Ευρετήριο

Ὄχλος



ΡΙΖΑ: Πιθ. < *FΟΧ-ΛΟΣ, ετεροιωμένη βαθμίδα του Ι.Ε. *WEGH- "κινώ, μεταφέρω", πβ. σανσκρ. VAHAS-"όχημα", λατ. VEXO "ταράζω".

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Πλήθος ανθρώπων, όχλος.

2) Ο κοινός λαός.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Ὀχλοποιῶ Act 17:5, Ὀχλῶ Act 5:16.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Κοινός Tit 1:4, Πλῆθος Luk 23:1, Ὅμιλος Apoc 18:17, Μυριάδες Luk 12:1, Λαός Mat 27:25, Ἔθνος Luk 7:5, Δῆμος Act 12:22, Συναναμίγνυμι 1Co 5:9,11, Συνέρχομαι Act 1:21.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Κατά Μόνας Mar 4:10, Ἴδιος Act 4:23.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό β΄ κλίσης, αρσενικού γένους: Ὄχλος, -ου.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ὄχλοι: Ονομαστική πληθυντικού.

2) Ὄχλοις: Δοτική πληθυντικού.

3) Ὄχλον: Αιτιατική ενικού.

4) Ὄχλος: Ονομαστική ενικού.

5) Ὄχλου: Γενική ενικού.

6) Ὄχλους: Αιτιατική πληθυντικού.

7) Ὄχλῳ: Δοτική ενικού.

8) Ὄχλων: Γενική πληθυντικού.

ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ:

«Διατήρηση Καλής Διαγωγής Ανάμεσα στα Έθνη (Apoc 7:9,14-17)

Ως Χριστιανοί, έχουμε επίσης ευθύνες απέναντι στους ομοπίστους μας στην εκκλησία και, τελικά, απέναντι σε εκείνους που αποτελούν «ολόκληρη την αδελφότητα ... στον κόσμο». (1Pe 5:9).

Η σχέση μας με την εκκλησία είναι ζωτική για την πνευματική μας υγεία. Όταν συναναστρεφόμαστε με συγχριστιανούς μας, απολαμβάνουμε την ενισχυτική τους συντροφιά καθώς και θρεπτική πνευματική τροφή από «τον πιστό και φρόνιμο δούλο». (Mat 24:45-47).

Αν έχουμε προβλήματα, μπορούμε να απευθυνόμαστε στους αδελφούς μας για ωφέλιμες συμβουλές που βασίζονται στις Γραφικές αρχές. (Pro 17:17· Ecc 4:9· Jas 5:13-18) Όταν βρισκόμαστε σε ανάγκη, οι αδελφοί μας δεν μας εγκαταλείπουν. Τι ευλογία είναι να αποτελούμε μέρος της οργάνωσης του Θεού!

Ωστόσο, δεν βρισκόμαστε στην εκκλησία μόνο για να λαβαίνουμε, πρέπει και να δίνουμε. Πράγματι, ο Ιησούς είπε: «Υπάρχει περισσότερη ευτυχία στο να δίνει κανείς παρά στο να λαβαίνει». (Act 20:35) Ο Απόστολος Παύλος έδωσε έμφαση στο γενναιόδωρο πνεύμα όταν έγραψε: «Ας κρατάμε γερά τη δημόσια διακήρυξη της ελπίδας μας χωρίς να αμφιταλαντευόμαστε, γιατί είναι πιστός εκείνος που υποσχέθηκε. Και ας σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλον ώστε να παρακινούμε σε αγάπη και καλά έργα, μη παύοντας να συναθροιζόμαστε, όπως έχουν συνήθεια μερικοί, αλλά ενθαρρύνοντας ο ένας τον άλλον, και τόσο περισσότερο όσο βλέπετε την ημέρα να πλησιάζει». (Heb 10:23-25).

Μέσα στην εκκλησία, κάνουμε «διακήρυξη της ελπίδας μας» όταν σχολιάζουμε στη διάρκεια της συνάθροισης ή συμμετέχουμε στο πρόγραμμα με άλλους τρόπους. Αυτή η συμβολή είναι βέβαιο ότι ενθαρρύνει τους αδελφούς μας. Τους ενθαρρύνουμε επίσης με τις συζητήσεις μας πριν και μετά τη συνάθροιση. Αυτές είναι ώρες στις οποίες μπορούμε να ενισχύουμε τους αδύναμους, να παρηγορούμε τους καταθλιμμένους και να συμπαραστεκόμαστε στους ασθενείς. (1Th 5:14).

Οι ειλικρινείς Χριστιανοί είναι γενναιόδωροι καθώς δίνουν με αυτόν τον τρόπο, πράγμα που εξηγεί γιατί τόσο πολλά άτομα τα οποία παρακολουθούν τις συναθροίσεις μας για πρώτη φορά εντυπωσιάζονται από την αγάπη που διακρίνουν ανάμεσά μας. (Psa 37:21· Joh 15:12· 1Co 14:25).

Ωστόσο, η αγάπη μας δεν περιορίζεται στη δική μας εκκλησία. Αγκαλιάζει ολόκληρη την αδελφότητά μας παγκόσμια. Να γιατί, λόγου χάρη, υπάρχει ένα κουτί συνεισφορών για το Λογαριασμό για Αίθουσες Βασιλείας σε κάθε Αίθουσα Βασιλείας. Η δική μας Αίθουσα Βασιλείας μπορεί να είναι σε καλή κατάσταση, αλλά γνωρίζουμε ότι χιλιάδες συγχριστιανοί μας σε άλλες χώρες δεν έχουν κατάλληλο χώρο για τις συναθροίσεις τους. Όταν συνεισφέρουμε στο Λογαριασμό για Αίθουσες Βασιλείας, δείχνουμε την αγάπη μας για τέτοια άτομα παρότι ίσως να μην τα γνωρίζουμε προσωπικά.

Γιατί αγαπούν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ο ένας τον άλλον; Ο Ιησούς τούς πρόσταξε να το κάνουν αυτό. (Joh 15:17) Επίσης, η αγάπη που έχουν ο ένας για τον άλλον αποδεικνύει ότι το πνεύμα του Θεού επενεργεί σε αυτούς ως άτομα και ως ομάδα. Η αγάπη είναι μέρος “των καρπών του πνεύματος”. (Gal 5:22, 23) Καθώς οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μελετούν τη Γραφή, παρακολουθούν τις Χριστιανικές συναθροίσεις και προσεύχονται διαρκώς στον Θεό, η αγάπη γίνεται κάτι το φυσιολογικό για αυτούς μολονότι ζουν σε έναν κόσμο όπου «η αγάπη των περισσοτέρων έχει ψυχρανθεί». (Mat 24:12).

Οι Σχέσεις μας με τον Κόσμο που μας Περιβάλλει

Η αναφορά που έκανε ο Παύλος «στη δημόσια διακήρυξη της ελπίδας μας» μάς θυμίζει μια άλλη ευθύνη. Αυτή η δημόσια διακήρυξη περιλαμβάνει το έργο κηρύγματος των καλών νέων σε όσους δεν είναι ακόμη Χριστιανοί αδελφοί μας. (Mat 24:14· 28:19, 20· Rom 10:9,10, 13-15). Αυτό το κήρυγμα είναι μια ακόμη πράξη γενναιοδωρίας. Η συμμετοχή σε αυτό απαιτεί χρόνο, ενεργητικότητα, προετοιμασία, εκπαίδευση και τη χρήση προσωπικών πόρων. Εντούτοις, ο Παύλος έγραψε επίσης: «Και σε Έλληνες και σε Βάρβαρους, και σε σοφούς και σε ασύνετους είμαι χρεώστης· γι’ αυτό υπάρχει προθυμία από μέρους μου να διακηρύξω τα καλά νέα και σε εσάς εκεί στη Ρώμη». (Rom 1:14, 15). Όπως ο Παύλος, είθε και εμείς να μην ξεπληρώνουμε με φειδωλία αυτό το «χρέος».

Έχουμε άλλες ευθύνες απέναντι σε όσους δεν είναι ομόπιστοί μας; Ασφαλώς. Αναγνωρίζουμε, βεβαίως, ότι «ολόκληρος ο κόσμος βρίσκεται στην εξουσία του πονηρού». (1Jo 5:19) Γνωρίζουμε ότι ο Ιησούς είπε για τους μαθητές του: «Δεν είναι μέρος του κόσμου, όπως εγώ δεν είμαι μέρος του κόσμου». Ωστόσο, ζούμε και κερδίζουμε τα προς το ζην μέσα στον κόσμο και λαβαίνουμε υπηρεσίες από αυτόν. (Joh 17:11,15,16).

Επομένως, έχουμε υποχρεώσεις στον κόσμο που μας περιβάλλει. Ποιες είναι αυτές; Ο απόστολος Πέτρος απάντησε σε αυτό το ερώτημα. Λίγο καιρό πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, έγραψε κάποια επιστολή στους Χριστιανούς της Μικράς Ασίας, και μια περικοπή σε εκείνη την επιστολή μάς βοηθάει να έχουμε ισορροπημένη σχέση με τον κόσμο.

Κατ’ αρχάς, ο Πέτρος είπε: «Αγαπητοί, σας προτρέπω ως ξένους και προσωρινούς κατοίκους να απέχετε από σαρκικές επιθυμίες, οι οποίες είναι αυτές που συγκρούονται με την ψυχή». (1Pe 2:11). Από πνευματική άποψη, οι αληθινοί Χριστιανοί είναι «ξένοι και προσωρινοί κάτοικοι» με την έννοια ότι το πραγματικό επίκεντρο της ζωής τους είναι η ελπίδα της αιώνιας ζωής—στον ουρανό οι χρισμένοι με το πνεύμα και σε έναν μελλοντικό επίγειο παράδεισο τα «άλλα πρόβατα». (Joh 10:16· Phl 3:20,21· Heb 11:13· Apoc 7:9,14-17) Ποιες είναι, όμως, οι σαρκικές επιθυμίες; Μεταξύ αυτών είναι η επιθυμία για πλουτισμό, η επιθυμία για εξοχότητα, οι ανήθικες σεξουαλικές επιθυμίες και οι επιθυμίες που περιγράφονται ως «φθόνος» και «πλεονεξία». (Col 3:5· 1Ti 6:4, 9· 1Jo 2:15,16).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 2:7: « χων ος κουστω τ τ πνεμα λγει τας κκλησαις. Τ νικντι δσω ατ φαγεν κ το ξλου τς ζως, στιν ν τ παραδεσ το θεο.»

Το ζωτικό αυτό άγγελμα αξίζει την προσοχή με προθυμία και ενδιαφέρον, γιατί προέρχεται -εδώ- όχι από πρωτοβουλία του Ιησού Χριστού αλλά από το γεγονός ότι το άγγελμα πηγάζει από τον Ίδιο Υπέρτατο Κύριο Ιεχωβά Θεό μέσω της ενεργού Του δύναμης του αγίου Του πνεύματος.

Αυτοί οι πρόθυμοι και ενδιαφερόμενοι Χριστιανοί πώς τελικά θα νικούσαν; Η απάντηση είναι ότι πρέπει ν’ ακολουθήσουν προσεκτικά τα βήματα του Ιησού Χριστού, ο οποίος κράτησε ακεραιότητα μέχρι και ἐπονείδιστο θάνατο (Phl 2:8).

Επομένως μπορεί τώρα ο Ιησούς να πει: «πάρτε θάρρος εγώ έχω νικήσει τον κόσμο» (Joh 8:28, 16:33, βλ. και 1Jo 5:4). «Αυτός λοιπόν που νικάει, θα του επιτρέψω να φάει από το δένδρο της Ζωής το οποίο είναι στον παράδεισο». Πώς όμως θα γίνει αυτό, όλοι οι χρισμένοι Χριστιανοί (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της Εφέσου) να μπορούν να «φάνε από το δένδρο της Ζωής», το οποίο «είναι και βρίσκεται στον παράδεισο του Θεού; Αυτό μπορεί να γίνει γιατί όλοι οι 144.000 χρισμένοι Χριστιανοί αγοράζονται από την ανθρωπότητα για να κυβερνήσουν μαζί με το Αρνί, τον Ιησού Χριστό στο ουράνιο «Όρος Σιών» ως πνευματικοί γιοι (Eph 1:5-12, Apoc 14:1,4).

Επομένως, εδώ, πρέπει να γίνεται αναφορά στην όμοια με κήπο ουράνια επικράτεια που κληρονομούν όλοι αυτοί οι νικητές. Εκεί στον παράδεισο του Θεού και μάλιστα και στην ίδια την παρουσία του Ιεχωβά, οι αθάνατοι πλέον αυτοί νικητές θα συνεχίζουν να ζουν για πάντα όπως ακριβώς συμβολίζεται εδώ από το γεγονός ότι «τρώνε από το δένδρο της Ζωής».

Μάλιστα δε και όλων των οσίων επίγειων υποστηρικτών των 144.000 χρισμένων Χριστιανών και συμμαρτύρων τους, η ελπίδα τους είναι να μπουν στον επίγειο παράδεισο, όπου θα πιουν και αυτοί από έναν «ποταμό νερού Ζωής» και θα θεραπευτούν «από τα φύλλα των δένδρων» που είναι φυτεμένα δίπλα στον ποταμό (Apoc 7:4,9,17, 22:1,2).

Είθε όλοι όσοι ανήκουν στην ομάδα αυτή των πιστών αφιερωμένων Χριστιανών να εκδηλώσουν και αυτοί τη θερμή αγάπη τους για τον Ιεχωβά Θεό και να βγουν νικητές στον αγώνα της πίστης. Με τον τρόπο αυτό μπορούν ν’ αποκτήσουν την ευτυχία της αιώνιας Ζωής στην παραδεισένια γη (παραβ. 1Jo 2:13,14).

Apoc 7:4: «Κα κουσα τν ριθμν τν σφραγισμνων, κατν τεσσερκοντα τσσαρες χιλιδες, σφραγισμνοι κ πσης φυλς υἱῶν σραλ»

Apoc 7:9-17: «Μετ τατα εδον, κα δο χλος πολς, ν ριθμσαι ατν οδες δνατο, κ παντς θνους κα φυλν κα λαν κα γλωσσν σττες νπιον το θρνου κα νπιον το ρνου περιβεβλημνους στολς λευκς κα φονικες ν τας χερσν ατν, κα κρζουσιν φων μεγλ λγοντες· σωτηρα τ θε μν τ καθημν π τ θρν κα τ ρνίῳ. Κα πντες ο γγελοι εστκεισαν κκλ το θρνου κα τν πρεσβυτρων κα τν τεσσρων ζων κα πεσαν νπιον το θρνου π τ πρσωπα ατν κα προσεκνησαν τ θε λγοντες· μν, ελογα κα δξα κα σοφα κα εχαριστα κα τιμ κα δναμις κα σχς τ θε μν ες τος αἰῶνας τν αἰώνων· μν. Κα πεκρθη ες κ τν πρεσβυτρων λγων μοι· οτοι ο περιβεβλημνοι τς στολς τς λευκς τνες εσν κα πθεν λθον; κα ερηκα ατ· κρι μου, σ οδας. κα επν μοι· οτο εσιν ο ρχμενοι κ τς θλψεως τς μεγλης κα πλυναν τς στολς ατν κα λεκαναν ατς ν τ αματι το ρνου. δι τοτ εσιν νπιον το θρνου το θεο κα λατρεουσιν ατ μρας κα νυκτς ν τ να ατο, κα καθμενος π το θρνου σκηνσει π ατος. ο πεινσουσιν τι οδ διψσουσιν τι οδ μ πσ π ατος λιος οδ πν καμα, τι τ ρνον τ ν μσον το θρνου ποιμανε ατος κα δηγσει ατος π ζως πηγς δτων, κα ξαλεψει θες πν δκρυον κ τν φθαλμν ατν.»

Τα εδάφια αυτά αναφέρονται στην πρώτη ομάδα από 144.000 αφιερωμένους και βαπτισμένους αληθινούς Χριστιανούς που έχουν λάβει την ελπίδα να υπηρετούν ως ουράνιοι ιερείς και να κυβερνούν από εκεί τη γη ως «βασιλιάδες» με τον Ιησού Χριστό (σημ.: η δεύτερη ομάδα αποτελείται απ΄ ένα σύμμικτο πλήθος πιστών ανθρώπων που θα κατοικούν στη γη. Το πλήθος αυτό είναι γνωστό και αυτό από την Αγία Γραφή ως «άλλα πρόβατα ή πολύς όχλος» (Joh 10:16, Apoc 7:9).

Μέσω της διευθέτησης αυτής τακτοποιούνται «όλα τα πράγματα που βρίσκονται στους ουρανούς καθώς και όλα τα πράγματα που βρίσκονται πάνω στη γη» (Col 1:19,20, Eph 1:10).

Οι παραπάνω αναφερόμενες θεόπνευστες διευθετήσεις είναι τα μέσα με τα οποία πραγματοποιούνται τα οφέλη από το λύτρο (την απολυτρωτική θυσία του Ιησού Χριστού) τα οποία θα εφαρμοστούν σταδιακά σ’ ολόκληρη την υπάκουη ανθρωπότητα σε μία περίοδο χιλίων ετών (1Co 15:24-26).

Ειδικότερα, όσον αφορά «το μεγάλο πλήθος ή τα άλλα πρόβατα» θα επιζήσουν απ΄την «ερχόμενη μεγάλη θλίψη»(βλ. εδάφια Apoc 7:9-17). Αλλά δεν χρειάζεται να περιμένουν μέχρι τότε για ν’ απολαύσουν τα οφέλη από το λύτρο (την απολυτρωτική θυσία του Ιησού Χριστού).

Όλοι αυτοί έχουν ήδη «πλύνει τις πόλεις τους και τις έχουν κάνει λευκές με το αίμα του Αρνίου. Επειδή ασκούν πίστη στο λύτρο ακόμα και τώρα λαμβάνουν πνευματικά οφέλη από αυτή τη στοργική διευθέτηση. Έχουν ανακηρυχτεί δίκαιοι ως φίλοι του Θεού (Jas 2:23).

Επίσης ως αποτέλεσμα της απολυτρωτικής θυσίας του Ιησού Χριστού, τώρα μπορούν: α) να πλησιάζουν με παρρησία το θρόνο της παρ’ αξίαν καλοσύνης του Θεού (Heb 4:14-16), β) όταν σφάλλουν ή αμαρτάνουν λαμβάνουν απευθείας συγχώρεση (Eph 1:7), γ) απολαμβάνουν μια καθαρισμένη συνείδηση παρ’ όλο ότι είναι ατελείς (Heb 9:9, 10:92, 1Pe 3:21), δ) βρίσκονται συνεχώς σε μια πραγματική εξέλιξη συμφιλίωσης με τον Ιεχωβά Θεό (2Co 5:19,20) και ε) αναμένουν με βεβαιότητα ότι στη χιλιετή Βασιλεία του Θεού «θα ελεθερωθούν από την υποδούλωση στη φθορά» και στ) σταδιακά και τελικά «θα έχουν και θ’ απολαύσουν την ένδοξη ελευθερία των παιδιών του Θεού»(Rom 8:21).

Τι υπέροχες ευλογίες και αίσθημα δέους γι’ αυτή την πραγματική προοπτική χάρις στην απολυτρωτική θυσία του Βασιλιά και Λυτρωτή του ανθρώπινου γένους του Ιησού Χριστού!

Apoc 7:9: «Μετ τατα εδον, κα δο χλος πολς, ν ριθμσαι ατν οδες δνατο, κ παντς θνους κα φυλν κα λαν κα γλωσσν σττες νπιον το θρνου κα νπιον το ρνου περιβεβλημνους στολς λευκς κα φονικες ν τας χερσν ατν,»

Μετά το 1914, η Σκοπιά έκανε την εξής δήλωση: «Αδελφοί, όσοι από εμάς έχουμε τη σωστήστάση σε ό,τι αφορά τον Θεό δεν απογοητευόμαστε με καμία από τις διευθετήσεις Του. Δεν θέλαμε να γίνει το δικό μας θέλημα· όταν λοιπόν διαπιστώσαμε ότι δεν περιμέναμε τις σωστές εξελίξεις τον Οκτώβριο του 1914, τότε χαρήκαμε που ο Κύριος δεν άλλαξε το Σχέδιό Του έτσι ώστε αυτό να ταιριάζει σε εμάς. Δεν θέλαμε να κάνει κάτι τέτοιο. Θέλουμε μόνο να είμαστε σε θέση να κατανοούμε τα σχέδια και τους σκοπούς Του».

Αυτό το πνεύμα ταπεινοφροσύνης και αφοσίωσης εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τους χρισμένους του Κυρίου. Οι χρισμένοι προσκολλούνται στον αγωγό που έχει διορίσει ο Θεός για τη διανομή της πνευματικής τροφής. Και τώρα, ένα «μεγάλο πλήθος άλλων προβάτων», οι Χριστιανοί που έχουν επίγεια ελπίδα, μιμούνται την εγρήγορση και το ζήλο τους (Joh 10:16).

ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Η ταυτότητα των άλλων προβάτων (μεγάλου πλήθους ή του πολλού όχλου) (Joh 10:16, Apoc 7:9)

Apoc 7:9: «Μετ τατα εδον, κα δο χλος πολς, ν ριθμσαι ατν οδες δνατο, κ παντς θνους κα φυλν κα λαν κα γλωσσν σττες νπιον το θρνου κα νπιον το ρνου περιβεβλημνους στολς λευκς κα φονικες ν τας χερσν ατν»

α) Πώς θεωρούνται τα «άλλα πρόβατα»

Το κεφάλαιο 7 της Αποκάλυψης περιγράφει ότι αφού οι 4 άγγελοι συγκρατούν τους 4 ανέμους από τις 4 γωνίες της γης, πράγμα που επιτρέπει τη σωτηρία μιας δεύτερης ομάδας (μετά τους 144.000 χρισμένους) ενός μεγάλου διεθνούς πολυγλωσσικού πλήθους (Apoc 7:1). Με την ερμηνεία του μεγάλου αυτού πλήθους απασχολήθηκαν εκτενώς και σε μεγάλη έκταση, τόσο οι κοσμικοί σχολιαστές (βλ. απόψεις για το μεγάλο πλήθος της (λεγόμενης) Χριστιανικής Γραμματείας στο Μέρος Β΄ του παρόντος), όσο και εκείνοι που ερευνούσαν διεξοδικά με επιμέλεια και προσήκοντα σεβασμό, οι Σπουδαστές της Γραφής.

Οι Σπουδαστές θεωρούσαν αρχικά το μεγάλο πλήθος μια δευτερεύουσα τάξη «θείας φύσεως» (βλ. A΄ Τόμος των Γραφικών Μελετών (το 1886), το σχέδιο των αιώνων. Έχοντας εγνωσμένη ταπεινοφροσύνη, πέρα από κάθε αμφιβολία, αναγνώρισαν ότι «νικώνται υπό του κοσμικού πνεύματος» και ως εκ τούτου ισχυρίζονται ότι «οι αποτελούντες το μέγα πλήθος δεν ανταποκρίνονται εις την πρόσκλησιν να γίνουν πιστοί μάρτυρες δια τον Κύριον» (Πρώτο βιβλίο του εντύπου Φως – 1930). Ωστόσο το περιοδικό η Σκοπιά, 15-10-1923, εξηγώντας την παραβολή του Ιησού σχετικά με τα πρόβατα και τα κατσίκια (Mat 25:31-46), έγραφε (μεταξύ άλλων) «… τα πρόβατα παριστώσι πάντας τους λαούς των εθνών… διατεθειμένους με δικαιοσύνην οίτινες αναγνωρίζουσι τον Ιησούν Χριστόν… αποβλέπουσι και προσδοκούσι και ελπίζουσι ότι θα έλθωσι καλλίτεροι χρόνοι και βελτίονες συνθήκαι υπό την Βασιλείαν Αυτού».

Το 1934 πάλι το περιοδικό «η Σκοπιά» διασαφήνισε ότι αυτοί οι Χριστιανοί, που έχουν επίγεια ελπίδα, πρέπει ν’ αφιερωθούν στον Ιεχωβά και να βαφτιστούν. Το φώς σχετικά με αυτή την επίγεια τάξη έλαμπε όλο και περισσότερο (Pro 4:18).

Στη Συνέλευση της 30ης Μαΐου μέχρι 3ης Ιουνίου 1935, παρουσιάστηκαν οι αποδείξεις οι οποίες έδειχναν ότι τα σύγχρονα «άλλα πρόβατα» (ο πολύς όχλος) είναι ταυτόσημα με το μεγάλο πλήθος του εδαφίου Apoc 7:9. Μάλιστα δε ο ομιλητής στο αποκοφύφωμα της ομιλίας «ο πολύς όχλος» ρώτησε τους χίλιους ακροατές: «παρακαλώ… όσοι έχετε την ελπίδα να ζήσετε για πάντα εδώ στη γη να σηκωθείτε όρθιοι;» Καθώς σηκωνόταν ένα μεγάλο μέρος του ακροατηρίου, ο ομιλητής διακήρυξε: «να ο πολύς όχλος»!

Εβδομήντα οκτώ χρόνια αργότερα (2013), το πλήθος με την ίδια πίστη και ελπίδα να ζήσει για πάντα εδώ στη γη, κάτω από την Βασιλεία του Θεού, ανέρχεται σε 7.952.750! Πιστοί σε 239 χώρες με 113.823 εκκλησίες! Όλοι αυτοί οι πιστοί αφιερωμένοι Χριστιανοί απέδειξαν με τη διαγωγή και τη δράση τους ότι αναμένουν με βεβαιότητα τις επερχόμενες αιώνιες ευλογίες της Βασιλείας του Θεού, πιστοί συνεργάτες των υπόλοιπων χρισμένων, εκτελώντας και εκπληρώνοντας τις εντολές και τις προτροπές του Βασιλιά (ήδη από το 1914) Ιησού Χριστού (παραβ. Joh 10:16, Mat 24:14, 28:19-20).

Τέλος, η ταυτότητα του μεγάλου αυτού πλήθους επιβεβαιώνεται από την ασυγκράτητη χαρά τους, καθώς δέχονται τον Ιησού ως τον διορισμένο Βασιλιά του Ιεχωβά Θεού από το 1914 (παραβ. Joh 12:12,13, βλ. και Lev 23:40 και Deu 16:13-15).

β) Πώς θεωρούνται τα «άλλα πρόβατα» από τη λεγόμενη Χριστιανική Γραμματεία (Joh 10:16, Apoc 7:9)

Ερμηνεύουν την ιδιότητα του Αποστόλου (του Ιησού Χριστού) αλλά και το περιεχόμενο της αποστολής εις τριπλούν: α) κήρυγμα και ευαγγελίζεσθαι την Βασιλεία του Θεού (Mat 10:7, Mar 6:12, Luk 9:2,6, 10:9), β) το εξουσιάζειν επί ακαθάρτων πνευμάτων, ήτοι των δαιμονίων και εκβάλλειν αυτά (Mat 10:8, Mar 6:7,12, Luk 9:1 – παραβ. Ad. Haznack: Die Mission und die Ausbreitung des Ghristentums in den ersten drei Jahrhunderten, Leipzig 1902, σελ. 92 συν.) και γ) το ιάσθαι από των νόσων (Mat 10:8, Mar 6:12, Luk 9:1,6) (Κλήμης ο Αλεξανδρεύς: Παιδαγ. 1,2 εν Migne ΕΠ 8 σελ. 256).

«Το περιεχόμενον της «αποστολής» συνώψισεν ο Κύριος μικρού προ της αναλήψεώς του, Mat 28:19, ήτοι κηρύσσοντες το ευαγγέλιον (Mar 16:15, Mat 26:13) της Βασιλείας του Θεού (Mat 24:14) και βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα ενός Τριαδικού Θεού (παραβ. Rom 10:14, (εξ) 1Th 2:9)».

Από την άποψη όμως της παγκοσμίου και πανθρησκειακής εξέλιξης, όπως εμφανίζεται στην Ιστορία της Καινής Διαθήκης (Ελλην. Χριστιανικές Γραφές), η Γραμματεία αυτή βρίθει από διάφορες αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις, με κεντρικό χαρακτηριστικό σημείο τη μίξη-ανάμιξη γραφικών παραπομπών (εδαφίων) που απηχούν προσωπικές και μόνο απόψεις. Η αποδοκιμασία όλων αυτών των απόψεων ως δοκιμαστικών δοκιμίων επέφερε σύγχυση στο λεγόμενο Χριστιανικό κόσμο. Το αποτέλεσμα είναι να παραμένουν κενές και έωλες (μουχλιασμένες και μπαγιάτικες) και κυρίως επιστημονικά αδόκιμες όλες αυτές οι αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις.

Τελικά τα περισσότερα από αυτά έχουν περιληφθεί στην κυριολεκτούμενη «ιερά αποστολή». Οι αντιφατικές και επιστημονικές αδόκιμες εκφράσεις και απόψεις, διαρκώς μίκραιναν και ελάττωσαν την απόσταση μεταξύ της άδολης και ανόθευτης (αρχικά από την εποχή των Αποστόλων αγνής ανυστερόβουλης πίστης) και του είδους της κοινής φιλοσοφικής διανόησης. Τελικά δημιουργήθηκε και μια φιλοσοφική ορολογία, η οποία εκφράζει έννοιες που αναφέρονται εις ένα Ύψιστον Ον (αορίστως) και τις συναρτήσεις Αυτού (του Υψίστου Όντος) με τον κόσμο και τον άνθρωπο.

Με τον τρόπο αυτό προέκυψε ένας πλούτος στοχασμών και όρων, οι οποίοι, εξεταζόμενοι και διευρυνόμενοι σε βάθος, «προσδιόρισαν τις υπερβατικές αλήθειες της εν Χριστώ Θείας Αποκαλύψεως». Ήταν η αρχή της «εκλαΐκευσης των φιλοσοφικών συζητήσεων» οι οποίες σταδιακά ανά τους αιώνες δημιούργησαν «ίδιες σχολές φιλοσοφικών κατευθύνσεων».

Τέτοιες σχολές ήταν (αρχικά) των Επικούρειων και Στωϊκών (Act 17:18 και «η παροιμία» που αναφέρεται στην 1Co 15:32).

Με περιληπτικές και μόνο αναφορές, μελέτες και συγκρίσεις, θα χρειάζονταν τόμοι ολόκληροι για να περιγραφούν οι θρησκευτικές και ηθικές πλάνες, οι οποίες εκδηλώνονται διαχρονικά στα «εθνικά θρησκεύματα» και οι αντιγραφικές «μαγείες και μαντείες» (παραβ. Apoc 9:21, 18:23, 21:8, 22:5) (παραβ. A. Opke: Die Missions predigt des Apostels Paulus. Eine biblisch-Ecleologische und religions geschichtlische Untersuchung, Leipzig 1920).

Τέλος θεωρείται περιττό ν’ αναφέρουμε ότι σε μια τέτοια αντιπαραβολή μεταξύ Α΄ και Β΄ Μέρους, υπάρχουν κραυγαλέες, συντριπτικές διαφορές (παραβ. Joh 1:7,8,9, 1Jo 2:8 και 2Co 4:6, 6:14-18, βλ. και Apoc 18:21-24).

γ) Οι ερμηνείες ανήκουν στον Θεό

Επί πολλές δεκαετίες η τάξη του Ιωάννη διερευνούσε την ταυτότητα του μεγάλου πλήθους αλλά δεν είχε βρει ικανοποιητική εξήγηση. Γιατί; Την απάντηση τη βρίσκουμε στα λόγια του πιστού Ιωσήφ, ο οποίος είπε: «Δεν ανήκουν οι ερμηνείες στον Θεό;» (Gen 40:8).

Πότε και πώς ερμηνεύει ο Θεός την εκπλήρωση των προφητειών Του; Συνήθως αυτό συμβαίνει όταν έρχεται ο κατάλληλος καιρός για να εκπληρωθούν οι προφητείες ή όταν βρίσκονται σε πορεία εκπλήρωσης, ώστε οι υπηρέτες του που ερευνούν να μπορέσουν να διακρίνουν ξεκάθαρα το άγγελμά τους. Αυτή η κατανόηση δίνεται «για την εκπαίδευσή μας, ώστε, μέσω της υπομονής μας και μέσω της παρηγοριάς από τις Γραφές, να έχουμε ελπίδα» (Rom 15:4).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 7:9: Mat 25:34  Joh 10:16  Apoc 22:17

1) Στις φράσεις που αναφέρεται η λ. Ὄχλος στα εδάφια Mat 21:8, Joh 6:2 7:49, Act 6:11 υπάρχει «ρητορική κατασκευή κατ’ έννοιαν». Το ρήμα εδώ αναφέρεται όχι σύμφωνα με τον γραμματικό τύπο του υποκειμένου αλλά (σύμφωνα) με το αυτονοούμενο αντικείμενο. Το φαινόμενο είναι «αρχαϊσμός» «αρχαιοελληνικός ιδιωματισμός» και μάλιστα «αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

2) Η λ. Ὄχλος στα εδάφια Mat 15:30,31 περιλαμβάνεται σε μια πρόταση η οποία διακρίνεται για τη «βραχύτητα της περιόδου» αυτής. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Mob, Crowd, Multitude, Common People, Company.

Ὄχλος, ου, , a multitude, a throng, a crowd; the vulgar or common people, Xen. Hist.; Pind. Pyth. iv, 151; Thucyd. vii, 8; ἐν ὄχλῳ, in a crowd, i. e. in public, Xen. Mem. i, 1, 14; trouble or commotion; tumult, disorder, vexation; ὄχλον παρέχειν, to give trouble, Eurip. Med. 338; δι’ ὄχλου εἶναί τινι, to be troublesome to any one, Aristoph. Eccl. 888; ὄχλον μάταιον, useless trouble, Demosth. 299, 22; ὄχλος ὑπερφυής ὅσος, such an immense crowd, Aristoph. Plut. 750; Æol Fόλγος, by transposing the letters, and prefixing the digamma; otherwise φόλγος, Lat. vulgus, the vulgar; by the Cretans, πόλχος, in Engl. FOLK, German, volk.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Turba, Vulgus, Turbae, Multitudo, Populus, Plebs, Commune.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Mob, Pöbel, Gesellschaft, Menschenmenge, Multitude, Anzahl.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Folla, Plebaglia, Massa, Moltitudine, Società, Comune, Persone.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Foule, Multitude, Société, Populace, Mob, Nombre de personnes.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Común, Sociedad, Multitud, Multitud, Mob, Número, Personas.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Mob, Da Companhia, Multidão, Pessoas.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Gepeupel, Company, Menigte, Veelheid, Aantal Personen.