Ευρετήριο

Χρυσοῦς




ΡΙΖΑ: <ΧΡΥΣΟΣ<σημιτικό δάνειο, πβ. εβρ. HARUS.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Χρυσός, ο κατασκευασμένος από χρυσό.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Χρυσός Mat 10:9, Χρυσίον Act 3:6, Χρυσοδακτύλιος Jac 2:2, Χρυσόω Apoc 17:41, 18:16.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ξύλινος, Ὀστράκινος 2Ti 2:20, Ἄργυρος Mat 10:9.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Επίθετο β΄ κλίσης, συνηρημένο, τρικατάληκτο σε: -οῦς, -ά, -οῦν.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΤΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Χρυσᾶ: ονομαστική ή αιτιατική πληθυντικού ουδετέρου γένους.

2) Χρυσάς: αιτιατική πληθυντικού θηλυκού γένους.

3) Χρυσάν: αιτιατική ενικού θηλυκού γένους.

4) Χρυσοῦν: αιτιατική ενικού αρσενικού γένους, ονομαστική ή αιτιατική ενικού ουδετέρου γένους.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Apoc 14:14: «Καὶ εἶδον, καἰδοὺ νεφέλη λευκή, καἐπὶ τὴν νεφέλην καθήμενον ὅμοιον υἱὸν ἀνθρώπου, ἔχων ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ στέφανον χρυσοῦν καἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ δρέπανον ὀξύ.»

Μέρος Α΄

Χωρίς καμία αμφιβολία αυτός που κάθεται πάνω σε λευκό σύννεφο και ήταν όμοιος με τον γιο ανθρώπων με χρυσό στο κεφάλι και είχε κοφτερό δρεπάνι στο χέρι του είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Μεσσιανικός Βασιλιάς που είχε δει και ο προφήτης Δανιήλ σε όραμα (Dan 7:13,14, Mar 14:61,62).

Όταν ήταν στη γη ο Ιησούς Χριστός παρομοίασε το έργο μαθήτευσης με το θερισμό του παγκόσμιου αγρού της ανθρωπότητας (Mat 9:37,38, Joh 4:35,36). Ο θερισμός λαμβάνει χώρα αναμφίβολα την «Ημέρα του Κυρίου» όταν ο Ιησούς Χριστός στέφεται Βασιλιάς και εκτελεί κρίση καθώς εκπροσωπεί τον Πατέρα του. Επομένως, ο καιρός της διακυβέρνησής του από το 1914 είναι και ο χαρωπός καιρός για θερισμό (παραβ. Deu 16:13-15).

Μέρος Β΄

Το βαρυσήμαντο αυτό γεγονός της εμφάνισης του Ιησού Χριστού «στεφανωμένου Βασιλιά» παραπέμπει (σύμφωνα με τους ιστοριογράφους) σε μια προϊστορική εικόνα όταν οι Άριοι (Ινδογερμανικής ή Ινδοευρωπαϊκής οικογένειας) ανέπτυξαν ένα πλήθος από διάφορους μυθολογικούς θεούς και πάνω από αυτούς υψωνόταν η κυρίαρχη έννοια του «Ουρανίου Ενός», άμορφου, ανώνυμου, πάμφωτου Θεού, ως του μόνου υπέρτατου Όντος (O. Schrader Aryan Religion στην Encyclopaedia of Religion and Ethics II (Edinburg 1930) και Arische Religion I (Leipzig 1923) σελ. 265 (συν) 299 (συν) 555 (συνέχ.).

Το Εν αυτό υπέρτατο Ον, ο Θεός Πατήρ του Παντός νοείται ως ο Πάμφωτος, το Αυτόφως – το πλήρωμα – η Πηγή και ακτινοβόλος Αιτία … του Ηθικού Φωτός ως Θεός του Ουρανού… ο καταλάμπων και ακτινοβολών ο Ζεύς-Δεύς, ο μόνος Θεός της προαρχαιοελληνικής θρησκευτικότητας, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως Asura (ο πάμφωτος, ο φωτί κατακυριεύων, ο πάμφωτος Κυρίαρχος, ο Ύψιστος Κύριος).

Το υπέρτατο αυτό Ον επονομάζεται (στη Μιθραϊκή λειτουργία) ως «ο μέγας θεός Ήλιος Μίθρας» και προσφωνείται (μεταξύ άλλων και ως Κύριος του ουρανού και της γης, θεός των θεών και περιγράφεται «… ὄψει θεοῦ νεωτέρου εὐειδῆ πυρινότριχα ἐν χιτῶνι λευκῷ καὶ χλαμύδι κοκκίνῃ.. ἔχοντα πύρινον στέφανον» [παραβ. Wilhelm Havers σελ. 708, οι λ. div (ουρανός) dis (διαμονή) deva deus (ουρανός), βλ. και 2Esd 7:12,21 (συν) όπου ο Αρταξέρξης, Ο΄ Αρθασασθα ή Αθερσασθα (Neh 7:1,11,21, 8:2, Έσδρας Β΄) χαρακτηρίζει τον Θεό του Ισραήλ τον Γχβ΄ (Γιαχβέ – Ιεχωβά) «ως Θεόν του Ουρανού» όπως χαρακτηριζόταν στον Ζωροαστρισμό ο ύψιστος θεός των Ιρανών Ahura Marda - παραβ. Apoc 14:14].

Οι ως άνω περιγραφές του Ύψιστου Θεού (με το μυστικό συμβολικό επώνυμο ΙΑΩ και κατά «μυστικοσυμβολική αντιστροφή» WAI (συντετμ. μορφή στο αρχ. Ισραήλ) φανερώνουν την αντιγραφή των προσφωνήσεων των Ελλήνων προς τον θεό του φωτός Απόλλωνα ως Ἰήιε, μια αντιστοιχία των γραμμάτων προς το τετραγράμματο Όνομα του Ιεχωβά Θεού (παραβ. Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία της εποχής της Καινής Διαθήκης εξ απόψεως παγκοσμίου και πανθρησκειακής, Αθήνα 1958 εκ του τυπογραφείου της Αποστολ. Διακον. της Εκκλησίας της Ελλάδος σελ. 64, 140 (υποσημ.) και 683-685).

Επισημαίνεται ότι προφανώς όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί «αποδεικνύουν» ότι οι Έλληνες ονόμαζαν ΙΩ τη θεά της Σελήνης Ίσις (με το Ι να εκπροσωπεί το άρρεν (Lunus) και το Ω να εκπροσωπεί το θηλυκό δημιουργικό στοιχείο (Luna), . Αρσενόθηλυ ύψιστο Πρωτόφως (Ηρόδ. 2:41).

Οι Ιουδαίοι ονόμαζαν τον Θεό Αδανά(γ) από τη ρίζα δ΄: αδα ή ζ : αζα (αἴθω, ἄζω) λάμπειν. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός Αδωνα(γ) σημαίνει ο λάμπων, ο ακτινοβολών, ο αιγλοβόλος. Αυτή είναι ετυμολογικά η σημασία και της λ. Κύριος με την οποία αποδίδουν οι Ο΄ το όνομα αυτό.

Στο Χριστιανισμό κυριαρχεί η συνάρτηση του Θεού και του φωτός παντού στη λατρεία, στα ιερά κείμενα αλλά και στο Σύμβολο της Πίστεως (το Πιστεύω) στο Άρθρο: «Φως εκ φωτός Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού» προσδιορίζεται η ομοούσιος σχέση των υποστάσεων του Ενός Τριαδικού Θεού με την «άναρχον γέννησιν του Υιού εκ του Πατρός» (βλ. και Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία …. σελ. 65). Παρόμοια αναφέρονται και σχετικοί ισχυρισμοί για τα εδάφια της Αποκάλυψης 21:23-24, 22:5 (βλ. Joh 12:36, κεφ. 46, 1Pe 2:9), επίσης και στο εδαφιο 18:1 (βλ. Mat 28:3, Act 12:7). Παρόμοια στη Χριστιανική προσευχή και στην υμνολογία της Ορθοδόξου Ελληνικής Ανατολικής Εκκλησίας υπάρχει εκτεταμένη συνάρτηση της λ. Θεός με το Φως (παραβ. Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία της εποχής της Καινής Διαθήκης εξ απόψεως παγκοσμίου και πανθρησκειακής, Αθήνα 1958 εκ του τυπογραφείου της Αποστολ. Διακον. της Εκκλησίας της Ελλάδος σελ. 65-70).

Τέλος σημειώνεται ότι από τις ως άνω απόψεις έχει εμπνευστεί και η σχετική αγιογραφία των Ιερών Ναών, όπου «οι Άγιοι οι εν Χριστώ καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες» εμφανίζονται με το σχετικό φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι τους. Επίσης για τους ίδιους λόγους γίνεται και στο «Ιερό Μυστήριο του Γάμου» η ανταλλαγή στεφάνων για τον αγώνα που έκαναν οι νεόνυμφοι να διατηρήσουν την καθαρότητα και την αγνότητά τους κατά τη διάρκεια των αρραβώνων τους. Τα στέφανα με το ρύζι κάνουν τον εν λόγω γάμο επιτυχημένο και ριζωμένο.

Μέσα στο όραμα που ενέπνευσε στον αγαπημένο μαθητή του Ιησού ο Ιεχωβά Θεός, οι υπάκουοι σ’ Αυτόν άγγελοί του μπορούσαν τώρα με ικανοποίηση και ανάλογα χαρμόσυνα αισθήματα να δουν τη δικαίωση του Δημιουργού αλλά και του Γιου Του, καθώς ο «ακάνθινος στέφανος» (Mar 15:17, Joh 19:15), που τοποθέτησαν οι αντίδικοί του Ιουδαίοι στο κεφάλι Του ονειδίζοντες και περιπαίζοντες Αυτόν, έχει τώρα μετατραπεί και μετασχηματιστεί σε «χρυσούν στέφανο» στον θριαμβευτή Βασιλιά, για πλήρη δικαίωση του σκοπού του Ιεχωβά Θεού μέσω της Βασιλείας Του στον αιώνα (Psa 145:1).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 5:8: «Καὅτε ἔλαβεν τὸ βιβλίον, τὰ τέσσαρα ζῷα καὶ οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ἔπεσαν ἐνώπιον τοἀρνίου ἔχοντες ἕκαστος κιθάραν καὶ φιάλας χρυσᾶς γεμούσας θυμιαμάτων, αἵ εἰσιν αἱ προσευχαὶ τῶν ἁγίων»

Ο Ιεχωβά Θεός αποκαλείται «Αυτός που ακούει προσευχή» και ακούει με γνήσια και πραγματική κατανόηση (Psa 65:2). Έτσι δεν ανέχεται απλά τις προσευχές των πιστών υπηρετών Του, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκει καθαρή ευχαρίστηση σ’ αυτές τις προσευχές, με αίσθημα βαθιάς ικανοποίησης και χαράς που προκαλείται από την ενέργεια των πιστών λάτρεών Του.

Ο Λόγος Του παρομοιάζει τις προσευχές αυτές με «θυμίαμα ενώπιόν Του», καθώς το κάψιμο του θυμιάματος κατευθυνόμενο προς τα πάνω στέλνει ένα ευωδιαστικό κατευναστικό καπνό (παραβ. Psa 141:2).

Πραγματικά είναι πολύ παρηγορητικό και ενθαρρυντικό να γνωρίζουμε ότι όλες οι ειλικρινείς προσευχές μας (ως παρόμοιες με το θυμίαμα) ανεβαίνουν και ευαρεστούν τον Υπέρτατο Κύριο, Δημιουργό και Θεό μας (Psa 48:14).

Η προτροπή, λοιπόν, είναι αν θέλει ένας πιστός και αφιερωμένος λάτρης του Ιεχωβά Θεού να πλησιάσει τον Δημιουργό του, τον Ιεχωβά Θεό με προσευχή και να προσπαθεί να το κάνει αυτό κάθε μέρα: Να ανοίγει διάπλατα την καρδιά του ενώπιόν Του και να μη διστάζει, με ειλικρίνεια, σεβασμό, δέος και μ’ ένα υγιές αίσθημα φόβου να του λέει τα πάντα (Psa 62:8).

ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Apoc 4:6: «κα νπιον το θρνου ς θλασσα αλνη μοα κρυστλλ. Κα ν μσ το θρνου κα κκλ το θρνου τσσαρα ζα γμοντα φθαλμν μπροσθεν κα πισθεν.»

Apoc 5:8: «Κα τε λαβεν τ βιβλον, τ τσσαρα ζα κα ο εκοσι τσσαρες πρεσβτεροι πεσαν νπιον το ρνου χοντες καστος κιθραν κα φιλας χρυσς γεμοσας θυμιαμτων, α εσιν α προσευχα τν γων»

Apoc 18:11-13: «Κα ο μποροι τς γς κλαουσιν κα πενθοσιν π ατν, τι τν γμον ατν οδες γορζει οκτι γμον χρυσο κα ργρου κα λθου τιμου κα μαργαριτν κα βυσσνου κα πορφρας κα σιρικο κα κοκκνου, κα πν ξλον θϊνον κα πν σκεος λεφντινον κα πν σκεος κ ξλου τιμιωττου κα χαλκο κα σιδρου κα μαρμρου, κα κιννμωμον κα μωμον κα θυμιματα κα μρον κα λβανον κα ονον κα λαιον κα σεμδαλιν κα στον κα κτνη κα πρβατα, κα ππων κα εδν κα σωμτων, κα ψυχς νθρπων.»

Όλα τα πολύτιμα πράγματα και αντικείμενα, κατά τους ιστορικούς της εποχής, ήταν είδη πολυτελείας, τα οποία πωλούσαν οι έμποροι σε πολύ υψηλές τιμές, όπως π.χ. τα μαργαριτάρια και η πορφύρα (παραβ. Mat 13:46). Πελάτες στους εμπρόρους ειδών πολυτελείας ήταν οι ηγεμόνες, οι εξέχοντες πολίτες και τα επιφανή πρόσωπα. Γνωστή «πορφυροπῶλις» ήταν η Λυδία από τα Θυάτειρα που έμενε στους Φιλίππους (Act 16:14,40).

Σχετικά με όλα αυτά, ο θεόπνευστος Λόγος του Θεού αναφέρει: «Ὡσαύτως [καὶ] γυναῖκας ἐν καταστολῇ κοσμίῳ μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης κοσμεῖν ἑαυτάς, μὴ ἐν πλέγμασιν καὶ χρυσίῳ ἢ μαργαρίταις ἢ ἱματισμῷ πολυτελεῖ» (1Ti 2:9).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 1:12: 2 Ch 4:7  Apoc 1:20

Apoc 1:13: Dan 7:13  Apoc 14:14

Apoc 1:20: Apoc 1:16  Apoc 1:12  Mat 5:16  Phl 2:15

Apoc 2:1: Apoc 1:20  Act 19:1  Eph 1:1  Apoc 1:16  Apoc 1:13

Apoc 4:4: Apoc 3:21  Apoc 20:4  2Ch 24:1  1Ch 24:18  Luk 1:5  Apoc 1:6  Apoc 4:10  Apoc 6:11  Apoc 19:8  1Pe 5:4

Apoc 5:8: Apoc 5:14  Apoc 19:4  2 Ch 29:25  Apoc 15:2  Psa 141:3  Apoc 8:4  Col 4:2

Apoc 8:3: Exo 30:1  Apoc 9:13  Apoc 5:8

Apoc 9:13: Apoc 8:6  Apoc 11:15  Apoc 1:12  Apoc 8:3

Apoc 9:20: Deu 31:29  Jer 5:3  Deu 32:17  Psa 106:37  1 Co 10:20  Psa 115:4  Psa 135:15  Hsa 44:9  Jer 10:5  Dan 5:23

Apoc 14:4: Jas 1:27  2Co 11:2  Jas 4:4  1Pe 2:21  1Co 7:23  Apoc 5:9  Exo 23:16  Lev 23:15  Jas 1:18

Apoc 15:6: Apoc 8:2  Apoc 15:1  Dan 10:5

Apoc 15:7: Apoc 19:4  Psa 75:8  Jer 25:15  Apoc 14:10  Psa 90:2  1Ti 1:17

Apoc 17:4: Dan 5:29  Luk 16:19  Mat 27:28  Apoc 18:12  Apoc 18:19  Jer 51:7  Deu 29:17  Hsa 66:3  Rom 1:24

Apoc 21:15: Jek 40:3  Apoc 11:2  Jek 40:5

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Gold, Golden.

Χρύσεος, έη, εον, contract. οῦς, ῆ, οῦν, golden, Il. i, 15; χρυσοῦς πλόκος, auburn locks, Eurip. Med. 1183; made of gold, adorned with gold; gilded, Herodt. ix, 82; bright, fair, beautiful; χρυσέα θύγατερ Διός, Soph. Œd. T. 187; precious, valuable; subst. ὁ χρυσοῦς (στατήρ), a gold coin, equal to two drachmœ. Fr. χρυσός.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Aureus.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Gold, Golden.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: D' oro.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: D' or.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Oro, Dorado.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Ouro, Dourado.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Goud, Gouden.