Ευρετήριο

Ἀγαπάω, ῶ





ΡΙΖΑ:1) < πιθ. όμοια ρίζα με το ΑΓΑΝ «πολύ», αντικ. βαθμ. τα ρήματα ΕΡΩ, ΕΡΑΜΑΙ, ΣΤΕΡΓΩ, ΦΙΛΩ «έρως, στοργή, φιλία». 2) (πιθ.) αγα+πάομαι.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Αγαπώ, αισθάνομαι, νιώθω αγάπη, αισθάνομαι για κάποιον ή για κάτι ειλικρινές και ανιδιοτελές ενδιαφέρον.

2) α) Υποδέχομαι: με ευχάριστη διάθεση και καλωσύνη, β) φιλοξενώ με ευτυχισμένη πρόθεση και διάθεση.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Ἀγαπᾶν (Luk 7:47), Ἀγάπη Μat 24:12, Joh 13:35, 15:9, Ἀγαπητός Μat 3:17, Eph 5:1, 1Ti 6:2.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Φιλῶ Joh 5:20, Φιλία Jac 4:4, Φιλανθρωπία Act 28:2, Φιλανθρώπως Act 27:3, Φιλάγαθος Tit 1:8, Φιλαδέλφεια Rom 12:10, Φίλανδρος Tit 2:4, Φιλαργυρία 1Ti 6:10, Φίλαυτος 2Ti 3:2, Φιλήδονος 2Ti 3:4, Φιλόθεος 2Ti 3:4, Φιλονεικία Luk 22:24, Φιλοξενία Rom 12:13, Πολύτιμος Mat 13:46, Ἀσπάζομαι Mat 5:47, Προσφιλής Phl 4:8.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Μισῶ Mat 5:43.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ρήμα α΄ συζυγίας συνηρημένο σε -άω.

ΑΡΧΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ:

Ενεστ. ἀγαπῶ, Πρτ. ἠγάπων, Μέλ. ἀγαπήσω, Αόρ. ἠγάπησα, Πρκ. ἠγάπηκα, Υπερσ. ἠγαπήκειν.

Μέσ. Ενεστ. ἀγαπῶμαι, Πρτ. ἠγαπώμην, Μέλ. μέσ. ἀγαπήσομαι, Μελ. παθ. ἀγαπηθήσομαι, Αόρ. μέσ. ἠγαπησάμην, Αόρ. παθ. ἠγαπήθην,  Πρκ. ἠγάπημαι, Υπερσ. ἠγαπήμην.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ.

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

1) Ἀγαπῶ

Α) Αμετάβατο: αγαπώ, αρέσκομαι σε κάτι (1Jo 3:14 …Ὁ μὴ ἀγαπῶν, μένει ἐν τῷ θανάτῳ).

Β) Μεταβατικό

i) + αιτ. προσώπου ή πράγματος: αγαπώ κάποιον ή κάτι (Mat 5:43 …ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου).

ii) 1) αγαπώ τινά ή τι (στέργω, μεταχειρίζομαι με στοργή, περιποιούμαι). 2) αισθάνομαι αδελφική στοργή, στοργική καλωσύνη.

2) Ἀγαπῶμαι

Α) Αμετάβατο: αγαπιέμαι (Col 3:12 …ὡς ἐκλεκτοὶ ἠγαπημένοι ἀδελφοὶ).

Β) Μεταβατικό

i) + ποιητικό αίτιο: αγαπιέμαι από… (Joh 14:21 …Ἀγαπηθήσεται ὑπὸ τοῦ πατρός μου).

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνικό Συντακτικό ΣΥΝΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ἀγάπα: β΄ ενικό Προστακτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 8).

2) Ἀγαπᾶν: Απαρέμφατο Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 1, 9 και 14).

3) Ἀγαπᾶς: β΄ ενικό Οριστικής ή Υποτακτικής Ενεργητικής Φωνής.

4) Ἀγαπᾶτε: β΄ πληθυντικό Οριστικής ή Προστακτικής Ενεργητικής Φωνής.

5) Ἀγαπάτω: γ΄ ενικό Προστακτικής Ενεργητικής Φωνής.

6) Ἀγαπηθήσεται: γ΄ ενικό Οριστικής Μέλλοντα α΄ Μεσοπαθητικής Φωνής.

7) Ἀγαπήσαντος: Γενική ενικού Μετοχής αρσενικού ή ουδετέρου γένους του Αορίστου Ενεργητικής Φωνής.

8) Ἀγαπήσας: Ονομαστική ενικού Μετοχής αρσενικού γένους του Αορίστου Ενεργητικής Φωνής.

9) Ἀγαπήσατε: β΄ πληθυντικό Προστακτικής Αορίστου Ενεργητικής Φωνής.

10) Ἀγαπήσει: γ΄ ενικό Οριστικής Μέλλοντα Ενεργητικής Φωνής.

- β΄ ενικό Οριστικής Μέλλοντα Μεσοπαθητικής Φωνής.

11) Ἀγαπήσεις: β΄ ενικό Οριστικής Μέλλοντα Ενεργητικής Φωνής (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 4, 10, 11 και 12).

12) Ἀγαπήσητε: β΄ πληθυντικό Υποτακτικής Αορίστου Ενεργητικής Φωνής.

13) Ἀγαπήσω: α΄ ενικό Οριστικής Μέλλοντα Ενεργητικής Φωνής.

- α΄ ενικό Υποτακτικής Αορίστου Ενεργητικής Φωνής.

14) Ἀγαπῶ: α΄ ενικό Οριστικής ή Υποτακτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

15) Ἀγαπῶμεν: α΄ πληθυντικό Οριστικής ή Υποτακτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

16) Ἀγαπῶν: Ονομαστική ενικού Μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

17) Ἀγαπώντας: Αιτιατική πληθυντικού Μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

18) Ἀγαπῶντι: Δοτική ενικού Μετοχής αρσενικού ή ουδετέρου γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 13).

19) Ἀγαπώντων: Γενική πληθυντικού Μετοχής αρσενικού ή ουδετέρου γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

20) Ἀγαπῶσι(ν): γ΄ πληθυντικό Οριστικής ή Υποτακτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

- Δοτική πληθυντικού Μετοχής αρσενικού ή ουδετέρου γένους του Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 6).

21) Ἠγάπα: γ΄ ενικό Οριστιικής Παρατατικού Ενεργητικής Φωνής.

22) Ἠγάπατε: β΄ πληθυντικό Οριστικής Παρατατικού Ενεργητικής Φωνής.

23) Ἠγαπήκοσι: Δοτική πληθυντικού Μετοχής αρσενικού ή ουδετέρου γένους του Παρακειμένου Ενεργητικής Φωνής.

24) Ἠγαπημένην: Αιτιατική ενικού Μετοχής θηλυκού γένους του Παρακειμένου Μεσοπαθητικής Φωνής (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 3).

25) Ἠγαπημένοι: Ονομαστική πληθυντικού Μετοχής αρσενικού γένους του Παρακειμένου Μεσοπαθητικής Φωνής (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ. 2).

26) Ἠγαπημένοις: Δοτική πληθυντικού Μετοχής αρσενικού ή ουδετέρου γένους του Παρακειμένου Μεσοπαθητικής Φωνής.

27) Ἠγαπημένῳ: Δοτική ενικού Μετοχής αρσενικού ή ουδετέρου γένους του Παρακειμένου Μεσοπαθητικής Φωνής.

28) Ἠγάπησα: α΄ ενικό Οριστικής Αορίστου Ενεργητικής Φωνής (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 5).

29) Ἠγάπησαν: γ΄ πληθυντικό Οριστικής Αορίστου Ενεργητικής Φωνής.

30) Ἠγάπησας: β΄ ενικό Οριστιικής Αορίστου Ενεργητικής Φωνής (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 7).

31) Ἠγάπησεν: γ΄ ενικό Οριστικής Αορίστου Ενεργητικής Φωνής.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Περίληψη ταυτότητας: Η αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον δεν είναι απλά ένα συναίσθημα αλλά ένα σύνολο από εγκάρδιες εκδηλώσεις, από πράξεις αγάπης, φιλίας και στοργής.

Στους Ο΄ (Lev 19:9-11,15,17,18) ο λαός του Θεού παροτρύνεται να αγαπάει ο καθένας τον πλησίον του όπως τον εαυτό του. «Πρέπει ν’ ἀγαπᾶς χωρίς προσωποληψία τον συνάνθρωπό σου ὅπως τὸν ἑαυτό σου».

Κύρια χαρακτηριστικά σημεία:

α) Το συνηρημένο ρήμα ἀγαπάω –ῶ (δηλ. ρήμα με δύο διαδοχικούς ετεροσύλλαβους φωνητικούς φθόγγους) εμπερικλείει (νοηματικά) προσωπική κρίση και εκφράζει μια εκούσια συναίνεση της θέλησης, λόγω του ότι σημασιολογικά φανερώνει και εκδηλώνει ένα συναίσθημα το οποίο περικλείει αρχές ευγενικής κοσμιότητας και καθήκοντος. Με τον τρόπο αυτό το ρήμα ἀγαπάω -ῶ (ως κύριο συστατικό του κατηγορήματος και με τη δήλωση του υποκειμένου ότι ενεργεί) οδηγεί τον άνθρωπο εκούσια να προτιμάει και να αγαπάει τα πραγματικά συμφέροντα της ζωής και να βλέπει να περνάει καλές ημέρες (παραβ. 1Pe 3:10).

Επισημαίνεται ότι το ρήμα ἀγαπάω -ῶ συνδέεται παράλληλα (ως συνώνυμο δηλ. με την παραπλήσια έννοια και σημασία) με τα ρήματα στέργω (ουσ. στοργή), προσκολλῶμαι συναισθηματικά και φιλέω –ῶ (ουσ. φιλία) εκφράζω εντονότερα το ότι συμπαθώ κάποιον ή κάτι προσκολλούμενος προσωπικά.

Είναι ενδιαφέρον να υπογραμμιστεί ότι ρηματικές εκφράσεις στο κείμενο όπως «ὁ πατήρ ἀγαπᾶ τὸν υἱόν» (Joh 3:35) και «ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου…» (Joh 14:21) εκφράζουν αρχές καθώς αναφέρονται άμεσα με τον Δημιουργό και με τον Υιό Του.

Το ίδιο συμβαίνει και όταν το ρήμα εμφανίζεται και με το συνώνυμο του φιλέω -ῶ, πράγμα που υποδηλώνει και το γεγονός ότι «οἱ ἀληθινοί προσκυνητές» (δηλ. λάτρεις) θα πρέπει ν’ αγαπούν τον Δημιουργό-πατέρα και τον Υιό Του, καθώς επίσης με τον ίδιο τρόπο ο ένας τον άλλον (Joh 21:15-17).

β) Είναι χαρακτηριστικό ότι στα εδάφια 1Jo 2:7,8 αναφέρει για μια «παλαιά εντολή» και μια «καινή εντολή». Πρόκειται για την αγάπη εκείνη που αναφέρει ο Ιησούς Χριστός στο εδάφιο Joh 13:34: «Ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.». Ο Ιωάννης έγραψε στο ευαγγέλιό του την «καινήν ἐντολήν» περί αγάπης, όπως εκείνος αγάπησε έτσι ν’ αγαπούν και οι πιστοί ακόλουθοί του, «να ἀγαποῦν ἀλλήλους». Όταν την είπε ο Ιησούς στο έργο κηρύγματός του ήταν στη γη. Συνεπώς για τον Ιωάννη όταν έγραψε την πρώτη επιστολή του ήταν το 98 μ.Χ., εξήντα χρόνια και πλέον μετά ήταν κατάλληλο να γραφεί για μια «παλαιά εντολή». Επισημαίνεται ότι η «νέα εντολή» ήταν πραγματικά νέα γιατί: α) έτσι την είχε ονομάσει ο Ιησούς Χριστός καθώς τώρα περιλαμβάνεται το γεγονός ότι πρέπει να είναι κανείς πρόθυμος να δώσει την ψυχή του υπέρ του αδελφού του, κάτι το οποίο δεν απαιτούσε ο Μωσαϊκός νόμος (παραβ. Joh 15:12) και β) ήταν νέα διότι επρόκειτο να γίνει πρώτη εφαρμογή λόγω της αλλαγής συνθηκών και καταστάσεων (παραβ. 2Th 2:6-8).

Στα πλαίσια αυτά ο Απ. Παύλος έδειξε ότι ένας Χριστιανός που δεν αγαπά τον αδελφό του βρίσκεται στο σκοτάδι. Αυτό είναι ακριβές από το γεγονός ότι λόγω της αυξανόμενης αγάπης μεταξύ πολλών πιστών ακολούθων του Ιησού Χριστού ο Απ. Ιωάννης μπορούσε θεόπνευστα να γράψει ότι «ἡ σκοτία παράγεται καὶ τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν ἤδη φαίνει» (1Jo 2:8).

γ) Όλα όσα απαιτεί ο Δημιουργός Ιεχωβά Θεός από τους αληθινούς λάτρεις συνοψίζονται σε μια μόνο λέξη: αγάπη (είναι το ουσιαστικό από το ρήμα ἀγαπάω -ῶ. Το ρήμα αυτό ο Ιησούς Χριστός το ανέφερε δύο φορές στο εδάφιο Mar 12:28-31. Η πρώτη στο εδάφιο 30: «καὶ ἀγαπήσεις κύριον τὸν θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου.» και στο εδάφιο 31: «δευτέρα αὕτη· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. μείζων τούτων ἄλλη ἐντολὴ οὐκ ἔστιν.». Το πρώτο εδάφιο 30 αποτελεί αυτούσια παραπομπή από τους Ο΄ Deu 6:5 και στο εδάφιο 31 αυτούσια παραπομπή από το Lev 19:18. Κεντρικά σημεία είναι: α) ότι η αγάπη για τον Θεό πρέπει να περιλαμβάνει ολόκληρο το είναι του ανθρώπου με τις δυνατότητες και τις ικανότητές του, β) το δεύτερο σημείο απορρέει από το πρώτο: αν αγαπάμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας, θα τους φερόμαστε όπως θέλουμε να μας φέρονται και εκείνοι (παραβ. 1Jo 4:20,21 και Mat 7:12), και τα δύο σημεία ταυτίζονται ισότιμα με τη φράση: «μείζων τούτων ἄλλη ἐντολή οὐκ ἔστιν (εδαφ. 31). Τέλος σε μια παράλληλη αφήγηση ο Ιησούς αναφέρει: ἐν αὐταῖς τοῖς δυοῖν ἐντολαῖς ὅλος ὁ νόμος κρέμαται καὶ οἱ προφῆται» (Mat 22:40).

δ) Η εναρμόνιση των εδαφίων 1Jo 4:18: «φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ ἀλλ᾽ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δὲ φοβούμενος οὐ τετελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ.» με το 1Pe 2:17: «πάντας τιμήσατε, τὴν ἀδελφότητα ἀγαπᾶτε, τὸν θεὸν φοβεῖσθε, τὸν βασιλέα τιμᾶτε» όσον αφορά πώς θ’ αγαπάμε τον Θεό χωρίς να τον φοβόμαστε;

Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι τόσο ο Ιωάννης όσο και ο Πέτρος έγραψαν για διαφορετικά είδη φόβου. Ο Απ. Πέτρος έγραψε ότι οι Χριστιανοί πρέπει να φοβούνται τον Θεό με ευλαβικό αίσθημα φόβου για Αυτόν, πράγμα που σημαίνει το γεγονός ότι ο αληθινός και ευλαβής Χριστιανός θα πρέπει να φοβάται μήπως δυσαρεστήσει την υπέρτατη εξουσία που έχει (παραβ. Heb 11:7). Η πρώτη επιλογή του Ιωάννη αναφέρεται στην ανάγκη που υπάρχει να δοκιμάζονται «εμπνευσμένες εκφράσεις», όπως είναι εκείνες που προέρχονται από τους ψευδοπροφήτες και όχι από τον Θεό, καθώς πηγάζουν και έρχονται από τον κόσμο και αντανακλούν σ’ αυτόν, καθώς ο κόσμος βρίσκεται –τώρα- κάτω από την εξουσία του πονηρού.

Συνεπώς η τέλεια αγάπη διώχνει έξω το φόβο του κόσμου, γράφει για το ένα είδος του φόβου ο Ιωάννης, ο δε Πέτρος συνιστά να φοβάται κανείς τον Θεό μ’ ένα υγιές αίσθημα φόβου μη τον δυσαρεστήσει.

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Mat 22:37-39: «ὁ δὲ ἔφη αὐτῷ· ἀγαπήσεις κύριον τὸν θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου· αὕτη ἐστὶν ἡ μεγάλη καὶ πρώτη ἐντολή. δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.».

Joh 13:34: «Ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.».

1Jo 3:11,23: «Ὅτι αὕτη ἐστὶν ἡ ἀγγελία ἣν ἠκούσατε ἀπ᾽ ἀρχῆς, ἵνα ἀγαπῶμεν ἀλλήλους,», «Καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ αὐτοῦ, ἵνα πιστεύσωμεν τῷ ὀνόματι τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, καθὼς ἔδωκεν ἐντολὴν ἡμῖν.».

Lev 19:9-11,15,17,18: «Καὶ ἐκθεριζόντων ὑμῶν τὸν θερισμὸν τῆς γῆς ὑμῶν οὐ συντελέσετε τὸν θερισμὸν ὑμῶν τοῦ ἀγροῦ ἐκθερίσαι καὶ τὰ ἀποπίπτοντα τοῦ θερισμοῦ σου οὐ συλλέξεις καὶ τὸν ἀμπελῶνά σου οὐκ ἐπανατρυγήσεις οὐδὲ τοὺς ῥῶγας τοῦ ἀμπελῶνός σου συλλέξεις· τῷ πτωχῷ καὶ τῷ προσηλύτῳ καταλείψεις αὐτά· ἐγώ εἰμι κύριος ὁ θεὸς ὑμῶν.

Οὐ κλέψετε. οὐ ψεύσεσθε. οὐ συκοφαντήσει ἕκαστος τὸν πλησίον.», «Οὐ ποιήσετε ἄδικον ἐν κρίσει· οὐ λήμψῃ πρόσωπον πτωχοῦ οὐδὲ θαυμάσεις πρόσωπον δυνάστου, ἐν δικαιοσύνῃ κρινεῖς τὸν πλησίον σου.», «οὐ μισήσεις τὸν ἀδελφόν σου τῇ διανοίᾳ σου, ἐλεγμῷ ἐλέγξεις τὸν πλησίον σου καὶ οὐ λήμψῃ δι᾽ αὐτὸν ἁμαρτίαν. καὶ οὐκ ἐκδικᾶταί σου ἡ χείρ, καὶ οὐ μηνιεῖς τοῖς υἱοῖς τοῦ λαοῦ σου καὶ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν· ἐγώ εἰμι κύριος.».

Joh 13:35, 14:21: «ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.», «ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτὰς ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δὲ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπὸ τοῦ πατρός μου, κἀγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν.».

Apoc 1:5, 3:9, 12:11, 20:9: «καὶ ἀπὸ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ μάρτυς, ὁ πιστός, ὁ πρωτότοκος τῶν νεκρῶν καὶ ὁ ἄρχων τῶν βασιλέων τῆς γῆς. Τῷ ἀγαπῶντι ἡμᾶς καὶ λύσαντι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ,», «ἰδοὺ διδῶ ἐκ τῆς συναγωγῆς τοῦ σατανᾶ τῶν λεγόντων ἑαυτοὺς Ἰουδαίους εἶναι, καὶ οὐκ εἰσὶν ἀλλὰ ψεύδονται. ἰδοὺ ποιήσω αὐτοὺς ἵνα ἥξουσιν καὶ προσκυνήσουσιν ἐνώπιον τῶν ποδῶν σου καὶ γνῶσιν ὅτι ἐγὼ ἠγάπησά σε.», «καὶ αὐτοὶ ἐνίκησαν αὐτὸν διὰ τὸ αἷμα τοῦ ἀρνίου καὶ διὰ τὸν λόγον τῆς μαρτυρίας αὐτῶν καὶ οὐκ ἠγάπησαν τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἄχρι θανάτου.», «καὶ ἀνέβησαν ἐπὶ τὸ πλάτος τῆς γῆς καὶ ἐκύκλευσαν τὴν παρεμβολὴν τῶν ἁγίων καὶ τὴν πόλιν τὴν ἠγαπημένην, καὶ κατέβη πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατέφαγεν αὐτούς.».

Joh 13:35: "ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις."

Joh 14:21: ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτὰς ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δὲ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπὸ τοῦ πατρός μου, κἀγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν.

- Το ρήμα ἀγαπάω –ῶ όπως εμφανίζεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης (εδάφια 1:5, 3:9, 12:11, 20:9).

Και από τον Ιησού Χριστό «τον πιστό Μάρτυρα» «τον Πρωτότοκο από τους νεκρούς» και «τον άρχοντα των βασιλιάδων της γης» (Apoc 1:5).

Δες! Θα δώσω εκείνους από τη συναγωγή του Σατανά…. (Apoc 3:9).

Και αυτοί τον νίκησαν χάρη στο αίμα του Αρνιού… (Apoc 12:11).

Και προχώρησαν στο πλάτος της γης και περικύκλωσαν…(Apoc 20:9).

ΕΙΚΟΝΕΣ: 1) Η Αγάπη του Θεού όπως (πρέπει) να εμφανίζεται στην πράξη από τους μαθητές Του.

2) Η τήρηση των εντολών και ιδιαίτερα της αγάπης, στην πράξη δικαιώνει τις εκφράσεις στο Λόγο του Θεού ότι θα είναι ο συνδετικός κρίκος που ενώνει τους πιστούς με τον πατέρα του Ιησού Χριστού και θα δουν καθαρά τον ίδιο.

3) Ο Ιησούς Χριστός πιστός Μάρτυρας, πρωτότοκος από τους νεκρούς και Άρχοντας των βασιλιάδων της γης.

4) Εικόνα που σχηματίζεται από το εδάφιο Apoc 3:9 .

5) Εικόνα που σχηματίζεται από το εδάφιο Apoc 12:11.

6) Εικόνα που σχηματίζεται από το εδάφιο Apoc 20:9.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑΣ: (μεταξύ περιγραφής στα εδάφια της Αγίας Γραφής και στην καθημερινή πρακτική συμπεριφορά).

1) Οι αληθινοί Χριστιανοί πρέπει να έχουν αυτοθυσιαστική αγάπη ο ένας για τον άλλο. Πρέπει δε ν’ αγαπούν όπως ο Ιησούς έδωσε εθελούσια τη ζωή του για χάρη των φίλων του (Joh 15:13).

Η αγάπη αποτελεί το διακριτικό γνώρισμα των αδελφών, καθώς ο ένας αγαπάει ένθερμα και στοργικά τον άλλο. Μια τέτοια αγάπη ανθεί να υπηρετούν ως δούλοι ο ένας τον άλλο (Gal 5:13) και έχουν τρυφερή φροντίδα μεταξύ τους (Esa 32:1,2, 40:11). Πέραν αυτών οι αληθινοί πιστοί Χριστιανοί μελετούν τακτικά το Λόγο του Θεού, υπακούουν σ’ Αυτόν και εφαρμόζουν τις αρχές Του στις σχέσεις τους με τους άλλους. Με τον τρόπο αυτό η αγάπη δεν χάνεται (1Co 13:8) (παραβ. Joh 13:35).

2) Η βαθιά αγάπη του Ιησού Χριστού για τον πατέρα του τον Ιεχωβά Θεό  εκδηλώνεται με μια ανεπιφύλακτη υπακοή σ’ Αυτόν (Joh 15:9,10).

Πέραν αυτού έδωσε και μια κύρια εντολή να λατρεύουν τον πατέρα του και να τον προσκυνούν με πνεύμα και αληθεία (Joh 4:23,24) (παραβ. Joh 14:21).

3) Ο αναστημένος Ιησούς Χριστός με την απολυτρωτική θυσία του μας έχει απαλλάξει από τις αμαρτίες μας. Τώρα βρίσκεται στους Ουρανούς και συγκροτεί μαζί με τους 144.000 ένα βασιλικό Ιερατείο, το οποίο θα φέρει οφέλη σε ολόκληρη την ανθρωπότητα (Apoc 1:6, 5:8-10, 20:6, 21:2-4,9).

4) Εικόνα που σχηματίζεται από το εδάφιο Apoc 12:11.

5) Εικόνα που σχηματίζεται από το εδάφιο Apoc 20:9.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 1:5: Joh 15:9

1) Η λ. Ἠγάπαν στο εδάφιο Eph 5:28 μεταφέρει μια εικόνα ανθρώπινου σώματος και μελών με την αρμόζουσα σημασία. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

2) Η λ. Ἠγαπημένοι στο εδάφιο Col 3:12 περιλαμβάνεται σε μια απαρίθμηση αρετών (γνωστή και ως Αρετολογία) αλλά και παθών. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

3) Η λ. Ἠγαπημένην το εδάφιο Rom 9:25 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hos 2:23).

4) Η λ. Ἀγαπήσεις στο εδάφιο Mat 19:19, 37 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Exo 20:12-15, Deu 5:16, Lev 19:18) και στο εδάφιο Mar 12:30 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Deu 6:4).

5). Η λ. Ἠγάπησα στο εδάφιο Rom 9:13 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Mal 1:3).

6) Η λ. Ἀγαπῶσιν στο εδάφιο 1 Co 2:9 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Hsa 64:4).

7) Η λ. Ἠγάπησας στο εδάφιο Heb 1:9 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 45:6-7).

8) Η λ. Ἀγαπᾶ στο εδάφιο Heb 12:5 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Pro 3:12, 12).

9) Η λ. Ἀγαπᾶν στο εδάφιο 1 Pe 3:10 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 34:12-16).

10) Η λ. Ἀγαπήσεις στα εδάφια Mat 19:19, Rom 13:9 και Gal 5:14 εμφανίζεται σε συνάρτηση του ρήματος με άρθρο. Το φαινόμενο αποτελεί αρχαιοελληνικό ιδιωματισμό (αττικισμό) (παραβ. Eph 4:9).

11) Στη φράση: ἀγαπήσεις (τὸν πλησίον σου) στο εδάφιο Mat 5:43, αναγράφεται σε χρόνο μέλλοντα αντί σε προστακτική (Ενεστώτα). Το φαινόμενο είναι «Αρχαιοελληνικός ιδιωματισμός» και μάλιστα «Αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

12) Στη φράση: (ἐν τῷ) ἀγαπήσεις (τὸν πλησίον σου) στα εδάφια Rom 13:9 και Gal 5:14 εμφανίζεται το φαινόμενο συνάρτησης του άρθρου με ρήμα. Το φαινόμενο αποτελεί (αρχαιοελληνικό) ιδιωματισμό (αττικισμό) (παραβ. Eph 4:9). Η δε φράση αποτελεί παραπομπή από σχετικά εδάφια Εβρ. Γραφών (Ο΄: Exo 20:13-17 (Rom 13:9) και Lev 19:18 (Gal 5:14).

13) Τῶ ἀγαπῶντι ἡμᾶς στο εδάφιο Apoc 1:5 αποτελεί σολοικισμό (δηλ. εκφραστικό συντακτικό λάθος κατά τη διατύπωση του λόγου). Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελλην. Γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιαν. Ελλην. Γραφές (Καινή Διαθήκη).

14) Η λ. (το) Ἀγαπᾶν στο εδάφιο Mat 19:19 αναγράφεται με έναρθρο απαρέμφατο (το). Το φαινόμενο είναι «Αρχαιοελληνικός Ιδιωματισμός» και μάλιστα «Αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη) (παραβ. ανωτ. προηγ. 12 και 13). Εκφράζει εγκάρδια, ανιδιοτελή, ισχυρά αισθήματα στοργής και φιλίας (Joh 5:20, 16:27, 15:13).

15) Ἀγαπάω, μελ. -ήσω, παρακ. ἠγάπηκα, στους Χριστιανούς συγγραφείς αισθάνομαι αδελφικὴ στοργὴ προς κάποιον, βλ. ἀγάπη.

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ Ο': Gen 22:2, 24:67, 25:28. Pro 30:12.

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Love.

Ἀγαπάω, , f. ήσω, p. κα, to love, to love with fondness, to receive affectionately; to kiss; to be satisfied with; ἀγάπα, pres. imp. ἀγαπᾷν, inf. ἀγαπήτας, αντος, part. 1. a. ἠγαπημένος, part. perf. pas. ὁ δ’ ἀγαπήσειν με ἔφασκεν, εἰ τὸ σῶμα σώσω, he said I should congratulate myself if I saved my life, Lys. in Eratosth.; ὑμεῖς ἀγαπᾶτε, ἄν τι αὐτοὶ μεταδιδῷσι, ye are content, if they impart any thing, Demosth. περὶ συνταξ.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Diliges.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Liebe.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Amore.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Amour.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Amor.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Amor.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Liefde.