Ευρετήριο

Ὄνομα



ΡΙΖΑ: < *O-NOMN < O- προθεμ. + Ι.Ε. *NOMN- "όνομα", πβ. σανσκρ. NAMA, λατ. NOMEN.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Κύριο όνομα, η λέξη με την οποία είναι γνωστό ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, ζώο ή πράγμα έτσι ώστε να ξεχωρίζει από τα ομοειδή του (Mat 6:9:… Ἁγιασθήτω το Ὄνομά Σου).

2) Το ίδιο το πρόσωπο που δηλώνεται από το όνομα (Joh 1:12:… Ἐπίστευσαν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ).

3) Εξέχουσα θέση, εξέχων τίτλος, υψηλό αξίωμα (Phl 2:9:… Ἐχαρίσατο αὐτῷ τὸ ὄνομα τὸ ὑπεέρ πᾶν ὄνομα…).

4) Φήμη, η υπόληψη (Apoc 3:1:… Ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῆς καὶ νεκρός εἶ).

5) ΦΡΑΣΕΙΣ:

i) Ἐν ὀνόματι (τινός): εκπροσωπώντας κάποιον, με την εξουσία κάποιου (Mat 21:9:… Ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι κυρίου),

ii) Ἐπί τῷ ὀνόματι (τινός): επικαλούμενος κάποιον (Act 4:17:… Μηκέτι λαλεῖν ἐπί τῷ ὀνόματι τούτῳ), βάσει κάποιου (Luk 24:47:… Κηρυχθῆναι ἐπί τῷ ὀνόματι αὐτοῦ μετάνοιαν),

iii) Ἐν τῷ ὀνόματι (τινός): διαμέσου κάποιου (Joh 20:31:… Ζωήν ἔχῃτε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ),

iv) Ὑπέρ τοῦ ὀνόματος (τινός), τοῦ ὀνόματος (τινος) / πρὸς τὸ ὄνομα (τινος): χάριν κάποιου, υποστηρίζοντας κάποιον (Act 5:41:… Ὑπέρ τοῦ ὀνόματος ἀτιμασθῆναι),

v) Κατ’ ὄνομα: ονομαστικά, με το όνομά (του) (Joh 10:3:… Τὰ ἴδια πρόβατα φωνεῖ κατ' ὄνομα).

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Ὀνομάζω 1Co 5:11, Ἐπονομάζω Rom 2:17.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Ὀνομάζω 1Co 5:11, Ἐπονομάζω Rom 2:17, Καλῶ Mat 20:8, Ἐπικαλῶ Act 15:17, Προσαγορεύω Heb 5:10.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ἄγνωστος Act 17:23, Ἀγνωσία 1Co 15:34, 1Pe  2:15.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό ουδετέρου γένους: Ὄνομα, -ατος.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ὄνομα: Ονομαστική ή αιτιατική ενικού.

2) Ὀνόματα: Ονομαστική ή αιτιατική πληθυντικού.

3) Ὀνόματι: Δοτική ενικού.

4) Ὀνόματος: Γενική ενικού.

5) Ὀνομάτων: Γενική πληθυντικού.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ:

Όνομα (Πρόσωπο – Άγιο Πνεύμα – Παράκλητος)

«Δεν υπάρχουν, όμως, Γραφικά εδάφια που αναφέρονται στο άγιο πνεύμα με τρόπο που να δείχνει ότι είναι πρόσωπο; Ναι, αλλά σημειώστε τι λέει σχετικά μ' αυτό ο Καθολικός θεολόγος Έντμουντ Φόρτμαν στο βιβλίο The Triune God (Ο Τριαδικός Θεός): «Μολονότι το πνεύμα αυτό συχνά περιγράφεται με τρόπο που να δείχνει ότι είναι πρόσωπο, φαίνεται πολύ καθαρά ότι οι ιεροί συγγραφείς [των Εβραϊκών Γραφών] ποτέ δεν αντιλαμβάνονταν ούτε παρουσίαζαν αυτό το πνεύμα ως ένα ξεχωριστό πρόσωπο».

Στις Γραφές δεν είναι ασυνήθιστο να προσωποποιούνται διάφορα πράγματα. Λέγεται ότι η σοφία έχει παιδιά. (Luk 7:35) Η αμαρτία και ο θάνατος αποκαλούνται βασιλιάδες. (Rom 5:14, 21) Στο εδάφιο Gen 4:7 η The New English Bible (Νέα Αγγλική Βίβλος) λέει: «Η αμαρτία είναι ένας δαίμονας που παραμονεύει στην πόρτα», προσωποποιώντας την αμαρτία σαν ένα πονηρό πνεύμα που παραμόνευε στην πόρτα του Κάιν. Αλλά, ασφαλώς, η αμαρτία δεν είναι ένα πνευματικό πρόσωπο - ούτε η προσωποποίηση του αγίου πνεύματος το κάνει ένα πνευματικό πρόσωπο.

Παρόμοια, στα εδάφια 1Jo 5:6-8, όχι μόνο το πνεύμα αλλά «το ύδωρ και το αίμα» επίσης λέγεται ότι είναι ‘μάρτυρες’. Αλλά είναι ολοφάνερο ότι το νερό και το αίμα δεν είναι πρόσωπα, και ούτε το άγιο πνεύμα είναι πρόσωπο.

Σε αρμονία μ’ αυτό βρίσκεται η γενική χρήση του «αγίου πνεύματος» στην Αγία Γραφή μ’ έναν απρόσωπο τρόπο, όπως λόγου χάρη ο παραλληλισμός που γίνεται μεταξύ αυτού και του νερού και της φωτιάς. (Mat 3:11, Mar 1:8) Οι άνθρωποι παροτρύνονται να γεμίζουν με άγιο πνεύμα και όχι με κρασί. (Eph 5:18) Λέγεται ότι οι άνθρωποι γεμίζουν με άγιο πνεύμα με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο γεμίζουν με ιδιότητες όπως η σοφία, η πίστη και η χαρά. (Act 6:3, 11:24, 13:52) Και στο εδάφιο 2Co 6:6 το άγιο πνεύμα περιλαμβάνεται μεταξύ πολλών ιδιοτήτων. Τέτοιου είδους εκφράσεις δεν θα ήταν τόσο κοινές αν το άγιο πνεύμα ήταν στην πραγματικότητα πρόσωπο.

Επίσης, μολονότι ορισμένα Γραφικά εδάφια λένε ότι το πνεύμα μιλάει, άλλα εδάφια δείχνουν ότι αυτό στην πραγματικότητα έγινε μέσω ανθρώπων ή αγγέλων. (Mat 10:19, 20, Act 4:24, 25, 28:25, Heb 2:2) Η δράση του πνεύματος σε τέτοιες περιπτώσεις είναι παρόμοια μ’ εκείνη των ραδιοκυμάτων που μεταδίδουν μηνύματα από ένα άτομο σ’ ένα άλλο που βρίσκεται πολύ μακριά.

Το εδάφιο Mat 28:19 αναφέρεται στο «όνομα του αγίου πνεύματος». Αλλά η λέξη «όνομα» στην ελληνική γλώσσα δεν έχει πάντοτε την έννοια ενός προσωπικού ονόματος. Όταν λέμε «εν ονόματι του νόμου», δεν αναφερόμαστε σ' ένα πρόσωπο. Εννοούμε αυτό που αντιπροσωπεύει ο νόμος, την εξουσία του. Το σύγγραμμα Word Pictures in the New Testament (Λεκτικές Εικόνες της Καινής Διαθήκης) του Ρόμπερτσον, λέει: «Η λέξη (όνομα) χρησιμοποιείται εδώ με τον συνηθισμένο τρόπο που χρησιμοποιείται τόσο στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα όσο και στους πάπυρους, για να αντιπροσωπεύσει τη δύναμη ή την εξουσία». Έτσι, το βάφτισμα ‘στο όνομα του αγίου πνεύματος’ αναγνωρίζει την εξουσία του πνεύματος, ότι προέρχεται από τον Θεό και ότι λειτουργεί κάτω από την κατεύθυνση του θεϊκού θελήματος.

Ο «Παράκλητος»

Ο Ιησούς αναφέρθηκε στο άγιο πνεύμα ως ο «παράκλητος [βοηθός, ΜΝΚ]» και είπε ότι αυτός θα δίδασκε, θα καθοδηγούσε και θα μιλούσε. (Joh 14:16, 26, 16:13) Η πρωτότυπη αυτή ελληνική λέξη παράκλητος είναι αρσενικού γένους. Έτσι, όταν ο Ιησούς αναφερόταν στο τι θα έκανε αυτός ο παράκλητος, χρησιμοποίησε προσωπικές αντωνυμίες αρσενικού γένους. (Joh 16:7, 8) Από την άλλη πλευρά, όταν χρησιμοποιείται η πρωτότυπη ελληνική λέξη πνεύμα, που είναι ουδέτερου γένους, τότε κατάλληλα χρησιμοποιούνται προσωπικές αντωνυμίες ουδέτερου γένους.

Οι περισσότεροι Τριαδιστές μεταφραστές αποκρύπτουν αυτό το γεγονός, όπως παραδέχεται η Καθολική New American Bible (Νέα Αμερικανική Βίβλος) σχετικά με το εδάφιο Joh 14:17: «Η πρωτότυπη ελληνική λέξη «Πνεύμα» είναι ουδετέρου γένους, και μολονότι στην αγγλική χρησιμοποιούμε προσωπικές αντωνυμίες («αυτός», «αυτού», «αυτόν»), τα περισσότερα ελληνικά χειρόγραφα χρησιμοποιούν την αντωνυμία αυτό».

Έτσι, όταν η Αγία Γραφή χρησιμοποιεί προσωπικές αντωνυμίες αρσενικού γένους σε σχέση με τη λέξη παράκλητος στα εδάφια Joh 16:7, 8, αυτό το κάνει για να συμμορφωθεί με τους κανόνες της γραμματικής και όχι για να διατυπώσει κάποια δοξασία.

Διάφορες πηγές παραδέχονται ότι η Αγία Γραφή δεν υποστηρίζει την ιδέα ότι το άγιο πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο μιας Τριάδας. Για παράδειγμα:

The Catholic Encyclopedia (Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια): «Πουθενά στην Παλαιά Διαθήκη δεν βρίσκουμε κάποια ξεκάθαρη ένδειξη ενός Τρίτου Προσώπου».

Ο Καθολικός θεολόγος Φόρτμαν έγραψε: «Οι Ιουδαίοι ποτέ δεν θεωρούσαν το πνεύμα πρόσωπο· ούτε υπάρχει κάποια βάσιμη απόδειξη ότι οποιοσδήποτε από τους συγγραφείς της Παλαιάς Διαθήκης διακρατούσε αυτή την άποψη. …Το Άγιο Πνεύμα παρουσιάζεται συνήθως στα Συνοπτικά [Ευαγγέλια] και στις Πράξεις ως μια θεϊκή δύναμη».

Η New Catholic Encyclopedia (Νέα Καθολική Εγκυκλοπαίδεια): «Είναι φανερό πως η Π[αλαιά] Δ[ιαθήκη] δεν θεωρεί το πνεύμα του Θεού πρόσωπο … Το πνεύμα του Θεού είναι απλώς η δύναμη του Θεού. Αν μερικές φορές παριστάνεται ως κάτι ξέχωρο από τον Θεό, είναι γιατί η πνοή του Γιαχβέ δρα έξω απ’ αυτόν». Επίσης λέει: «Η πλειονότητα των εδαφίων της Κ[αινής] Δ[ιαθήκης] αποκαλύπτει ότι το πνεύμα του Θεού είναι κάτι και όχι κάποιος· αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στον παραλληλισμό που γίνεται μεταξύ του πνεύματος και της δύναμης του Θεού».

Το A Catholic Dictionary (Καθολικό Λεξικό): «Γενικά, η Καινή Διαθήκη, όπως και η Παλαιά, αναφέρεται στο πνεύμα ως μια θεϊκή ενέργεια ή δύναμη».

Επομένως, ούτε οι Ιουδαίοι ούτε οι πρώτοι Χριστιανοί θεωρούσαν το άγιο πνεύμα μέρος μιας Τριάδας. Αυτή η διδασκαλία ήρθε σε ύπαρξη αιώνες αργότερα. Όπως παρατηρεί το A Catholic Dictionary (Καθολικό Λεξικό): «Το τρίτο Πρόσωπο διατυπώθηκε στη Σύνοδο της Αλεξάνδρειας το 362 ... και τελικά στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381»—περίπου τρεισήμισι αιώνες μετά από τότε που το άγιο πνεύμα γέμισε τους μαθητές την Πεντηκοστή! (Ημέρα της Πεντηκοστής του 33 μ.Χ.).

Όχι, το άγιο πνεύμα δεν είναι πρόσωπο όπως και δεν είναι μέρος μιας Τριάδας. Το άγιο πνεύμα είναι η ενεργή δύναμη του Θεού την οποία χρησιμοποιεί για να επιτελέσει το θέλημά Του. Δεν είναι ίσο με τον Θεό, αλλά βρίσκεται πάντα στη διάθεσή του και υποτάσσεται σ’ Αυτόν.»

ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

Όνομα (Apoc 19:11)

Η περιγραφή του Ιωάννη συνεχίζει: «Έχει όνομα γραμμένο το οποίο κανείς δεν γνωρίζει παρά μόνο ο ίδιος». (Apoc 19:12β) Η Αγία Γραφή έχει ήδη αναφερθεί στον Γιο του Θεού με ονόματα όπως Ιησούς, Εμμανουήλ και Μιχαήλ. Αλλά αυτό το μη δηλωμένο «όνομα» φαίνεται ότι αντιπροσωπεύει τη θέση και τα προνόμια που απολαμβάνει ο Ιησούς στη διάρκεια της ημέρας του Κυρίου. (Παράβ. Apoc 2:17.).

Ο Ησαΐας, περιγράφοντας τον Ιησού μετά το 1914, λέει: «Το όνομά του θα κληθεί Θαυμαστός Σύμβουλος, Κραταιός Θεός, Αιώνιος Πατέρας, Άρχοντας Ειρήνης». (Hsa 9:6) Ο απόστολος Παύλος συνέδεσε το όνομα του Ιησού με τα πολύ υψηλά προνόμια υπηρεσίας που κατέχει, όταν έγραψε: «Ο Θεός ... εξύψωσε [τον Ιησού] σε ανώτερη θέση και του έδωσε με καλοσύνη το όνομα που είναι πάνω από κάθε άλλο όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού να λυγίσει κάθε γόνατο». (Phl 2:9, 10).

Το Όνομα του Θεού (Apoc 22:5)

Είσοδος στη Νέα Ιερουσαλήμ—ασφαλώς δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο θαυμαστό προνόμιο! Απλώς σκεφτείτε—εκείνοι που ήταν κάποτε ταπεινοί, ατελείς άνθρωποι θα ακολουθήσουν τον Ιησού στον ουρανό για να αποτελέσουν μέρος μιας τέτοιας ένδοξης διευθέτησης! (Joh 14:2).

Ο Ιωάννης παρέχει κάποια άποψη των ευλογιών που θα απολαύσουν αυτοί, λέγοντας: «Και δεν θα υπάρξει πια καμιά κατάρα. Αλλά ο θρόνος του Θεού και του Αρνιού θα είναι στην πόλη, και οι δούλοι του θα του αποδίδουν ιερή υπηρεσία· και θα βλέπουν το πρόσωπό του, και το όνομά του θα είναι στα μέτωπά τους». (Apoc 22:3, 4).

Όταν το Ισραηλιτικό ιερατείο γινόταν διεφθαρμένο, υφίστατο την κατάρα του Ιεχωβά. (Mal 2:2) Ο Ιησούς δήλωσε ότι ο άπιστος «οίκος» της Ιερουσαλήμ εγκαταλείφθηκε. (Mat 23:37-39) Αλλά στη Νέα Ιερουσαλήμ, «δεν θα υπάρξει πια καμιά κατάρα». (Παράβ. Zac 14:11.) Όλοι οι κάτοικοί της θα έχουν υποστεί τη φωτιά των δοκιμασιών εδώ στη γη και, έχοντας κερδίσει τη νίκη, θα έχουν “ντυθεί αφθαρσία και αθανασία”. Στην περίπτωσή τους, ο Ιεχωβά γνωρίζει, ακριβώς όπως γνώριζε και για τον Ιησού, ότι αυτοί δεν πρόκειται να πέσουν ποτέ. (1Co 15:53, 57).

Επιπλέον, «ο θρόνος του Θεού και του Αρνιού» θα είναι εκεί, καθιστώντας τη θέση της πόλης ασφαλή για όλη την αιωνιότητα.

ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Apoc 14:1: «Κα εδον, κα δο τ ρνον στς π τ ρος Σιν κα μετ ατο κατν τεσσερκοντα τσσαρες χιλιδες χουσαι τ νομα ατο κα τ νομα το πατρς ατο γεγραμμνον π τν μετπων ατν.»

Η λ. αναφέρεται αρχικά για το οχυρό των Ιεβουσαίων, κατοίκων της Ιέβης, πόλης στην ίδια τοποθεσία, περιοχή του ως άνω οχυρού, το οποίο ονομάστηκε «η πόλη του Δαβίδ» (1Ki 8:1, 1Ch 11:5).

Μια τοποθεσία «άγιο βουνό» αναφέρεται στο Psa 2:6, μια έκφραση από τον Ιεχωβά επιδοκιμασίας του γεγονότος ότι ο Δαβίδ, αφού το κατέλαβε, εγκατέστησε εκεί τη βασιλική κατοικία του (2Sa 5:6,7,9).

Ο χαρακτηρισμός της Σιων ως «άγιο βουνό» για τον Ιεχωβά, έγινε ιδιαίτερα χαρακτηριστικός όταν ο Δαβίδ διευθέτησε να μεταφερθεί εκεί η ιερή Κιβωτός (2Sa 6:17). Αργότερα ο χαρακτηρισμός «Σιων» συμπεριέλαβε και την περιοχή του όρους Μοριά (όπου μεταφέρθηκε η ιερή Κιβωτός αργότερα, κατά τη βασιλεία του Σολομώντα).

Στην ουσία ο όρος Σιων εφαρμόστηκε γενικά σε ολόκληρη τη πόλη της Ιερουσαλήμ (Hsa 1:8, 8:18).

Καθώς η ιερά Κιβωτός ήταν συνδεδεμένη με την παρουσία του Ιεχωβά Θεού (παραβ. Exo 25:22, Lev 16:2) και επειδή η Σιων αποτελούσε σύμβολο ουράνιων πραγματικοτήτων, χαρακτηριζόταν ως «ο τόπος κατοικίας του Ιεχωβά Θεού» (Psa 9:11, 74:2, 76:2, 78:68, 132:13,14, 135:21). Έτσι ο τόπος αυτός ήταν το μέρος από το οποίο θα ερχόταν βοήθεια, ευλογία και σωτηρία (Psa 14:7, 20:2, 50:2, 53:6, 134:3).

Η Σιων, δηλαδή η Ιερουσαλήμ, αποδείχτηκε αργότερα άπιστη προς τον Ιεχωβά. Γι’ αυτό ο Ιεχωβά Θεός επέτρεψε την κατάληψή της από τους Βαβυλωνίους (Lam 2:1,4,6,8,10,13).

Μετά ο Ιεχωβά Θεός σε εκπλήρωση των προφητειών Του αποκατέστησε ένα υπόλοιπο του μετανοημένου λαού Του στη Σιων, δηλ. στην Ιερουσαλήμ (Hsa 35:10, 51:3, 52:1-8, Jer 50:4,5,28, 51:10,24,35).

Ο Ιησούς Χριστός εκπληρώνοντας την προφητεία του Ζαχαρία, ανεβασμένος σ’ ένα πουλάρι ενός γαϊδουριού παρουσιάζεται στη Σιων ως Βασιλιάς της (Zec 9:9, Mat 21:5, Joh 12:15).

Τελικά όταν οι θρησκευτικοί ηγέτες απέρριψαν τον Ιησού Χριστό ως Βασιλιά και επιδίωξαν το θάνατό του, αυτό ήταν και το καθοριστικό σημείο για την απόρριψη της επίγειας Ιερουσαλήμ (ή αλλιώς της Σιων) από τον Ιεχωβά Θεό (Mat 21:33-46).

Στην Αποκάλυψη (Apoc 14:1) βλέπουμε το Αρνί, δηλ. τον Ιησού Χριστό (ή Μιχαήλ), καθώς ετοιμάζεται «να σηκωθεί» για να εκτελώσει τις δίκαιες κρίσεις του Ιεχωβά Θεού (Dan 12:1, Apoc 12:7,9). Έτσι το Αρνί του Θεού στέκεται στο Όρος Σιων ως Μεσσιανικός Βασιλιάς (Psa 2:6, 110:2).

Τώρα ο Ιησούς Χριστός μετά το θάνατο και την Ανάστασή του τοποθετήθηκε ως θεμέλιος λίθος, ακρογωνιαία πέτρα στο Ουράνιο Όρος Σιων.

Στην ουράνια αυτή τοποθεσία, το Όρος Σιων, τώρα, αντιπροσωπεύει την εξυψωμένη θέση του Ιησού Χριστού και των 144.000 συγκληρονόμων του, οι οποίοι αποτελούν την Ουράνια Ιερουσαλήμ που είναι η Βασιλεία του Θεού (Heb 12:22,28, Eph 3:6).

Ο Ιωάννης βλέπει τώρα ολόκληρο το σώμα των 144.000 συγκληρονόμων της Ουράνιας Βασιλείας να στέκεται πάνω στο (Ουράνιο) Όρος Σιων (έχοντας γραμμένο συμβολικά στο μέτωπό τους, γνωστοποιώντας σ’ όλους ότι είναι μάρτυρες του Ιεχωβά, δικοί Του δούλοι - Apoc 3:12).

Επίσης το γεγονός ότι εμφανίζεται και το όνομα του Ιησού, αυτό υποδηλώνει ότι ανήκουν σε εκείνον. Έτσι η στενή σχέση που έχουν με τον Ιεχωβά και τον Ιησού Χριστό επηρεάζει κάθε σκέψη και ενέργειά τους (Eph 5:22-24, Apoc 21:2,9, 2Co 5:17), δηλ. την προοπτική της αιώνιας ζωής.

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 13:1: «Κα εδον κ τς θαλσσης θηρον ναβανον, χον κρατα δκα κα κεφαλς πτ κα π τν κερτων ατο δκα διαδματα κα π τς κεφαλς ατο νμα[τα] βλασφημας.»

Λίγο μετά την έναρξη της ημέρας του Κυρίου, το έβδομο κεφάλι επιτέθηκε στο λαό του Θεού – τους αδελφούς του Χριστού που απέμεναν στη γη (Mat 25:40).

Ο Ιησούς έδειξε ότι στη διάρκεια της παρουσίας Του ένα υπόλοιπο του σπέρματος θα ήταν δραστήριο πάνω στη γη (Mat 24:45-47, Gal 3:26-29). Η Αγγλοαμερικανική Παγκόσμια Δύναμη διεξήγαγε πόλεμο με αυτούς τους αγίους (Apoc 13:3,7). Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καταπίεσε το λαό του Θεού, απαγόρευσε ορισμένα έντυπά τους και έριξε στη φυλακή τους εκπροσώπους της οργάνωσης του Ιεχωβά. Ναι, το έβδομο κεφάλι του θηρίου κατάφερε σχεδόν να νεκρώσει το έργο κηρύγματος για κάποιο περίοδο.

Ο Ιεχωβά προείδε αυτή τη δραματική εξέλιξη και την αποκάλυψε στον Ιωάννη. Είπε επίσης στον Ιωάννη ότι το δευτερεύον μέρος του σπέρματος θα επανερχόταν στη ζωή και θα αναλάμβανε αυξημένη πνευματική δράση (Apoc 11:3, 7-11). Η Ιστορία των σύγχρονων υπηρετών του Ιεχωβά επαληθεύει αυτά τα γεγονότα.

Apoc 19:16: «κα χει π τ μτιον κα π τν μηρν ατο νομα γεγραμμνον· Βασιλες βασιλων κα κριος κυρων.»

Ο Ιησούς Χριστός ως Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων «πλέον έχει εξουσιοδοτηθεί να ἐκμηδενίσει κάθε κυβέρνηση και κάθε εξουσία και δύναμη» (ορατή και αόρατη) που εναντιώνεται στον Πατέρα του Ιεχωβά Θεό.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 2:3: 1Pe 4:14

Apoc 2:13: Mar 13:9  Apoc 2:3

Apoc 2:17: Pro 22:1  Apoc 3:12

Apoc 3:4: Pro 10:7  Pro 22:1  Ecc 7:1

Apoc 3:8: Mat 25:21

Apoc 13:17: Apoc 14:11  Apoc 15:2

Apoc 15:4: Psa 86:12  Joh 12:28

Apoc 16:9: Psa 83:18

Apoc 17:3: Mar 3:29

Apoc 19:12: Apoc 2:17

1) Στο κείμενο (Mat 6:9-13) γνωστό και ως «Κυριακή Προσευχή» ή «Πάτερ ἡμῶν» οι φράσεις συνδυάζονται: α) με μια επίκληση (ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ), β) με τρεις ευχές (ΑΓΙΑΣΘΗΤΩ, ΕΛΘΕΤΩ, ΓΕΝΗΘΗΤΩ), γ) με τρία αιτήματα, παρακλήσεις (ΔΟΣ ΗΜΙΝ, ΑΦΕΣ ΗΜΙΝ, ΜΗ ΕΙΣΕΝΕΓΚΗΣ ΗΜΑΣ).

2) Το όλο κείμενο χαρακτηρίζεται από λιτότητα (στην έκφραση), περιεκτικότητα (στα νοήματα) και ευθυβολία (στα αιτήματα, παρακλήσεις). Λειτουργεί δε με δύο Κεντρικούς Μηχανισμούς της Ελλην. γλώσσας: α) την τροπικότητα και β) την εξειδίκευση (βλ. ΓΡΑΜ. και ΣΥΝΤ. ΠΑΡΑΤ/ΣΕΙΣ στη λ. Προσεύχομαι). Στα πλαίσια αυτά χρησιμοποιείται ως ένα ΤΕΛΕΙΟ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ με ΑΨΟΓΟ και ΙΔΑΝΙΚΟ ΛΟΓΟ, ο οποίος συνδυάζεται με ΚΑΘΑΡΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ και ΓΛΩΣΣΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ (παραβ. ΓΡΑΜ. και ΣΥΝΤ. ΠΑΡΑΤ/ΣΕΙΣ λ. Προσεύχομαι).

3) Η ρίζα της λ. Ὄνομα δίδει νέα παράγωγα, τα οποία προέρχονται από έναν αρχικό σχηματισμό επιθημάτων, τα οποία και αντικατέστησαν (παραβ. Ἐθαύμασεν Mat 18:10, Θαυμασία Mat 21:15, Θαυμαστή Mat 21:42, Ἀτιμάζετέ με Joh 8:49, Ἀτιμίας Rom 1:26, Ἄτιμος Mat 13:57) κ.α.

4) Η λ. Ὄνομα στις φράσεις στα εδάφια Act 8:16, 19:5, αποτελεί νέα έκφραση στην "Κοινή" Ελλην. Γλώσσα στο κείμενο των Χριστιαν. Ελλην. Γραφών.

5) Η λ. Ὀνόματος στο εδάφιο Rom 1:5 περιλαμβάνεται (με κατάλληλες μετοχές ή αναφορικές προτάσεις) σε μια απαρίθμηση των έργων του Θεού σε αναλογία προς ελληνιστικές ευλογίες, αρετολογίες και δοξολογίες. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

6) Η λ. Ὄνομα στο εδάφιο Phl 2:9, 10 περιλαμβάνεται (με κατάλληλες μετοχές ή αναφορικές προτάσεις) σε μια απαρίθμηση των έργων του Θεού σε αναλογία προς ελληνιστικές ευλογίες, αρετολογίες και δοξολογίες. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

7) Η ρίζα της λ. Ὄνομα δίνει νέα παράγωγα τα οποία προέρχονται από ένα αρχικό σχηματισμό επιθημάτων (καταλήξεων) τα οποία και αντικατέστησαν στα πλαίσια του ρηματικού συστήματος της (αρχαίας) Ελλην. Γλώσσας (εδώ η λ. Ὀνομάζω).

8) Η λ. Ὄνομα στο εδάφιο Mat 1:23 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 7:14).

9) Η λ. Ὀνόματι στο εδάφιο Mat 12:21 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 42:1- 4, 9).

10) Η λ. Ὀνόματι στο εδάφιο Mat 21:9 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Psa 118:25).

11) Η λ. Ὀνόματι στο εδάφιο Mat 23:39 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Psa 118:26).

12) Η λ. Ὄνομά (Μου) στο εδάφιο Act 2:21 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Joe 2:32). ΄

13) Η λ. Ὄνομά (Μου) στο εδάφιο Act 15:17 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Amo 9:11, 12).

14) Η λ. Ὀνόματι στο εδάφιο Rom 15:9 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Psa 18:49).

15) Η λ. Ὀνόματι στο εδάφιο Luk 13:35, 19:38 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Psa 118:26).

16) Η λ. Ὄνομα στο εδάφιο Rom 9:17 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Exo 9:16).

17) Η λ. Ὄνομα στο εδάφιο Rom 10:13 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Joe 2:32).

18) Η λ. Ὄνομα στο εδάφιο 2 Ti 2:19 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Num 16:5).

19) Η λ. Ὄνομα στο εδάφιο Heb 2:12 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 22:22).

20) Η λ. Ὄνομα στο εδάφιο Rev 15:4 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 86:9, 118:26).

21) Ὄνομά Σου: Η αντωνυμία Σου που ακολουθεί τη λ. Ὄνομα στο Mat 6:9 ως ονοματικό υποκείμενο εμφανίζεται μ' ένα ομοιόμορφο τρόπο στο εδαφ. Mat 6:10 και στις λ. Βασιλεία (Σου) και Θέλημά (Σου) επειδή ο Θεός είναι ΕΝΑΣ.

22) Ἁγιασθήτω (τὸ Ὄνομά Σου): Διευκρινίζεται ότι στο κείμενο (Mat 6:9) η εξειδίκευση των ευχών και των αιτημάτων συντάσσεται με τα υποκείμενα και αντικείμενα των παραγράφων με εξαίρεση (εδώ) (το αντικείμενο Δὸς ἡμῖν).

23) Η λ. Ὀνόματι στο εδάφιο Mat 23:39 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Psa 118:26).

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο'): Gen 4:17, 5:2.

1) α) ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΙΖΑ: Onoma, Onomastic, Onomato-Logy, Onomato-Logist.

β) ΑΓΓΛΙΚΑ: Call, Name.

Ὄνομα, Poet. οὔνομα, Æol. ὄνυμα, ατος, τό, a name; celebrity, renown, either good or bad; reputation, character; a pretext; an author under whose name any thing is related; κατ’ ὄνομα, by name; ἐν ὀνόματι εἶναι, to be famous or celebrated; ἐπ’ ὀνόματι, under pretence of; μετ’ ὀνομάτων καλῶν, with fair or specious words; it is often used in circumlocution; as, ὄνομα τῆς εὐγενείας, τῆς σωτηρίας, for εὐγενεία, σωτηρία, Eurip. Iph. T. 902; Hec. 379; τῶν μετρίων ὄνομα, moderation, a moderate condition, Eurip. Med. 125; ἐν ἀτίμῳ ὀνόματι, under a disgraceful title, Xen. Cyr. vi, 4, 3; ὄνομα τί σε καλεῖν ἡμᾶς χρέων;by what name are we to call you? Eurip. Ion. 813; τοῦ τέλους ὄνομα, a word which denotes the issue or termination of a battle, etc., Longin. 16; ὄνομα ποιεῖν, to establish a name or character, Plat. Apol. 20, D; ὄνομα τίθεσθαι, (the mid.,) to give a name, as the parent to the child, Aristoph. Nub. 608; Av. 815; Plat. Theœt. 157, C; but when another gives the name, τιθέναι, the act., Odys. xix. 403; in Gram. a noun.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Nomen, Nominatim, Homines.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Name.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Nome.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Nom.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Nombre.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Nome.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Naam.