucyd. vi, 3. Year.

ἔτος , εος, τό, irreg. dat.

A. “ἔτῃ” IG2.1059.18:—year, τῶν προτέρων ἐτέων in bygone years, Il.11.691; τόδ᾽ ἐεικοστὸν ἔ. ἐστὶν ἐξ οὗ . . 24.765, cf. Od.2.89, 19.222; “ὅτε . . ὄγδοόν μοι ἐπιπλόμενον ἔ. ἦλθε” 7.261; ἔ. ἐνιαυτῶν, v. ἐνιαυτός; ἑκάστου ἔτους Pl.Phd.58b; “ἀν᾽ ἕκαστον ἔ.” Thphr.HP4.4.4; “ἀνὰ πᾶν ἔ.” AP9.430 (Crin.); “ἀνὰ πάντα ἔτεα” Hdt. 8.65; δι᾽ ἔτους πέμπτου every fifth year, Ar.Pl.584; κατὰ ἔ. every year, Th.4.53, D.S.3.2, Ev.Luc.2.41, etc. (freq. καθ᾽ ἕ., as PPetr.3p.34 (iii B.C.) and later); ἔ. εἰς ἔ. year after year, S.Ant.340 (lyr.); δι᾽ ἔτους annually, Ph.1.19, 378; “εἰς ἔ.” Theoc.Ep.13.4; “εἰς ἔ. ἐξ ἔτεος” Id.18.15; “ἔ. ἐξ ἔτους” LXX Le.25.50; παρὰ ἔ. every other year, Paus.9.32.3 (but “πὰρ ϝέτος” yearly, Tab.Heracl.1.101); “πάλαι πολλὰ ἤδη ἔτη” Pl.Ap. 18b; “τρίτῳ ἔτει” Th.1.101; “τρίτῳ ἔτεϊ πρότερον” Hdt.6.40; τρίτῳ ἔτεϊ τούτων in the third year after this, ibid., etc.; freq. in acc., ἔ. τόδ᾽ ἤδη δέκατον . . βόσκων now for these ten years, S.Ph.312; “τύραννος ἐγεγόνει ἤδη χιλιοστὸν ἔτος” Pl.R.615c, cf. D.3.4, 33.23; of a person's age, “γεγονὼς ἔτη τρία ἀπολείποντα τῶν ἑκατόν” Isoc.12.270; “οἱ ὑπὲρ τὰ στρατεύσιμα ἔτη γεγονότες” X.Cyr.1.2.4, cf. 13, etc.; without “γεγονώς, τοὺς ὑπὲρ τετταράκοντα ἔτη” Id.An.5.3.1; οἱ μέχρι τετταράκοντα ἐτῶν ib.6.4.25, etc.: in gen., “ἐπειδὰν ἐτῶν ᾖ τις τριάκοντα” Pl.Lg.721b; μυρίων ἐτῶν within a period of 10,000 years, Id.Phdr.248e; ὥρα ἔτους, v. ὥρα 1.

2. regnal year, “τὸ πέμπτον ἔ. Δομιτιανοῦ” POxy.477.8 (ii A.D.). (ϝέτος SIG9.2 (Olympia, vi B.C.), Berl.Sitzb.1927.8 (Locr., v B.C.), Inscr.Cypr.135.1 H., Tab.Heracl.l.c.; cf. Lat. vetus.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Annus, Bruma, Aestas.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Schuljahr, Jahrgang, Jahr.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Annata, Anno.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Année, An.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Año, Curso, Edad, Promoción, Juventud, Infancia.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Ano.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Jaar.