Ευρετήριο

Ἀγάπη





ΡΙΖΑ: < ΑΓΑΠΩ, βλ. λ. ΑΓΑΠΩ. [Σαν λ. εμφανίζεται λίγο πριν από τον πρώτο αιώνα μ.Χ. με σημασίες που δεν υπάρχουν στην Ελληνική μετάφραση των Ο΄ (Εβδομήκοντα της Παλ. Διαθήκης), όπου επίδραση είχε η Εβραϊκή λέξη AHAVAH (ΑΓΑΠΗ) (βλ. ΕΙΔΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ)].

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Ψυχική κλίση και συγγένεια.

2) Συναίσθημα που χαρακτηρίζεται από φιλική διάθεση και αγαθές προθέσεις, ανιδιοτελές και έντονο ανεπιφύλακτο, θερμό, ενδιαφέρον, σε σχέση με το συνών. ρήμα φιλέω, φιλώ που σημαίνει στενή οικειότητα με στοργή (Παράβ. Joh 21:15,16).

3) Στοργική αφοσίωση και συναισθηματικός δεσμός μεταξύ προσώπων, καθώς η Αγία Γραφή διδάσκει την αγάπη, την καλοσύνη, τη γενναιοδωρία και την αρωγή προς τον πλησίον.

4) Ως η πρώτη πτυχή του καρπού του Αγ. Πνεύματος είναι το ιδανικό κίνητρο για κάθε πράξη ή ενέργεια. Η αγάπη υποκινεί έναν πνευματικό άνθρωπο και τον καθιστά ικανό να ενεργεί με δικαιοσύνη και σοφία. Έτσι εμφανίζει την εικόνα και την ομοίωση που ενεφύτευσε σ’ αυτόν ο Δημιουργός Θεός (Ο΄ Gen 1:26,27) (παραβ. Col 3:10).

5) Συμπάθεια, φιλία, στοργή, αφοσίωση, τρυφερότητα.

6) Δημόσια και λιτά δείπνα που παρέθεταν οι χριστιανοί (σε πληθ. ἀγάπαι).

7) Στοχαστική, αυτοπροαίρετη και τελείως ανιδιοτελής ιδιότητα, η οποία κατευθύνεται από αρχές, εμφανίζεται δε και αναγνωρίζεται μόνο από τις πράξεις που υποκινεί το άτομο. Στην Αρχαία Ελλην. Γλώσσα υπάρχουν 4 σχετικές λέξεις: α) Ἀγάπη: με το ισχυρότερο -ως άνω- νόημα (παραβ. 1Jo 4:8, 1Co 13:1-13), β) Φιλία: στοργική συμπάθεια που αισθάνεται κάποιος για έναν στενό φίλο ή αδελφό (παραβ. Joh 15:3, 16:27), γ) Στοργή: ισχυρή εκδήλωση αγάπης μέσα σε οικογενειακό περιβάλλον (παραβ. 2Ti 3:3), δ) Ἔρως: αγάπη μεταξύ ενός ανδρός και μιας γυναίκας (Σημ.: η λ. έρως δεν χρησιμοποιείται στις Ελληνικές Χριστιανικές Γραφές - Καινή Διαθήκη. Το είδος αυτό της αγάπης περιγράφεται μόνο στις Ο΄ - Παραβ. Pro 5:15-20).

8) Η αγάπη προς την πλησίον (Παραβ. Ο΄ Lev 19:18. ΚΔ/ΕΓ/ΚΕΙΜ. Mat 7:12 και Luk 6:31) αναφέρεται με αρνητική διατύπωση στα Απόκρυφα βιβλ. Tob 4:16) για λόγους «κοινωνικής δικαιοσύνης» (Παραβ. Mat 5:20).

9) Τον Θεό της Αγάπης δίδαξε και ο Με-Τι ο μίμος Κινέζος «Χριστός» (Παραβ. Al. Forke: Philos. Nerue, Vos wort p. IX Berlin 1922).

10) Η στοργική αγάπη με καλωσύνη του Θεού προς τον άνθρωπο (Luk 11:42, 2Rom 5:8, 2Co 5:14).

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Ἀγαπητός Mat 3:17, Ἀγαπῶ Joh 13:34, Rom 9:25, Ἀγαπάζω.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Φιλία Jac 4:4, Φιλανθρωπία Act 28:2, Φιλαδέλφεια Rom 12:10, Φιλαργυρία 1Ti 6:10, Φιλοξενία Rom 12:13, Προσφιλής Phl 4:8, Φιλάγαθος Tit 1:8, Φιλῶ Joh 5:20.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ἔχθρα Luk 23:12. Μῖσος Mat 10:22, Φιλονεικία Luk 22:24.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικού θηλυκού γένους α΄ κλίσης: Ἀγάπη, -ης.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ἀγάπαι: Ονομαστική πληθυντικού.

2) Ἀγάπαις: Δοτική πληθυντικού

3) Ἀγάπη: Ονομαστική ή δοτική.

4) Ἀγάπην: Αιτιατική ενικού.

5) Ἀγάπης: Γενική ενικού.

ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ:

«Oικογένεια - παροχή βοήθειας (Eph 5:28-3, 6:1-4)

Η άποψη της Αγίας Γραφής τονίζει τις Γραφικές αρχές που εφαρμόζονται στο γάμο, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο πώς βοηθάει η Αγία Γραφή τα αντρόγυνα να λύνουν τα προβλήματα.

Γάμος και διαφορετική Θρησκεία

Τι θα λεχθεί για το γάμο εκείνο στον οποίο οι σύντροφοι έχουν διαφορετική θρησκεία; Η Αγία Γραφή συμβουλεύει με ρεαλισμό τους Χριστιανούς να παντρεύονται «μόνο εν Κυρίω». (1Co 7:39) Μερικές φορές, όμως, κάποιος γαμήλιος σύντροφος αλλάζει θρησκεία. Είναι απαραίτητο να σημάνει αυτό το τέλος του γάμου; Κάθε άλλο.

Στην Μποτσουάνα, μια γυναίκα που είχε γίνει πρόσφατα Μάρτυρας του Ιεχωβά ρωτήθηκε πώς την είχε αλλάξει η νέα της πίστη. Τότε ζήτησε να απαντήσει ο σύζυγός της αντί για αυτήν, και εκείνος είπε τα εξής: «Από τότε που η σύζυγός μου έγινε Μάρτυρας του Ιεχωβά, έχω δει σε αυτήν πολλές θετικές αλλαγές. Τώρα έχει μια δύναμη που χαρακτηρίζεται από πραότητα και σοφία, δύναμη που δεν διέθετε προηγουμένως. Είχε τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να κόψει το κάπνισμα, μια αδυναμία την οποία εγώ δεν μπορώ ακόμη να ξεπεράσω. Η σύζυγός μου έχει γίνει πιο στοργική και τρυφερή με τα παιδιά μου και με εμένα, καθώς και με τους άλλους. Είναι πιο επιεικής, ιδιαίτερα απέναντι στα παιδιά. Τη βλέπω να δαπανά χρόνο στη διακονία της, προσπαθώντας να βοηθήσει άλλους να βελτιώσουν τη ζωή τους. Έχω δει επίσης θετικές αλλαγές στον εαυτό μου. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται εξ ολοκλήρου στο παράδειγμά της». Τι θαυμάσια επίδραση είχαν οι Γραφικές αρχές σε αυτόν το γάμο! Πολλά άτομα τα οποία δεν είναι Μάρτυρες έχουν κάνει παρόμοια σχόλια για τους συντρόφους τους που είναι Μάρτυρες.

Όταν ένας Πατέρας Παραμελεί τις Ευθύνες Του

Η σχέση του πατέρα με τα παιδιά του είναι ζωτικής σημασίας για την οικοδόμηση ισχυρών οικογενειών. Ο απόστολος Παύλος συμβούλεψε: «Εσείς, πατέρες, μην παροξύνετε τα παιδιά σας, αλλά να τα ανατρέφετε με τη διαπαιδαγώγηση και τη νουθεσία του Ιεχωβά». (Eph 6:4) Δικαιολογημένα, λοιπόν, ένα άρθρο στο περιοδικό Δε Ουίλσον Κουόρτερλι (The Wilson Quarterly) επέρριψε την ευθύνη για τα πολλά κοινωνικά προβλήματα στους πατέρες που δεν ανταποκρίνονται στο ρόλο τους. Το άρθρο έλεγε: «Μεταξύ των ετών 1960 και 1990, το ποσοστό των παιδιών που ζουν μακριά από τους βιολογικούς πατέρες τους υπερδιπλασιάστηκε ... Η παρακμή του ρόλου του πατέρα είναι ένας σημαντικός παράγοντας που βρίσκεται πίσω από τα πιο ανησυχητικά προβλήματα τα οποία μαστίζουν την αμερικανική κοινωνία».

Μήπως αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά των οποίων οι πατέρες δεν τα κατευθύνουν είναι καταδικασμένα να αποτύχουν; Όχι. Ο ψαλμωδός των αρχαίων χρόνων έγραψε: «Ακόμη και αν ο πατέρας μου και η μητέρα μου με εγκαταλείψουν, ο Ιεχωβά θα με δεχτεί». (Psa 27:10) Ένα εννιάχρονο αγόρι στην Ταϋλάνδη διαπίστωσε ότι αυτό αληθεύει. Έχασε τη μητέρα του όταν ήταν μωρό, και ο πατέρας του, ο οποίος δεν τον ήθελε, τον άφησε στη γιαγιά του. Το αγόρι, νιώθοντας ότι δεν το θέλουν και δεν το αγαπούν, έγινε στασιαστικό και απέκτησε τη φήμη ατόμου που σκορπίζει το φόβο. Απειλούσε ακόμη και τη γιαγιά του. Δύο ολοχρόνιες κήρυκες των Μαρτύρων του Ιεχωβά, παρατηρώντας τον να στέκεται συχνά έξω από την τοπική Αίθουσα Βασιλείας, μια μέρα τον προσκάλεσαν να έρθει στο σπίτι τους.

Του μίλησαν για τον Θεό—ότι Εκείνος, όπως ένας πατέρας, αγαπάει τα παιδιά του. Επίσης, μίλησαν για τον επίγειο Παράδεισο που έχει υποσχεθεί ο Θεός στους πιστούς ανθρώπους. (Apoc 21:3,4) Όλα αυτά άρεσαν στο αγόρι, το οποίο πήγαινε στο σπίτι τους κάθε μέρα για να μάθει περισσότερα. Οι αδελφές τού είπαν ότι, αν πραγματικά ήθελε να έχει Πατέρα του τον Θεό, θα έπρεπε να πάψει να σκορπίζει το φόβο. Αυτό βρισκόταν σε αρμονία με τα λόγια του Παύλου προς τους Ρωμαίους: «Όσο εξαρτάται από εσάς, να είστε ειρηνικοί με όλους τους ανθρώπους». (Rom 12:18) Επίσης, θα έπρεπε να συμπεριφέρεται με καλοσύνη στη γιαγιά του. (1Ti 5:1, 2) Σύντομα, άρχισε να θέτει σε εφαρμογή τις Γραφικές αρχές—πράγμα που χωρίς αμφιβολία είχε ως αποτέλεσμα να βελτιωθεί πολύ η οικογενειακή του ζωή με τη γιαγιά του. (Gal 5:22, 23) Οι γείτονες εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ με τις αλλαγές που έβλεπαν πάνω του ώστε ήθελαν να μελετήσουν και τα δικά τους παιδιά την Αγία Γραφή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά!

Ειρηνικό πνεύμα και βαθειά αγάπη (στο Ε)

Ο απόστολος Παύλος έγραψε στους Κολοσσαείς: «Ντυθείτε την αγάπη, γιατί αυτή είναι τέλειος δεσμός ενότητας. Και η ειρήνη του Χριστού ας κυριαρχεί στις καρδιές σας». (Kol 3:14, 15) Το ειρηνικό πνεύμα και η βαθιά αγάπη αναμφίβολα ενώνουν μια οικογένεια. Μπορούν επίσης να γεφυρώσουν παλιές οικογενειακές διαιρέσεις. Η Ρουκία, η οποία ζει στην Αλβανία, δεν μιλούσε στον αδελφό της επί 17 και πλέον χρόνια εξαιτίας μιας οικογενειακής διαφοράς. Όταν μελέτησε την Αγία Γραφή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, έμαθε ότι κάθε υπηρέτης του Θεού ενθαρρύνεται να προωθεί την ειρήνη με τους άλλους. «Ας επιζητεί ειρήνη και ας την επιδιώκει».—1Pe 3:11.

Η Ρουκία κατάλαβε ότι έπρεπε να επιζητήσει ειρήνη με τον αδελφό της. Προσευχήθηκε μια ολόκληρη νύχτα και το επόμενο πρωί, με καρδιά που κόντευε να σπάσει, πήγε στο σπίτι του αδελφού της. Η ανιψιά της Ρουκίας άνοιξε την πόρτα και τη ρώτησε έκπληκτη: «Τι γυρεύεις εσύ εδώ;» Η Ρουκία ζήτησε ήρεμα να δει τον αδελφό της, εξηγώντας ότι ήθελε να αποκαταστήσει τις ειρηνικές σχέσεις μαζί του. Γιατί; Επειδή τώρα καταλάβαινε ότι αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Ο αδελφός της ανταποκρίθηκε θετικά, και η επανένωσή τους συνοδεύτηκε από αγκαλιές και δάκρυα χαράς—μια οικογένεια που ενώθηκε και πάλι επειδή τηρήθηκαν οι Γραφικές αρχές.»

Έχοντας Καλή Διαγωγή Ανάμεσα στα Έθνη (στο Δ)

Ως Χριστιανοί, έχουμε επίσης ευθύνες απέναντι στους ομοπίστους μας στην εκκλησία και, τελικά, απέναντι σε εκείνους που αποτελούν «ολόκληρη την αδελφότητα ... στον κόσμο». (1Pe 5:9) Η σχέση μας με την εκκλησία είναι ζωτική για την πνευματική μας υγεία. Όταν συναναστρεφόμαστε με συγχριστιανούς μας, απολαμβάνουμε την ενισχυτική τους συντροφιά καθώς και θρεπτική πνευματική τροφή από «τον πιστό και φρόνιμο δούλο». (Mat 24:45-47) Αν έχουμε προβλήματα, μπορούμε να απευθυνόμαστε στους αδελφούς μας για ωφέλιμες συμβουλές που βασίζονται στις Γραφικές αρχές. (Pro 17:17· Ecc 4:9· Jac 5:13-18) Όταν βρισκόμαστε σε ανάγκη, οι αδελφοί μας δεν μας εγκαταλείπουν. Τι ευλογία είναι να αποτελούμε μέρος της οργάνωσης του Θεού!

Ωστόσο, δεν βρισκόμαστε στην εκκλησία μόνο για να λαβαίνουμε, πρέπει και να δίνουμε. Πράγματι, ο Ιησούς είπε: «Υπάρχει περισσότερη ευτυχία στο να δίνει κανείς παρά στο να λαβαίνει». (Act 20:35) Ο απόστολος Παύλος έδωσε έμφαση στο γενναιόδωρο πνεύμα όταν έγραψε: «Ας κρατάμε γερά τη δημόσια διακήρυξη της ελπίδας μας χωρίς να αμφιταλαντευόμαστε, γιατί είναι πιστός εκείνος που υποσχέθηκε. Και ας σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλον ώστε να παρακινούμε σε αγάπη και καλά έργα, μη παύοντας να συναθροιζόμαστε, όπως έχουν συνήθεια μερικοί, αλλά ενθαρρύνοντας ο ένας τον άλλον, και τόσο περισσότερο όσο βλέπετε την ημέρα να πλησιάζει».—Heb 10:23-25.

Μέσα στην εκκλησία καθαράς λατρείας γίνεται «διακήρυξη της ελπίδας μας» όταν σχολιάζουμε στη διάρκεια της συνάθροισης ή συμμετέχουμε στο πρόγραμμα με άλλους τρόπους. Αυτή η συμβολή είναι βέβαιο ότι ενθαρρύνει τους αδελφούς μας. Τους ενθαρρύνουμε επίσης με τις συζητήσεις μας πριν και μετά τη συνάθροιση. Αυτές είναι ώρες στις οποίες μπορούμε να ενισχύουμε τους αδύναμους, να παρηγορούμε τους καταθλιμμένους και να συμπαραστεκόμαστε στους ασθενείς. (1Th 5:14) Οι ειλικρινείς Χριστιανοί είναι γενναιόδωροι καθώς δίνουν με αυτόν τον τρόπο, πράγμα που εξηγεί γιατί τόσο πολλά άτομα τα οποία παρακολουθούν τις συναθροίσεις μας για πρώτη φορά εντυπωσιάζονται από την αγάπη που διακρίνουν ανάμεσά μας.—Psa 37:21· Joh 15:12· 1Co 14:25.

Ωστόσο, η αγάπη μας δεν περιορίζεται στη δική μας εκκλησία. Αγκαλιάζει ολόκληρη την αδελφότητά μας παγκόσμια. Να γιατί, λόγου χάρη, υπάρχει ένα κουτί συνεισφορών για το Λογαριασμό για Αίθουσες Βασιλείας σε κάθε Αίθουσα Βασιλείας. Η δική μας Αίθουσα Βασιλείας μπορεί να είναι σε καλή κατάσταση, αλλά γνωρίζουμε ότι χιλιάδες συγχριστιανοί μας σε άλλες χώρες δεν έχουν κατάλληλο χώρο για τις συναθροίσεις τους. Όταν συνεισφέρουμε στο Λογαριασμό για Αίθουσες Βασιλείας, δείχνουμε την αγάπη μας για τέτοια άτομα παρότι ίσως να μην τα γνωρίζουμε προσωπικά.

Γιατί αγαπούν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ο ένας τον άλλον; Ο Ιησούς τούς πρόσταξε να το κάνουν αυτό. (Joh 15:17) Επίσης, η αγάπη που έχουν ο ένας για τον άλλον αποδεικνύει ότι το πνεύμα του Θεού επενεργεί σε αυτούς ως άτομα και ως ομάδα. Η αγάπη είναι μέρος «των καρπών του πνεύματ» (Gal 5:22, 23) Καθώς οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μελετούν τη Γραφή, παρακολουθούν τις Χριστιανικές συναθροίσεις και προσεύχονται διαρκώς στον Θεό, η αγάπη γίνεται κάτι το φυσιολογικό για αυτούς μολονότι ζουν σε έναν κόσμο όπου «η αγάπη των περισσοτέρων έχει ψυχρανθεί».—Mat 24:12.

Οι Σχέσεις μας με τον Κόσμο που μας Περιβάλλει

Η αναφορά που έκανε ο Παύλος «στη δημόσια διακήρυξη της ελπίδας μας» μάς θυμίζει μια άλλη ευθύνη. Αυτή η δημόσια διακήρυξη περιλαμβάνει το έργο κηρύγματος των καλών νέων σε όσους δεν είναι ακόμη Χριστιανοί αδελφοί μας. (Mat 24:14· 28:19, 20· Rom 10:9, 10, 13-15) Αυτό το κήρυγμα είναι μια ακόμη πράξη γενναιοδωρίας. Η συμμετοχή σε αυτό απαιτεί χρόνο, ενεργητικότητα, προετοιμασία, εκπαίδευση και τη χρήση προσωπικών πόρων. Εντούτοις, ο Παύλος έγραψε επίσης: «Και σε Έλληνες και σε Βάρβαρους, και σε σοφούς και σε ασύνετους είμαι χρεώστης· γι’ αυτό υπάρχει προθυμία από μέρους μου να διακηρύξω τα καλά νέα και σε εσάς εκεί στη Ρώμη». (Rom 1:14, 15) Όπως ο Παύλος, είθε και εμείς να μην ξεπληρώνουμε με φειδωλία αυτό το «χρέος».

Έχουμε άλλες ευθύνες απέναντι σε όσους δεν είναι ομόπιστοί μας; Ασφαλώς. Αναγνωρίζουμε, βεβαίως, ότι «ολόκληρος ο κόσμος βρίσκεται στην εξουσία του πονηρού». (1Jo 5:19) Γνωρίζουμε ότι ο Ιησούς είπε για τους μαθητές του: «Δεν είναι μέρος του κόσμου, όπως εγώ δεν είμαι μέρος του κόσμου». Ωστόσο, ζούμε και κερδίζουμε τα προς το ζην μέσα στον κόσμο και λαβαίνουμε υπηρεσίες από αυτόν. (Joh 17:11, 15, 16) Επομένως, έχουμε υποχρεώσεις στον κόσμο που μας περιβάλλει. Ποιες είναι αυτές; Ο απόστολος Πέτρος απάντησε σε αυτό το ερώτημα. Λίγο καιρό πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, έγραψε κάποια επιστολή στους Χριστιανούς της Μικράς Ασίας, και μια περικοπή σε εκείνη την επιστολή μάς βοηθάει να έχουμε ισορροπημένη σχέση με τον κόσμο.

Κατ’ αρχάς, ο Πέτρος είπε: «Αγαπητοί, σας προτρέπω ως ξένους και προσωρινούς κατοίκους να απέχετε από σαρκικές επιθυμίες, οι οποίες είναι αυτές που συγκρούονται με την ψυχή». (1Pe 2:11) Από πνευματική άποψη, οι αληθινοί Χριστιανοί είναι «ξένοι και προσωρινοί κάτοικοι» με την έννοια ότι το πραγματικό επίκεντρο της ζωής τους είναι η ελπίδα της αιώνιας ζωής—στον ουρανό οι χρισμένοι με το πνεύμα και σε έναν μελλοντικό επίγειο παράδεισο τα «άλλα πρόβατα». (Joh 10:16· Phl 3:20, 21· Heb 11:13· Apoc 7:9, 14-17) Ποιες είναι, όμως, οι σαρκικές επιθυμίες; Μεταξύ αυτών είναι η επιθυμία για πλουτισμό, η επιθυμία για εξοχότητα, οι ανήθικες σεξουαλικές επιθυμίες και οι επιθυμίες που περιγράφονται ως «φθόνος» και «πλεονεξία».—Kol 3:5· 1Ti 6:4, 9· 1Jo 2:15, 16.».

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ:

Γραφική Διδασκαλία

Αλλά και πάλι το να διαθέτετε χρόνο με τα τέκνα σας και να μιλάτε μαζί τους δεν είναι αρκετό. Αν κυττάξετε πάλι στις οδηγίες του Θεού, θα παρατηρήσετε ότι αυτός εξηγεί τι πρέπει να λέγουν οι γονείς στα παιδιά των. Λέγει: «Ούτοι οι λόγοι. . .και θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου.» Ποιοι είναι «ούτοι οι λόγοι;» Μήπως σχετίζονται με γενικές οδηγίες, διδάσκοντες τα παιδιά σας εκτίμησι για την ωραία μουσική, την καλή φιλολογία, τα θαύματα της ζωής και άλλα θαυμάσια πράγματα που μας περιβάλλουν; Μήπως σχετίζονται με τους καλούς τρόπους συμπεριφοράς και τις κατάλληλες συνήθειες, όπως λόγου χάριν το να είναι κανείς καθαρός, εύτακτος, ακριβής, κλπ.; Αυτά είναι καλά πράγματα για να διδαχθούν οι νεαροί. Αλλά μήπως δεν είναι αλήθεια ότι πολλοί γονείς που εδίδαξαν αυτά τα πράγματα στα παιδιά των έχουν συγκλονισθή όταν έμαθαν ότι τα νεαρά των παιδιά αναμίχθηκαν σε παράνομη χρήσι ναρκωτικών ή σε άλλη εγκληματική δράσι, ή ότι οι θυγατέρες των έμειναν έγκυες εξαιτίας παρανόμων σεξουαλικών σχέσεων; Προφανώς υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο ακόμη που είναι ανάγκη να διδάξουν οι γονείς στα νεαρά παιδιά τους.Μια πιο επιμελής εξέτασις των οδηγιών του Θεού αποκαλύπτει ότι ο Θεός ομιλεί για τη μετάδοση πνευματικών πραγμάτων στα παιδιά. «Ιεχωβά ο Θεός ημών είναι εις Ιεχωβά,» λέγει στους γονείς. «Και θέλεις αγαπά Ιεχωβά τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου, και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου. Ούτοι οι λόγοι... και θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου.» Deu 6:4-7. Εκείνο που πρέπει πρωτίστως να διδάσκουν οι γονείς τα μικρά παιδιά τους σχετίζεται με τον Ιεχωβά Θεό—ότι αυτός είναι ο ένας και μόνος Δημιουργός και Ζωοδότης—και ότι αυτός είναι άξιος της ολόψυχης αγάπης και αφοσιώσεώς μας. Σημειώστε ότι ο Θεός δεν λέγει ότι αυτά πρέπει απλώς να λέγωνται στα τέκνα, αλλά λέγει: «θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου.» Σύμφωνα με το Τρίτον Νέον Διεθνές Λεξικόν του Ουέμπστερ, η λέξις «διδάσκω επιμελώς» σημαίνει «εντυπώνω στον νου με συχνές επαναλήψεις ή νουθεσίες προτρέπω ή προσηλώνω τη διάνοια.» Ο Θεός λοιπόν είναι πράγματι εδώ, προτρέποντας τους γονείς να καταρτίσουν ένα ωρισμένο πρόγραμμα Γραφικής διδασκαλίας που να έχη τον έκδηλο σκοπό να εντυπώση στις διάνοιες των παιδιών τους πνευματικά πράγματα. Αλλά «ούτοι οι λόγοι» που πρέπει να διδάσκωνται επιμελώς στα παιδιά περιλαμβάνουν επίσης και τους ηθικούς κανόνας ή τις απαιτήσεις του Θεού. Αυτός φαίνεται από τα συμφραζόμενα που βρίσκονται σ’ αυτές τις οδηγίες προς το έθνος Ισραήλ. Ο προφήτης Μωυσής είχε απλώς επαναλάβει τις κυριώτερες εντολές του θείου νόμου στον Ισραήλ, δηλαδή, να μη ψευδομαρτυρή, να μη κλέπτη, να μη φονεύη, να μη μοιχεύη, κλπ. (Deu 5:6,21) Και αφού λίγο αργότερα ο Μωυσής συνέχισε και είπε, «Και ούτοι οι λόγοι... θέλουσιν είσθαι εν τη καρδία σου και θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου,» είναι φανερό ότι οι γονείς έπρεπε να εντυπώσουν την ανάγκη να μεταδώσουν ηθικές αξίες στα τέκνα των. Παρόμοια διδασκαλία πρέπει να παρέχουν οι Χριστιανοί γονείς στα τέκνα των σήμερα αν πρόκειται να τους εξασφαλίσουν ένα βέβαιο και ευτυχισμένο μέλλον.—Mat 22:37-40, 1Co 6:9,10, Apoc. 21:8. Το γεγονός ότι τόσο ο πατέρας όσο και η μητέρα έχουν το προνόμιο και την ευθύνη να μετέχουν σ’ αυτή τη διδασκαλία φαίνεται από τη Γραφική εντολή που δίδεται στα τέκνα: «Υιέ μου, φύλαττε την εντολήν του πατρός σου, και μη απορρίψης τον νόμον της μητρός σου.» (Pro 6:20) Ο Λόγος του Θεού όμως, δείχνοντας ποιος είναι εκείνος που φέρει την κυρία ευθύνη για τη διδασκαλία των τέκνων, λέγει: «Και οι πατέρες, μη παροργίζετε τα τέκνα σας, αλλ’ εκτρέφετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία του Ιεχωβά.» (Eph 6:4) Στους Χριστιανούς πατέρες κυρίως είναι ανατεθειμένη η ευθύνη να διδάσκουν τα τέκνα των.

Εν τούτοις, τι σημαίνει για τους πατέρες να ανατρέφουν τα τέκνα των εν «νουθεσία» του Ιεχωβά; Η λέξις «νουθεσία» έχει τη σημασία του «θέτω τον νουν.» Γι’ αυτό και οι Χριστιανοί πατέρες εδώ πράγματι προτρέπονται να θέτουν τον νουν του Ιεχωβά Θεού στα τέκνα των. Και τι προστασία θα είναι αυτή για τα νεαρά παιδιά τους! Διότι αν τα παιδιά έχουν εντυπωμένες στις διάνοιές των τις σκέψεις του Θεού, τον τρόπο της σκέψεώς του, αυτό θ’ αποτελέση μια θαυμάσια προστασία από το να επιδοθούν σε οποιαδήποτε αδικοπραγία.»

Οι Αληθινοί Χριστιανοί Ανακηρύσσονται Δίκαιοι

«Από το θάνατο και την ανάσταση του Ιησού, λοιπόν, η δικαιοσύνη έχει συνδεθεί με την άσκηση πίστης σ’ αυτόν τον δίκαιο Γιο του Θεού. (Joh 3:16) Ενώ οι ορθόδοξοι Ιουδαίοι των ημερών του Παύλου δεν απέκτησαν δικαιοσύνη επειδή απέρριψαν την ακριβή γνώση σχετικά με τον Ιησού, για τους πιστούς Χριστιανούς διαβάζουμε: «Δικαιούνται δε δωρεάν [ανακηρύσσονται δίκαιοι, ΜΝΚ] με την χάριν αυτού δια της απολυτρώσεως της εν Χριστώ Ιησού».—Rom 3:24.

Σύμφωνα με τα συμφραζόμενα, αυτά τα λόγια εφαρμόζονται απευθείας στους χρισμένους Χριστιανούς, οι οποίοι, λόγω της πίστης τους στη θυσία του Ιησού, ανακηρύσσονται δίκαιοι με σκοπό να γίνουν συγκληρονόμοι με τον Χριστό στην ουράνια Βασιλεία. Σήμερα, όμως, όπως προέβλεψε ο απόστολος Ιωάννης, ένας «πολύς όχλος» Χριστιανών με επίγεια ελπίδα ήρθε στο προσκήνιο. Αυτοί επίσης ασκούν πίστη στο αντίλυτρο. «Πλένουν τις στολές τους και τις λευκαίνουν στο αίμα του Αρνιού» και έτσι ανακηρύσσονται δίκαιοι ως φίλοι του Θεού με σκοπό να επιζήσουν από τη μεγάλη θλίψη.—Apoc 7:9, 14, παράβαλε Jac 2:21-26.

Να Επιδιώκετε Δικαιοσύνη

Προσέξτε, όμως, ότι η επιδίωξη δικαιοσύνης δεν τελειώνει με το να πιστεύουμε στον Ιησού. Ο Τιμόθεος ήταν αφιερωμένος, χρισμένος Χριστιανός για πολλά χρόνια, όταν ο Παύλος τού έγραψε τα εξής λόγια: «Ζήτει [να επιδιώκεις, ΜΝΚ] δε δικαιοσύνην, ευσέβειαν, πίστιν, αγάπην, υπομονήν, πραότητα. Αγωνίζου τον καλόν αγώνα της πίστεως». (1Ti 6:11, 12, 2Ti 2:22) Γιατί έπρεπε ο Τιμόθεος να ‘επιδιώκει δικαιοσύνη’ αν ο Θεός τον είχε ήδη ανακηρύξει δίκαιο;

Επειδή η λέξη «δίκαιος» χρησιμοποιείται επίσης στην Αγία Γραφή με μια πιο γενική έννοια, για να αναφερθεί σε κάποιον που ζει μια τίμια, ηθική ζωή, και κάνει το καλύτερο που μπορεί ώστε να υπακούει στις εντολές του Θεού. Μ’ αυτή την έννοια ήταν δίκαιοι οι γονείς του Ιωάννη του Βαφτιστή. (Luk 1:6) Ο θετός πατέρας του Ιησού, ο Ιωσήφ, και ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία ήταν επίσης δίκαιοι απ’ αυτή την άποψη. (Mat 1:19 Luk 23:50) Το γεγονός ότι οι Χριστιανοί έχουν ανακηρυχτεί δίκαιοι δεν τους απαλλάσσει από την ευθύνη να επιδιώκουν δικαιοσύνη μ’ αυτή την έννοια. Πράγματι, κάθε Χριστιανός που παύει να ζει μια έντιμη, ηθική ζωή ή που δεν υπακούει στις εντολές του Θεού θα χάσει τη δίκαιη υπόσταση που έχει ενώπιον του Ιεχωβά.»

Η πίστη στην Αγία Γραφή

«Όσοι πιστεύουν στην Αγία Γραφή αναμφίβολα εξεπλάγησαν όταν διάβασαν έναν κεντρικό τίτλο πρόσφατα σε μια εφημερίδα στις Ηνωμένες Πολιτείες: «Να τεθεί υπό απαγόρευση η Αγία Γραφή; Δοξολογεί το στοματικό σεξ, τον έρωτα.» Ο συγγραφέας, ένας ιερέας, δεν πρότεινε στα σοβαρά να τεθεί υπό απαγόρευση η Αγία Γραφή, αλλά πράγματι ισχυριζόταν ότι συγχωρεί αυτά που οι Χριστιανοί πρέπει να θεωρούν σαν ανηθικότητα. Το μέρος της Αγίας Γραφής που είχε κατά νου ήταν το Άσμα Ασμάτων. Να πώς το περιγράφει: «Το Άσμα Ασμάτων περιγράφει το [στοματικό] αυτό σεξ με λόγια που ασφαλώς είναι πολύ πιο γαργαλιστικά από τα λόγια οποιουδήποτε πορνογραφικού περιοδικού.» Μετά συνεχίζει: «Δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι οι εραστές είναι παντρεμένοι· η γυναίκα είναι γυμνή στο σύνολο της ιστορίας (σε κάποιο σημείο διαμαρτύρεται ότι αν ο εραστής της δεν την πάει στο υπνοδωμάτιό της, θα υποχρεωθεί να ξαναφορέσει το φουστάνι της.)» Έχετε διαβάσει ποτέ το βιβλίο αυτό; «Αν ναι, μήπως σημειώσατε ότι περιέχει τέτοια πράγματα; Το Άσμα Ασμάτων περιγράφει τη σταθερότητα της αγάπης μιας νεαρής Σουλαμίτιδας για ένα ντόπιο νεαρό βοσκό. Περιέχει μερικές θερμές περιγραφές των αισθημάτων μεταξύ τους. Αλλά στοματικό σεξ; Διαβάστε το από την αρχή μέχρι το τέλος όσες φορές θέλετε και θα δείτε ότι δεν υπάρχει καμιά αναφορά σε τέτοιου είδους πράγμα. Πράγματι, το νεαρό ζευγάρι δεν έπραξε κανενός είδους ανηθικότητα. Η Σουλαμίτιδα χαρακτηρίζεται «η αμώμητος». Στο τέλος του άσματος, η αρετή της θεωρείται αποδειγμένη. Ο νεαρός βοσκός ο ίδιος λέει γιααυτήν: «Κήπος κεκλεισμένος είναι η αδελφή μου, η νύμφη μου βρύσις κεκλεισμένη, πηγή εσφραγισμένη.» (Ca 6:9, 4:12, 8:9,10) Όχι, η συμπεριφορά του ζευγαριού αυτού ήταν άμεμπτη. Είναι αλήθεια ότι «δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι εραστές είναι παντρεμένοι»; Πιθανόν δεν ήταν, αλλά σημειώστε ότι ο βοσκός ονομάζει τη Σουλαμίτιδα «νύμφη» του. Τι εννοεί; Σ’ αυτά τα συμφραζόμενα, η Εβραϊκή λέξη καλ λάχ’ σημαίνει είτε κάποια νύμφη πριν από το γάμο είτε κάποια νεαρή σύζυγό (Δε Νιου Μπράουν, Ντράϊβερ, Μπριγκς Γκεζένιους) Εφόσον ο νεαρός βοσκός την αποκαλεί καλ λάχ’ του αρκετές φορές, το ζευγάρι προφανώς σχεδιάζει να παντρευτεί. Για αυτό, τα περιπαθή συναισθήματά τους δεν είναι άτοπα. Είναι αλήθεια ότι η γυναίκα είναι «γυμνή σε όλη την ιστορία»; Η αλήθεια είναι ότι το κείμενο δεν περιγράφει τα ρούχα της, αλλά μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν φορούσε κανένα; Σε μια περίπτωση ο βοσκός τής λέει: «Οι οφθαλμοί σου είναι ως περιστερών [πίσω από το πέπλο σου, ΜΝΚ].» (Ca 4:1) Αν φορούσε πέπλο, αυτό σημαίνει ότι η κοπέλα είναι συνεσταλμένη, έτσι δεν είναι; Και τι θα πούμε για τη δήλωση, «σε κάποιο σημείο διαμαρτύρεται ότι αν ο εραστής της δεν την πάει στον κοιτώνα της θα υποχρεωθεί να βάλει το φόρεμά της ξανά»; Το μόνο μέρος του βιβλίου που αναφέρει για το φόρεμά της, ή τη ρόμπα της, είναι το κεφάλαιο 5. Εδώ, η Σουλαμίτιδα περιγράφει ένα όνειρο. Λέει: «Εγώ κοιμώμαι, αλλ’ η καρδία μου αγρυπνεί.» Μετά θυμάται με ποιο τρόπο, στο όνειρό της, ο βοσκός της χτυπάει την πόρτα του υπνοδωματίου της. Εκείνη αρνείται να τον ανοίξει. Γιατί; «Εξεδύθην τον χιτώνα μου πώς να ενδυθώ αυτόν; Ένιψα τους πόδας μου πώς θέλω μολύνει αυτούς;» Ασφαλώς το επεισόδιο αυτό δείχνει ότι η Σουλαμίτιδα έχει κάποια αίσθηση αξιοπρέπειας! (Ca 5:2-6) Ο Απόστολος Παύλος είπε: «Εις μεν τους καθαρούς πάντα είναι καθαρά εις δε τους μεμιασμένους και απίστους ουδέν καθαρόν, αλλά και ο νους αυτών και η συνείδησις είναι μεμιασμένα.» (Tit 1:15) Όταν είναι άτομα με διάνοιες διεφθαρμένες από την ανήθικη σκέψη αυτού του κόσμου, ακόμη και πράγματα καθαρά και ηθικά υγιή όπως η αγάπη της Σουλαμίτιδας για το βοσκό της μπορεί να τα κάνουν να φαίνονται χυδαία.».

ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

Ἀγάπη (Πρώτη) (Apoc 2:4)

Τώρα όμως, ο Ιησούς εντοπίζει κάποιο σοβαρό πρόβλημα, πράγμα που κάνει σε πέντε από τις εφτά εκκλησίες. Λέει στους Εφεσίους: «Εντούτοις, έχω αυτό εναντίον σου, το ότι άφησες την αγάπη που είχες πρώτα». (Apoc 2:4) Δεν θα έπρεπε να έχει συμβεί κάτι τέτοιο γιατί ο Παύλος τούς είχε γράψει πριν από 35 χρόνια, αναφερόμενος στη «μεγάλη αγάπη του [Θεού] με την οποία μας αγάπησε», και τους είχε παροτρύνει: «Να γίνεστε ... μιμητές του Θεού, ως αγαπητά παιδιά, και να περπατάτε με αγάπη, όπως και ο Χριστός σάς αγάπησε». (Eph 2:4· 5:1, 2).

Επιπλέον, τα λόγια του Ιησού έπρεπε να είχαν χαραχτεί ανεξίτηλα στην καρδιά τους: «Ο Ιεχωβά ο Θεός μας είναι ένας Ιεχωβά, και πρέπει να αγαπάς τον Ιεχωβά τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλη σου τη διάνοια και με όλη σου τη δύναμη». (Mar 12:29-31) Οι Εφέσιοι είχαν χάσει εκείνη την πρώτη αγάπη.

«Ἀλλ χω κατ σο τι τν γπην σου τν πρτην φκες»

Τώρα όμως, ο Ιησούς εντοπίζει κάποιο σοβαρό πρόβλημα, πράγμα που κάνει σε πέντε από τις εφτά εκκλησίες. Λέει στους Εφεσίους: «Εντούτοις, έχω αυτό εναντίον σου, το ότι άφησες την αγάπη που είχες πρώτα». (Apoc 2:4) Δεν θα έπρεπε να έχει συμβεί κάτι τέτοιο γιατί ο Παύλος τούς είχε γράψει πριν από 35 χρόνια, αναφερόμενος στη «μεγάλη αγάπη του [Θεού] με την οποία μας αγάπησε», και τους είχε παροτρύνει: «Να γίνεστε ... μιμητές του Θεού, ως αγαπητά παιδιά, και να περπατάτε με αγάπη, όπως και ο Χριστός σάς αγάπησε». (Eph 2:4· 5:1, 2) Επιπλέον, τα λόγια του Ιησού έπρεπε να είχαν χαραχτεί ανεξίτηλα στην καρδιά τους: «Ο Ιεχωβά ο Θεός μας είναι ένας Ιεχωβά, και πρέπει να αγαπάς τον Ιεχωβά τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλη σου τη διάνοια και με όλη σου τη δύναμη». (Mar 12:29-31) Οι Εφέσιοι είχαν χάσει εκείνη την πρώτη αγάπη.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 2:19 : Heb 6:10

1) Η έννοια της λ. Ἀγάπη: α) στα εδάφια 1Jo 4:10,11,20, 5:43, 19:19 και Mar 12:31, 33 στα κείμενα των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη) έχει πάρει ένα ιδιαίτερο «Χριστιανικό» νόημα επειδή δημιουργήθηκε (ή διευρύνθηκε) από τους θεόπνευστους συγγραφείς οι οποίοι ήταν χρισμένοι αφιερωμένοι Χριστιανοί. β) Η λ. στα εδάφια 1Co 13:1, 3, 4, 8 και 13 περιλαμβάνεται σε μια περιγραφή με ποιητική έξαρση ως ένας ύμνος χωρίς μέτρο. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη). γ) Η λ. στο εδάφιο 1Co 13:5 αποτελεί έκφραση-λογοπαίγνιο (παρονομασία και παρήχηση) της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας που χρησιμοποιείται στο κείμενο των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη). δ) Στα εδάφια 1Co 13:1, 4-13, η λ. περιλαμβάνεται σε μια φράση ή σ’ ένα εδάφιο αναφοράς με απαρίθμηση χαρακτηριστικών περιπτώσεων με ρήματα και ουσιαστικά τα οποία συνδυάζονται με χαρακτηρισμούς καλλιέπεια με άρνηση (ου) και προτροπή (πάντα). ε) Στα εδάφια Gal 5:22-26 η λ. Ἀγάπη περιλαμβάνεται σε μια απαρίθμηση αρετών (γνωστή και ως Αρετολογία) αλλά και παθών. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

2) Στα εδάφια 1Co 13:1,2,3 η λ. Ἀγάπην αναφέρεται σε ομοιοτέλευτο σχήμα λόγου δηλ. με φράση στην οποία συμμετέχουν ίδιες ή ομόηχες λέξεις.

3) Στα εδάφια 1Co 13:4 η λ. Ἀγάπη αναφέρεται ως λέξη-όμοια αρχή για τις επόμενες φράσεις (βλ. εδάφια 5-7). Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

4) (1Jo 4:8) η λ. χρησιμοποιείται –εδώ– αναφερόμενη στον Θεό. O Ιησούς εξύψωσε τη διπλή εντολή της αγάπης στο επίπεδο του πρότυπου αναφορικά με την ερμηνεία (Mat 22:34-40).

5) Ἀγάπη: αίσθημα ένθερμο, προσωπική προσκόλληση, συμπάθεια για κάποιον άλλο, φιλάγαθη στοργή (συνών. αφοσίωση), αγάπη που καθοδηγεί και διέπεται από αρχές (όπως δικαιοσύνη) και περιλαμβάνει ή όχι στοργή και θερμά αισθήματα και ειλικρινές ενδιαφέρον για την ευημερία των άλλων, εκφράζεται μόνο από πράξεις. Ευμενής, ηθική, εκούσια αγάπη ως προσωπική εκδήλωση βούλησης και συναίνεσης, βασισμένη στις αρχές του καθήκοντος και της ευπρέπειας, καθώς επιζητά ειλικρινά το καλό του άλλου σύμφωνα με ό,τι είναι σωστό και πρέπον, έξω από προσωπικές εχθρότητες και αντιπάθειες.

6) Ως συναίσθημα έχει να κάνει με το νου και κατά κύριο λόγο με τη θέληση.

7) α) Ἀγάπη, η, φιλικὴ προς κάποιον διάθεση, αγ. και μίσος, Ο΄. (Ecc 9:1 κ.α.)· ιδίως, αδελφικὴ αγάπη, 1Co 13:1 εξ., και αλλ.· η στοργὴ του Θεού προς τον άνθρωπον και του ανθρώπου προς τον Θεόν, Rom 5:8, 2Co 5:14, Luk 11:42,42, κ.α.

β) Το αντικείμενο της αγάπης τινος, Ο΄. (Ca 2:7).

Γ) Πληθ. αγάπης συμπόσιο, γενόμενο μεταξὺ των πρώτων Χριστιανών, 2Pe 2:13, Jud 12. Το όνομα απαντά πρώτον παρὰ τους Ο΄, και τους ιερούς συγγραφείς, αν και τα αγαπάζω, αγαπάω και τα εξ αυτών παράγωγα είναι συχνὰ από τους δόκιμους συγγραφείς.

(Το συμπόσιο των πιστών κατὰ τους πρώτους χρόνους του χριστιανισμού· αγ. Ιγν. επιστ. προς Σμυρναίους αρ. 8· οὐκ ἐξόν ἐστιν χωρὶς τοῦ ἐπισκόπου οὔτε βαπτίζειν οὔτε ἀγάπην ποιεῖν. Στην εν Λαοδικ. Συν. καν. 27 καὶ καν. 28, οὐ δεῖ ἐν τοῖς κυριακοῖς ἢ ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τὰ λεγομένας ἀγάπας ποιεῖν. Κατόπιν στην Εκκλ. γλωσ. = φίλημα, και μετὰ τὸ δοθῆναι τὴν ἀγάπην· παραβ. Συμ. Θεσσ. εἶτα τὴν ἀρχιερατικὴν δεξιάν ... καὶ ἔτι τὴν παρειὰν διὰ τὴν θείαν ἀγάπην).

8) Η αγάπη (ουσ. του ρήμ. ἀγαπάω –ῶ) εκφράζει σε πρώτη θέση τα φιλάγαθα αισθήματα του Δημιουργού Ιεχωβά Θεού προς τα πλάσματά του και την ευλαβική εκτίμηση αυτών με ευλαβικό υγιή θεοσεβή φόβο και με βαθειά αισθήματα σεβασμοόυ στα πλαίσια της προσκύνησης και λατρείας με πνεύμα και αληθεία (Joh 4:23 βλ. και 3:35, 5:20).

Παράλληλα με αυτά τα αισθήματα του Δημιουργού, τα πλάσματά του ανταποκρίνονται μεταξύ τους με ανάλογα συναισθήματα ένθερμης συμπάθειας και βαθειάς στοργής, τόσο σε στενό οικογενειακό κύκλο μεταξύ γονέων μεταξύ τους, καθώς και μεταξύ γονέων και παιδιών, όσο καισε κοινωνικό περίγυρο μεταξύ φίλων, συγγενών ή ακόμα και μεταξύ κοινών γνωστών κ.ο.κ. (παραβ. Joh 14:21, 21:15-17).

Σε κάθε περίπτωση όλα τα παραπάνω αισθήματα πρέπει να καθοδηγούνται, σύμφωνα με το γραπτό θεόπνευστο Λόγο του Θεού, από αρχές. Οι αρχές αυτές αρχίζουν από την αγάπη για το δίκαιο και το ορθό, στα πλαίσια της θείας κυριαρχίας και φθάνουν μέχρι την αγάπη ακόμα και προς τους εχθρούς του ανθρώπου.

Μια τέτοια πτυχή έκφρασης του καρπού του πνεύματος που είναι η αγάπη, εκδηλούμενη στην αμοιβαία σχέση φιλίας, αφοσίωσης, κατανόησης, τρυφερότητας στα πλαίσια ενός δεσμού συνάφειας και ομοιότητας, κοινών σημείων, και αναλογίας .

Από τον τρόπο με τον οποίο ο Ιεχωβά Θεός είναι αγάπη (1Jo 4:8).

Τέτοια αγάπη που την υλοποιεί πάντα προς όφελος κάθε ζωντανού πλάσματος.

Ειδικότερα, για τον άνθρωπο ο Δημιουργός ο Ιεχωβά Θεός, παρόλο ότι ο πρώτος άνθρωπος αμάρτησε σοβαρά απέναντί του, δεν σταμάτησε καθημερινά να προσφέρει στον άνθρωπο ό,τι το καλύτερο γι’ αυτόν.

Αυτό απεικονίζεται με τον εξεικονιστικό τρόπο με μια συγκινητική λεκτική εικόνα, η οποία αναφέρεται λυρικά στους Ψαλμούς: «βάζει στὸ ἀσκί του κάθε δάκρυ ἑνός παιδιοῦ πού ἀγωνίζεται» (Psa 34:18, 56:8,9).

Ταο αποκορύφωμα της αγάπης του Θεού για τον αμαρτωλό άνθρωπο είναι το να στείλει τον Μονογενή Υιό του να θυσιαστεί για να λάβει ολόκληρη η ανθρωπότητα αιώνια ζωή (Joh 3:16, Gal 2:20).

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο'): 2Sa 13:15, Pro 5:15-20, Jer 2:2.

1) α) ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΙΖΑ: Agape - Agapetae, Agapeti.

β) ΑΓΓΛΙΚΑ: Charity, Dear, Feast, Love.

Ἀγάπη, ης, , love, fondness, affection.

Λατινικά: Charitas, Dilectio, Epulae, Convivia, Osculum Sactum.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Liebe.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Amore.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Amour.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Amor.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Amor.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Liefde.