Ευρετήριο

Πᾶς, πᾶσα, πᾶν




ΡΙΖΑ: < ΠΑΝΤ-Σ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Όλος, ολόκληρος,

2) Ο καθένας, έκαστος

3) Κάθε λογής,

4) Όλο (το είδος).

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Ἅπας 1Ti 1:16, Πάντως Act 18:21.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Ὅλος Mat 4:23, Ὁλόκληρος 1Th 5:23, Ὅλως 1Co 5:1, Ὅστις Mat 5:39, Ὁλοτελῶς 1Th 5:23.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ἕκαστος Act 2:6, Τίς Act 5:25, Col 3:13.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Επίθετο γ΄ κλίσης, τρικατάληκτο σε: -ος, -ασα, -αν.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΤΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Πᾶν: Ονομαστική ή αιτιατική ενικού ουδετέρου γένους.

2) Πάντα: α) Αιτιατική ενικού αρσενικού γένους. β) Ονοματική ή αιτιατική πληθυντικού ουδετέρου γένους.

3) Πάντας: Αιτιατική πληθυντκού αρσενικού γένους.

4) Πάντες: Ονομαστική πληθυντικού αρσενικού γένους.

5) Παντί: Δοτική ενικού αρσενικού ή ουδετέρου γένους.

6) Παντός: Γενική ενικού αρσενικού ή ουδετέρου γένους.

7) Πάντων: Γενική πληθυντικού αρσενικού ή ουδετέρου γένους.

8) Πᾶς: Ονομαστική ενικού αρσενικού γένους.

9) Πᾶσα: Ονομαστική ενικού θηλυκού γένους.

10) Πᾶσαι: Ονομαστική πληθυντικού θηλυκού γένους.

11) Πάσαις: Δοτική πληθυντικού θηλυκού γένους.

12) Πάσαν: Αιτιατική ενικού θηλυκού γένους.

13) Πάσας: Αιτιατική πληθυντικού θηλυκού γένους.

14) Πάσῃ: Δοτική ενικού θηλυκου γένους.

15) Πάσης: Γενική ενικού θηλυκου γένους.

16) Πασίν: Δοτική πληθυντικού αρσενικού ή ουδετέρου γένους.

17) Πασῶν: Γενική πληθυντικού θηλυκού γένους.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Το επίθετο φανερώνει μαζική συμμετοχή και κατ’ επέκταση περαιτέρω ενέργεια και δράση με ολότητα σε κάθε πεδίο και επίπεδο. Η μαζική συμμετοχή διακρίνεται (εδώ) σε αυθόρμητη [με τη λ. Ὠσαννά (Mat 21:9)] και ως υποβολιμιαία [με τις λ. Σταυρωθήτω (Mat 27:22) και Σταύρωσον (Joh 19:6,15)].

Σε ορισμένες εκφράσεις το επίθετο φανερώνει την απόλυτη παντοδυναμία τόσο του Δημιουργού Ιεχωβά Θεού (1Ti 6:13 κ.λπ.) όσο και την εκχωρηθείσα από Αυτόν εξουσία στον Ιησού Χριστό (Joh 1:2,3, 17:1,2, Mat 28:18 κ.λπ.).

Παν- ως α΄ συνθετικό: παν-άγιος, παν-αγία, παν-άγιον, παν-άγαθος, παν-αγιότατος, παν-άχραντος κ.ά. Αναφέρεται περιγραφικώς και όχι ουσιαστικώς καθώς εκφράζει το κατά πάντα τρόπον, όλως διόλου, ολοκλήρως, σε ενικό αριθμό.

Ως χαρακτηρισμοί δε, δεν αναφέρονται στα κείμενα των Ελληνικών Χριστιανικών Γραφών παρά μόνο στα Απόκρυφα βιβλία των Εβραϊκών Γραφών [όπως παν-άγιος (4Mac 7:4, 14:7), παν-επίσκοπος (SoS 7:23), πάν-σοφος (4Mac 1:12, 2:19, 13:19)].

Επίσης ως χαρακτηρισμοί αναφέρονται στους ύμνους και στα τροπάρια των ακολουθιών της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Τέλος η έκφραση παν-αγία αναφέρεται από τον Ησύχιον ως: «παναγία ἱέρεια ἥτις οὐ μίσγεται ἀνδρί» (παραβ. και Συλ. Επιγρ. 8731 κ.ά.).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Mat 12:25: «Ἡ πᾶσα Βασιλεία μερισθεῖσα καθ’ ἑαυτῆς ἐρημοῦται καὶ πᾶσα πόλις ἤ οἰκία μερισθεῖσα καθ’ ἑαυτῆς οὐ σταθήσεται»

Apoc 2:23: «κα τ τκνα ατς ποκτεν ν θαντ. κα γνσονται πσαι α κκλησαι τι γ εμι ραυνν νεφρος κα καρδας, κα δσω μν κστ κατ τ ργα μν.»

Στην αρχαία εκκλησία των Θυατείρων, ο Ιησούς έστειλε το εξής άγγελμα: «Γνωρίζω τα έργα σου» (Apoc 2:18,19). Επέπληξε κάποια μέλη εκείνης της εκκλησίας για τον ανήθικο, φιλήδονο τρόπο ζωής τους, λέγοντάς τους τα λόγια του σημερινού εδαφίου. Αυτή η δήλωση δείχνει ότι ο Χριστός παρατηρεί, όχι μόνο τη διαγωγή της κάθε εκκλησίας ως σύνολο, αλλά και τον τρόπο ζωής του κάθε μέλους της. Ο Ιησούς επαίνεσε άλλους Χριστιανούς στα Θυάτειρα οι οποίοι «δεν γνώριζαν τα βαθιά πράγματα του Σατανά» (Apoc 2:24).

Παρόμοια και σήμερα, επιδοκιμάζει όλους εκείνους, νέους και ηλικιωμένους, που δεν σκάβουν στα «βαθιά πράγματα του Σατανά» είτε μέσω του Ιντερνέτ είτε μέσω βίαιων βιντεοπαιχνιδιών είτε εντρυφώντας σε ανθρώπινες εκλογικεύσεις που προάγουν την ανεκτικότητα.

Πόσο χαίρεται καθώς παρατηρεί τις προσπάθειες και τις θυσίες τόσων Χριστιανών σήμερα οι οποίοι κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για ν’ ακολουθήσουν την ηγεσία του σε όλες τις πτυχές της ζωής τους!

Apoc 5:1,2,5,9: «Κα εδον π τν δεξιν το καθημνου π το θρνου βιβλον γεγραμμνον σωθεν κα πισθεν κατεσφραγισμνον σφραγσιν πτ. κα εδον γγελον σχυρν κηρσσοντα ν φων μεγλ· τς ξιος νοξαι τ βιβλον κα λσαι τς σφραγδας ατο;» «κα ες κ τν πρεσβυτρων λγει μοι· μ κλαε, δο νκησεν λων κ τς φυλς οδα, ῥίζα Δαυδ, νοξαι τ βιβλον κα τς πτ σφραγδας ατο.» «κα δουσιν δν καινν λγοντες· ξιος ε λαβεν τ βιβλον κα νοξαι τς σφραγδας ατο, τι σφγης κα γρασας τ θε ν τ αματ σου κ πσης φυλς κα γλσσης κα λαο κα θνους».

Apoc 15:4: «τς ο μ φοβηθ, κριε, κα δοξσει τ νομ σου; τι μνος σιος, τι πντα τ θνη ξουσιν κα προσκυνσουσιν νπιν σου, τι τ δικαιματ σου φανερθησαν.»

Ο Λόγος του Θεού, η Αγία Γραφή, θεόπνευστα λέει για τον Ιεχωβά ότι «Εσύ είσαι ο Μόνος Όσιος», με την έννοια ότι η οσιότητα (ως μια απαράμιλλη ιδιότητα γι’ Αυτόν) είναι μια πτυχή της αγάπης. Εφ’ όσον λοιπόν «ο Θεός είναι αγάπη» (όντας η ίδια η προσωποποίηση αυτής της ιδιότητας) δεν θα μπορούσε κανένας άλλος να εκδηλώσει οσιότητα πληρέστερα από τον Ιεχωβά Θεό (1Jo 4:8) και μάλιστα στον υπερθετικό τέλειο βαθμό (βλ. Apoc 4:8).

Apoc 21:5: «Κα επεν καθμενος π τ θρν· δο καιν ποι πντα κα λγει· γρψον, τι οτοι ο λγοι πιστο κα ληθινο εσιν.»

Γιατί προοδεύει το έργο κηρύγματος παρά την επιδείνωση των παγκόσμιων συνθηκών; Γιατί προσφέρουμε αφειδώς το χρόνο και τις δυνάμεις μας παρότι υπάρχουν τόσες οικονομικές δυσχέρειες στον κόσμο; Πώς μπορούμε να παραμένουμε θαρραλέοι όταν τόσο άλλοι φοβούνται το μέλλον;

Ένας θεόπνευστος ύμνος του Βασιλιά Δαβίδ, που είναι καταγραμμένος στον 27ο Ψαλμό, μας δίνει τις απαντήσεις. Ο Δαβίδ αρχίζει αυτόν τον ψαλμό ως εξής: «Ο Ιεχωβά είναι το φως μου και η σωτηρία μου. Ποιόν θα φοβηθώ; Ο Ιεχωβά είναι το οχυρό της ζωής μου. Από ποιόν θα τρομάξω;» (Psa 27:1).

Ενώ ο φόβος μπορεί να κάνει κάποιον να χάσει τη δύναμή του, το αίσθημα του τρόμου είναι ακόμη πιο έντονο. Αλλά κανένας τρόμος δεν πρέπει να ταράζει εκείνους που φοβούνται τον Ιεχωβά (1Pe 3:14).

Αν κάνουμε τον Ιεχωβά οχυρό μας, «θα κατοικούμε με ασφάλεια και θα είμαστε αδιατάρακτοι από τον τρόμο της συμφοράς» (Pro 1:33, 3:25).

Ολόκληρη η γη μετατρέπεται πλέον σε παράδεισο με μια μνημειώδη και μεγαλειώδη φράση για την εποχή εκείνη: «Ἰδού καινά ποιῶ πάντα» (δείτε, κάνω νέα τα πάντα). Καθώς έχει καταστραφεί το παλαιό ασεβές πονηρό σύστημα πραγμάτων, θα παραμείνουν «οι νέοι ουρανοί και η νέα γη» όπου θα εφαρμόζεται πλέον δικαιοσύνη σε ολόκληρη τη γη (παραβ. Mat 6:9-10, 3:10).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Πᾶς

Apoc 4:11: Mat 5:16  Apoc 14:7  1Ti 1:17  Apoc 5:13  Apoc 7:12  Apoc 11:17  Apoc 12:10  Eph 3:9  Apoc 10:6  Mat 6:10  Mat 26:39  1Pe 4:2  1 Jo 2:17  Ge 2:3

Apoc 5:13: Phl 2:10  1 Ki 22:19  Apoc 4:2  Joh 1:29  Apoc 7:17  Joh 5:23  1Ti 6:16  1 Pe 4:11

Apoc 21:5: 2Ch 18:18  Hsa 6:1  Apoc 4:2  Hsa 42:9  Lam 5:21  Jek 36:26  2Pe 3:13

Πάντα

Apoc 4:11: Eph 3:9  Apoc 10:6

Apoc 21:5: Hsa 42:9  Lam 5:21  Jek 36:26  2Pe 3:13

Apoc 22:21: Rom 16:20  2Th 3:18

1) α) Η λ. Πᾶς στο εδάφιο Eph 5:5 περιλαμβάνεται σε μια απαρίθμηση αρετών (γνωστή και ως Αρετολογία) αλλά και παθών. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη). β) Στο εδάφιο Act 2:21 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Joe 2:32). γ) Στο εδάφιο Gal 3:13 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Deu 21:23).

2) Η λ. Παντός (δια) στο εδάφιο Rom 11:10 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Psa 69:23).

3) Η λ. Παντί στο εδάφιο 2Co 9:8 αποτελεί έκφραση-λογοπαίγνιο (παρονομασία και παρήχηση) της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας που χρησιμοποιείται στο κείμενο των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

4) α) Η λ. Πάντες στο εδάφιο Mar 14:29 εμφανίζεται σε ελλειπτική φράση επειδή θεωρήθηκε ως αυτονόητη ή ανθυπονοούμενη η λέξη η οποία παραλείπεται. Το φαινόμενο είναι «αρχαιοελληνικός ιδιωματισμός» και μάλιστα «αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη). β) Στο εδάφιο Heb 1:6 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Deu 32:43, Psa 7:14).

5) Η λ. Πάντων στο εδάφιο Act 1:1 περιλαμβάνεται σε μια φράση με αφιερωτικό τύπο έκφρασης. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

6) α) Η λ. Πᾶσα στο εδάφιο Act 3:24 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Deu 18:15-18). β) Στο εδάφιο Rom 14:11 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Hsa 49:18). γ) Στο εδάφιο 1Pe 1:24 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Hsa 40:6-8).

7) α) Η λ. Πᾶσαν στο εδάφιο 2Co 9:8 αποτελεί έκφραση-λογοπαίγνιο (παρονομασία και παρήχηση) της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας που χρησιμοποιείται στο κείμενο των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη). β) Στο εδάφιο Rom 10:18 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Psa 19:4).

8) Η λ. Πᾶσαι στο εδάφιο Apoc 1:7 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Dav 7:13, Zac 12:10).

9) α) Η λ. Πάντα στο εδάφιο 1Co 13:7 περιλαμβάνεται σ’ ένα κεφάλαιο όπου διακρίνονται φράσεις αναφοράς με απαρίθμηση περιπτώσεων. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη). β) Στο εδάφιο Phl 4:18 μεταφέρει μια εικόνα και παρομοίωση από την καθημερινή ζωή των βιβλικών χρόνων. Εδώ από τον Τομέα της Εμπορικής και της Τραπεζικής Ζωής). Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη). γ) Στο εδάφιο Rom 11:36 περιλαμβάνεται (με κατάλληλες μετοχές ή αναφορικές προτάσεις) σε μια απαρίθμηση των έργων του Θεού σε αναλογία προς ελληνιστικές ευλογίες, αρετολογίες και δοξολογίες. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη). δ) Στο εδάφιο Act 3:22 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Deu 18:15-18). ε) Στο εδάφιο Act 7:50 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Hsa 66:1). στ) Στο εδάφιο Gen 3:8 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Gen 12:3). ζ) Στο εδάφιο Luk 24:47 αποτελεί σολοικισμό (δηλαδή εκφραστικό συντακτικό λάθος κατά τη διατύπωση του λόγου). Πρόκειται για λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη). η) Στο εδάφιο Rom 15:11 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Psa 117:1). θ) Στο εδάφιο Act 20:35 περιλαμβάνεται σε μια φράση με «ύφος όχι ρητορικό» αλλά «με διαλεκτική απλότητα» με σύντομη αναφορά σ’ ένα ρητό ή παροιμία. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη). ι) Στο εδάφιο Act 14:15 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Gen 1:1, Exo 20:11, Psa 146:6).

10) α) Η λ. Πάντας στο εδάφιο 1Co 15:25 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 8:6). β) Στο εδάφιο Mat 21:12 περιλαμβάνεται σε μια «πρόταση κατά παράταξη» αντί της «σύνταξης καθ’ υπόταξη». Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

11) Η λ. Πάσιν στο εδάφιο Mar 11:17 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄. Hsa 60:7).

12) Η φράση «Ἤρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντός τοῦ πλήθους» (Act 6:5) αποτελεί Σημιτισμό (Εβραϊσμό/Αραμαϊσμό) (παραβ. Est 5:14, Nel 2:5). 1α) Η σύνταξη της λ. Πᾶς (με) ἐνώπιον τινός γίνεται (αντί τινί) (παραβ. Act 2:25, 6:5, 10:30, Rom 12:17, 1Co 8:21, 1Ti 2:3 κ.α.).

13) Η φράση του εδαφίου Mat 12:25 «Ἡ πᾶσα Βασιλεία μερισθεῖσα καθ’ ἑαυτῆς ἐρημοῦται καὶ πᾶσα πόλις ἤ οἰκία μερισθεῖσα καθ’ ἑαυτῆς οὐ σταθήσεται» αποτελεί και «παραλληλισμόν των μελῶν».

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο’): Gen 1:21,25,26, Pro 14:7, Am 6:2.

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: All, Whole, Every, Everything, Manner, Many, One, Whatsoever, Whole, Whosoever, Entire, Total, Integral, Livelong.

Πᾶς, πᾶσα, πᾶν, gen. παντός, πάσης, παντός, gen. pl. masc. and neut. πάντων (not παντῶν), every, the whole, all; (1) in the singular, and joined to a noun without the article, it means each, every; as, πᾶς ἄνθρωπος, every man; also, with τίς, each one, every one; (2) for ὅλος, η, ον, as, πύλαι πᾶσαι, all the gates or every gate, Il. iv, 809; πάντα νέκυν, the whole dead body or corpse, Id. xxiii, 135; πᾶσα ἀλήθεια, the whole truth; (3) with the article following, all, the whole; as, πάντα τόν δῆμον, the whole people, all the people; (4) πάντες, almost all, the greater part, the most, Aristot. Poet. 25; πάντες ὅσοι, all such, as many as; ἅμα πάντες, or commonly ἅπαντες, altogether; πάντ’ ἄριστος, that has all the qualities or characteristics of excellence, Soph. Œd. C. 1453; (5) with numerals; as, δώδεκα πάντες, twelve in all, Odys. xxiv; (6) τό πάν, the whole, the essential or principal thing; the universe, all things; but without the article πᾶν is often the same as the Latin quod libet, Aristoph. Acharn. 660; also, adverbially for παντῶς, as, τό πᾶν, totally, in general; in the plural, πάντα, all things, every thing; ἐν πάντι εἶναι, or ἐν παντί κακοῦ εἶναι, to be in the greatest danger; πάντα εἶναι ἔν τινι, to be every thing to a person, Herodt.; (7) ἡ διά πασῶν (χορδῶν συμφωνία being understood), an octave in music, the diapason; (8) τῷ πάντι, totally, universally; ἐπί τό πᾶν, in general, generally; κατά πάντα, in every respect. In the N. T., πᾶσα χαρά, the greatest joy; the highest, the greatest; mere, nothing but; τό πᾶν λίθος, wholly of stone, Theocr. Idyl. xv, 20; πάντες, all; but οἱ πάντες is joined with numerals in the sense altogether, in all. “Proper names in the sing. are often accompanied by the adjectives πρῶτος, πᾶς, and others in the neuter plural, as predicates, or in opposition, Herodt. iii, 157; πάντα δή ἦν (ἐν) τοῖσι Βαβυλωνίοισι, was every thing to them, Id. vii, 156; Thucyd. viii, 95. In these phrases πρῶτα is commonly put with, and πάντα without, the article; yet Eurip. Hec. 788, πρῶτα τῶν ἐμῶν φίλων, where, however, Brunck reads τά πρῶτα τῶν, Poson, πρῶτος ὤν· Herodt. i, 122, ἦν τέ οἱ ἐν τῷ λόγῳ τά πάντα ἡ κυνώ, Cyno was every thing in his story, he talked of nothing but Cyno. Valck. Herodt. 576, 66; Ducker and Thucyd. viii, 95; Herm. ad Viger. 722.” Matth. Gr. Gram. § 438. But when πάντα is thus used without the article, the sense is all; with the article, the whole, and in the latter form it is more emphatic. With regard, however, to τά πρῶτα, the presence of the article seems essential to fix the meaning, and to prevent it from being taken in its usual sense of first in order, first in time, instead of first in rank, first in importance; πάντῃ, Dor. παντᾷ, adv., everywhere, on all sides; παντῇ, in every way; πάντως, wholly, entirely. The neuter πᾶν is long, but in compounds αν is short, as ἅπαν, etc. Dunb.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Cunctus, Totus, Sollus, Universus, Omnis, Quicumque, Plenus, Solidus, Integer, Integellus, Indivisus, Individuus.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Ganze, Ganz, Gesamt, Voll, Heil.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Tutto, Intero, Complesso, Totale, Completo, Integro, Sano, Incolume.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Entier, Complet.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Todo, Entero, Total, Íntegro, Sano, Intacto, Ileso.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Inteiro, Completo, Integral, São, De Boa Saúde, Germano.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Alle, Hele.