Ευρετήριο

Βασιλεύς


 

ΡΙΖΑ: Σύνθ. εκ του βασι-· < ρίζ. βα- του βαίνω+ιων. Βασιλ-ηύς, βασιλ–εύς, παραβ. *λαFος, λαός, λεώς, βασιλεύς = ο βαίνων επί λίθου. βάσις = φυλή, οικογένεια, κατάληξη, ως –ευς σε πολλά ονόματα (κουρεύς, νομεύς κ.ά.).

*ΒΑΣΙΛ-NU-S πιθ. δάνειο. Μάλλον πρόκειται για δάνειο ανατολικής προέλευσης, όπως άλλωστε είναι και ο θεσμός της βασιλείας (η κατάληξη -ΙΣΣΑ είναι κατ' αναλογίαν προς ενθωνύμια ανατολ. προέλευσης όπως Φοίνισσα, Κίλισσα, πράγμα που ενισχύει την υπόθεση ότι η λ. ΒΑΣΙΛΕΥΣ έχει ανατολική προέλευση). Η λ. απαντά ήδη στη μυκηναϊκή QQ-SI-RE-U "κατώτερος υπάλληλος", αλλά στους ιστορικούς χρόνους είναι συνώνυμη των ΑΝΑΞ, ΤΥΡΑΝΝΟΣ και ΚΟΙΡΑΝΟ. Στη μεταγεν. Ελληνική η λ. ΒΑΣΙΛΕΥΣ έχει επικρατήσει των συνωνύμων της.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Ανώτατος άρχοντας ενός κράτους που παίρνει την εξουσία συνήθως κληρονομικά, ηγεμόνας που κυβερνά απόλυτα ή με αρμοδιότητες που ορίζει ο νόμος. (Πραβ. Mat 2:2, 14:9, 17:25, Luk 22:25).

2) Ο δεύτερος από τους 9 Άρχοντες στην Αθήνα.

3) (Μεταφ.) αυτός που κυβερνά κάτι, που εξουσιάζει σ’ένα χώρο.

4) Αυτός ξεχωρίζει, που πρωτεύει μέσα σ’ ένα σύνολο.

5) Το σπουδαιότερο πιόνι στο σκάκι που κινείται σε ορισμένες θέσεις και αν απειλείται σε όλες, αυτό σημαίνει και τη λήξη της παρτίδας με ματ.

6) (Σπάνια) χαρτί της τράπουλας που εικονίζει μορφή βασιλιά, ο Ρήγας.

7) (Λαογρ.) ονομασία παιδικού ομαδικού παιγνιδιού.

8) Αρχηγός, ηγέτης, άρχοντας (βλ. και ΣΥΝΩΝΥΜΑ).

9) Ο πρώτος στην τάξη των ανθρώπων (βασιλεύς, εγκέφαλος). Όπως και σε πολύ καλά εδέσματα και φαγώσιμα όπως τα σύκα (βασιλικά) και στις μέλισσες (βασίλισσα).

10) Η κατάληξη της λ. σε –εύς υφίσταται και σε πολλά ονόματα όπως νομεύς, αριστεύς κ.ά.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Βασιλεία Joh 18:36, Apoc 1:6, Βασιλεύω 1Ti 6:15, Βασίλειος 1Pe 2:9, Βασιλικός Act 12:20, Βασίλισσα Mat 12:42, Συμβασιλεύω 1Co 4:8, Βασιλεύς Βασιλέων Apoc 17:14, 19:16.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Εὐγενής 1Co 1:26), Ἡγεμών Mat 2:6, Μεγαλειότης Luk 9:43, Ἀρχηγός Act 3:15, Ἄρχων Mar 10:42, Apoc 1:5, Κύριος Act 2:36, Κυβερνήτης Act 27:11, Υπήκοος 2Co 2:9, Τέλη-Κῆνσος Mat 17:25, Πόλεμος Luk 14:31, Ἐθνάρχης 2Co 11:32.

Βασιλεύς: Δικαιοσύνης, Βασιλεύς Σαλήμ, Ειρήνης Heb 7:1,2, Μακάριος, Δυνάστης, Βασιλεύς των βασιλευόντων, Κύριος των κυριευόντων 1Ti 6:15, Κύριος κυρίων Apoc 19:16, εβασίλευσεν ο Κύριος ο Θεός Apoc 11:17, Άρχων των βασιλέων της γης Apoc 1:5, Βασιλεύς της Οικουμένης όλης Apoc 16:14, Βασιλεύς από ανατολής ηλίου Apoc 16:12, Μεγάλος Βασιλεύς Mat 5:35, Βασιλεύς τῶν Ἰουδαίων Mat 27:11, Χριστός ὁ Βασιλεύς Ἰσραήλ Mat 15:32, Βασιλεύς τῶν αἰώνων (1Ti 1:17), Βασιλεύς ὁ Ἄγγελος τῆς ἀβύσσου Apoc 9:11, Βασιλεύς τῶν Ἐθνῶν Apoc 15:3, Βασιλεύς των βασιλέων Apoc 17:14.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ιδιώτης Act 4:13, 1Co 14:16, 23, Ὑπηρέτης Joh 18:36, Δοῦλος Mat 24:45, 46, Joh 15:15.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό αρσενικού γένους, γ΄ κλίσης, Βασιλεύς -έως.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Βασιλέα: Αιτιατική ενικού.

2) Βασιλεῖ: Δοτική ενικού.

3) Βασιλεῖς: Ονομαστική ή αιτιατική πληθυντικού.

4) Βασιλεῦ: Κλητική ενικού.

5) Βασιλεύς: Ονομαστική ενικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 2).

6) Βασιλεῦσι(ν): Δοτική πληθυντικού.

7) Βασιλέων: Γενική πληθυντικού.

8) Βασιλέως: Γενική ενικού.

ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ:

Ποιοι είναι οι Βασιλείς και οι Ιερείς (Apoc 5:8-10)

«Όταν ο Ιησούς πέθανε, ασφαλώς δεν πέθανε ως αμαρτωλός. Τι, λοιπόν, μπορεί να λεχθεί γι’ αυτούς που αποτελούν τη Χριστιανική εκκλησία, τους αποκυημένους από το πνεύμα υιούς του Θεού, κεχρισμένους με το πνεύμα του; (1Jo 2:27· 3:1) Αυτοί, σύμφωνα με τις Γραφές, ανέρχονται σε 144.000 και είναι συγκληρονόμοι με τον Ιησού Χριστό, για να είναι βασιλείς και ιερείς στους ουρανούς μαζί μ’ αυτόν. (Apoc 5:8-10) Στο θάνατό τους ομοίως και αυτοί δεν πεθαίνουν σαν αμαρτωλοί. Γιατί όχι;

Για ν’ απαντήσομε σ’ αυτή την ερώτηση είναι βοηθητικό πρώτα να εξετάσομε τον θάνατο του υπολοίπου ανθρωπίνου γένους. Όλοι πεθαίνουν λόγω αμαρτίας. Ο απόστολος λέγει ότι «δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία εισήλθεν εις τον κόσμον, και δια της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτω διήλθεν ο θάνατος εις πάντας ανθρώπους, επειδή πάντες ήμαρτον.» (Rom 5:12) Μας λέγει επίσης: «Ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος.» (Rom 6:23) Εφόσον ο θάνατος αποτελεί «μισθόν» της αμαρτίας, η Γραφική αρχή είναι «Ο αποθανών ηλευθερώθη από της αμαρτίας.» (Rom 6:7) Πεθαίνει λόγω της αμαρτίας που ενυπάρχει σ’ αυτόν, αλλά ο θάνατός του τον απαλλάσσει από τις πράξεις της αμαρτίας που έχει διαπράξει. Εν τούτοις, δεν υπάρχει όφελος γι’ αυτόν, διότι «οι νεκροί δεν γνωρίζουσιν ουδέν, ουδέ έχουσι πλέον απόλαυσιν.»—Ecc 9:5.»

Η λ. βασιλεύς κατά την Αγία Γραφή αναφέρεται σ’ έναν κυρίαρχο ηγεμόνα με πραγματική εξουσία διακυβέρνησης. Στην Αγία Γραφή ο Ιεχωβά-Θεός είναι ο Υπέρτατος Βασιλεύς, καθώς κατέχει δικαιωματικά κυριαρχική απεριόριστη ισχύ και εξουσία. Στα πλαίσια αυτά, όλοι οι βασιλιάδες, όπως του Ιούδα, εκπροσωπούσαν την κυριαρχία του πάνω στη γη. Το ίδιο και ο Ιησούς Χριστός, είναι υφιστάμενος πλέον βασιλιάς αλλά με πολύ μεγαλύτερη σε έκταση και σημασία εξουσία από εκείνους τους -τότε- επίγειους βασιλιάδες, καθώς ο Ιεχωβά Θεός ως Κυρίαρχος τον έχει καταστήσει κυβερνήτη του Σύμπαντος (παραβ. Mat 28:18, Phl 2:9-11, 1Ti 6:15, Apoc 19:16).

Το θηλ. της λ. βασιλεύς «βασίλισσα» χρησιμοποιείται είτε για τη βασιλική σύζυγο είτε σε μια βασίλισσα-γυναίκα, όπως ήταν η βασίλισσα του Σεβά (Mat 12:42) και η Κανδάκη βασίλισσα της Αιθιοπίας (Act 8:27). Ο τίτλος βασίλισσα των ουρανών αποδίδεται -στην Αγία Γραφή- σε μια θεά την οποία λάτρευαν οι αποστάτες Ισραηλίτες κατά την εποχή του Ιερεμία (παραβ. Ο΄ Jer 44:17-19).

Τέλος ως «Βασιλική Σύζυγος στον Ουρανό» πρέπει να είναι η σύζυγος του Μεγάλου Βασιλιά του Ιεχωβά Θεού, ο οποίος παραχωρεί βασιλική εξουσία όχι σε αυτή τη «Βασιλική Σύζυγο» αλλά στον Ιησού Χριστό και στους 144.000 πιστούς συντρόφους οι οποίοι απολυτρώνονται προερχόμενοι από τη γη (Apoc 20:4,6 και Ο΄ Dan 7:13,14,27).

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ:

ΝΕΒΡΩΔ

Ο Νεβρώδ ήταν ο ιδρυτής και βασιλιάς της πρώτης αυτοκρατορίας που ήρθε σε ύπαρξη μετά τον Κατακλυσμό. Διακρίθηκε ως κραταιός κυνηγός «μπροστά» στον Ιεχωβά (με αρνητική χροιά, εβρ. λιφναί «εναντίον»  παράβαλε Num 16:2, 1Ch 14:8, 2Ch 14:10) ή αλλιώς «ενώπιον» του. (Gen 10:9, υποσ.) Μολονότι σε αυτή την περίπτωση ορισμένοι λόγιοι προσδίδουν θετική χροιά στην εβραϊκή πρόθεση που σημαίνει «ενώπιον», τα Ιουδαϊκά Ταργκούμ, τα συγγράμματα του ιστορικού Ιώσηπου, καθώς και τα συμφραζόμενα του 10ου κεφαλαίου της Γένεσης συγκλίνουν στο ότι ο Νεβρώδ ήταν ένας κραταιός κυνηγός ο οποίος αψηφούσε τον Ιεχωβά.

Η αρχή του βασιλείου του Νεβρώδ περιλάμβανε τις πόλεις Βαβέλ, Ερέχ, Ακκάδ και Καλνέ — όλες στη γη Σεναάρ. (Gen 10:10)

Επομένως, το χτίσιμο της Βαβέλ και του πύργου της πρέπει να άρχισε υπό τη δική του κατεύθυνση. Με αυτό το συμπέρασμα συμφωνεί και η παραδοσιακή Ιουδαϊκή άποψη. Ο Ιώσηπος έγραψε: «Λίγο λίγο, [ο Νεβρώδ] μετέτρεψε την κατάσταση των πραγμάτων σε τυραννία, πιστεύοντας πως ο μόνος τρόπος για να απομακρύνει τους ανθρώπους από το φόβο του Θεού ήταν να τους κάνει να στηρίζονται στη δική του δύναμη, και απειλούσε να εκδικηθεί τον Θεό, αν Εκείνος αποφάσιζε να πλημμυρίσει πάλι τη γη, διότι θα οικοδομούσε έναν πύργο ψηλότερο από όσο θα μπορούσε να ανεβεί το νερό και θα έπαιρνε εκδίκηση για την απώλεια των προγόνων τους. Το πλήθος πρόθυμα ακολούθησε τη γνώμη του [Νεβρώδ], γιατί πίστευε πως το να υποτάσσονται στον Θεό είναι δουλεία. Έτσι λοιπόν, άρχισαν να οικοδομούν τον πύργο. ... Ο πύργος ψήλωνε με ταχύτητα πέρα από κάθε προσδοκία».—Ιουδαϊκή Αρχαιολογία, Α', 114, 115 (iv, 2, 3).

ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

I. Βασιλείς (οδός) (Apoc 16:12)

Όταν η αρχαία Βαβυλώνα βρισκόταν στην ακμή της, τα άφθονα νερά του Ευφράτη αποτελούσαν σημαντικό μέρος του αμυντικού της συστήματος. Το 539 Π.Κ.Χ., αυτά τα νερά στέρεψαν όταν ο Πέρσης ηγέτης Κύρος άλλαξε το ρου τους. Με αυτόν τον τρόπο, ανοίχτηκε ο δρόμος για τον Κύρο τον Πέρση και τον Δαρείο τον Μήδο, τους βασιλιάδες από «την ανατολή του ήλιου» (δηλαδή από τα ανατολικά), ώστε να μπουν στη Βαβυλώνα και να την κατακτήσουν. Στην κρίσιμη ώρα, ο ποταμός Ευφράτης δεν στήριξε την άμυνα εκείνης της μεγάλης πόλης. (Hsa 44:27-45:7· Jer 51:36) Κάτι παρόμοιο πρόκειται να συμβεί στη σύγχρονη Βαβυλώνα, το παγκόσμιο σύστημα της ψεύτικης θρησκείας.

Ποιοι είναι αυτοί οι βασιλιάδες; Το 539 Π.Κ.Χ., ήταν ο Δαρείος ο Μήδος και ο Κύρος ο Πέρσης, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν από τον Ιεχωβά για να κατακτήσουν την αρχαία πόλη της Βαβυλώνας. Τώρα, στην ημέρα του Κυρίου, το ψεύτικο θρησκευτικό σύστημα της Βαβυλώνας της Μεγάλης θα καταστραφεί και αυτό από ανθρώπινους ηγέτες. Αλλά και πάλι, θα πρόκειται για θεϊκή κρίση. Ο Ιεχωβά Θεός και ο Ιησούς Χριστός, οι «βασιλιάδες από την ανατολή του ήλιου», θα έχουν βάλει στην καρδιά των ανθρώπινων αρχόντων τη «σκέψη» να στραφούν εναντίον της Βαβυλώνας της Μεγάλης και να την καταστρέψουν ολοσχερώς. (Apoc 17:16,17) Η έκχυση της έκτης κούπας διακηρύττει δημόσια ότι αυτή η κρίση πρόκειται να εκτελεστεί σύντομα!

II. Βασιλείς (δέκα) (Apoc 17:12)

Στο προηγούμενο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ο έκτος και ο έβδομος άγγελος άδειασαν τις κούπες του θυμού του Θεού. Με αυτόν τον τρόπο, πληροφορηθήκαμε ότι οι βασιλιάδες της γης συγκεντρώνονται στον πόλεμο του Θεού στον Αρμαγεδδώνα και ότι “η Βαβυλώνα η Μεγάλη πρόκειται να έρθει σε θύμηση ενώπιον του Θεού”. (Apoc 16:1,14,19) Τώρα θα μάθουμε με περισσότερες λεπτομέρειες πώς θα εκτελεστούν οι κρίσεις του Θεού εναντίον τους. Ακούστε και πάλι τον άγγελο του Ιεχωβά καθώς μιλάει στον Ιωάννη. «Και τα δέκα κέρατα που είδες σημαίνουν δέκα βασιλιάδες, οι οποίοι δεν έχουν λάβει ακόμη βασιλεία, αλλά λαβαίνουν εξουσία ως βασιλιάδες μία ώρα μαζί με το θηρίο. Αυτοί έχουν μία σκέψη, και γι’ αυτό δίνουν τη δύναμη και την εξουσία τους στο θηρίο. Αυτοί θα πολεμήσουν με το Αρνί, αλλά το Αρνί θα τους νικήσει, επειδή είναι Κύριος κυρίων και Βασιλιάς βασιλιάδων. Το ίδιο θα κάνουν και οι καλεσμένοι και εκλεγμένοι και πιστοί που είναι μαζί του».—Apoc 17:12-14.

III. Βασιλείς (γης)

Η αντίδραση των εθνών μπορεί να φαίνεται αναπάντεχη, αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η Βαβυλώνα καταστράφηκε από τα συμβολικά δέκα κέρατα του κατακόκκινου θηρίου. (Apoc 17:16) Αλλά όταν θα έχει αφανιστεί η Βαβυλώνα, «οι βασιλιάδες της γης» προφανώς θα αντιληφθούν πόσο χρήσιμη τους ήταν καθώς κρατούσε τους λαούς καθησυχασμένους και υποταγμένους. Οι κληρικοί έχουν καθαγιάσει πολέμους, έχουν ενεργήσει ως στρατολογικά όργανα και με τα κηρύγματά τους έχουν οδηγήσει τους νέους στα πεδία των μαχών. Η θρησκεία έχει παράσχει ένα προσωπείο αγιότητας πίσω από το οποίο έχουν δράσει διεφθαρμένοι άρχοντες καταδυναστεύοντας τον κοινό λαό. (Παράβαλε Jer 5:30, 31· Mat 23:27, 28.) Παρατηρήστε, όμως, ότι αυτοί οι συντετριμμένοι βασιλιάδες στέκονται τώρα σε απόσταση από την καταδικασμένη πόλη. Δεν την πλησιάζουν αρκετά για να της προσφέρουν βοήθεια. Λυπούνται καθώς τη βλέπουν να χάνεται, αλλά η λύπη τους δεν είναι τόση ώστε να διακινδυνεύσουν για χάρη της.

IV. Βασιλεύς (όγδοος) (Apoc 17:11)

Ο άγγελος εξηγεί περαιτέρω στον Ιωάννη: «Και το θηρίο που ήταν αλλά δεν είναι, είναι και αυτό όγδοος βασιλιάς, αλλά προέρχεται από τους εφτά, και πηγαίνει στην καταστροφή». (Apoc 17:11) Το συμβολικό κατακόκκινο θηρίο «προέρχεται από» τα εφτά κεφάλια. Αυτό σημαίνει ότι γεννιέται, ή οφείλει την ύπαρξή του, σε αυτά τα κεφάλια του αρχικού “θηρίου που ανεβαίνει από τη θάλασσα”, του οποίου εικόνα είναι το κατακόκκινο θηρίο. Με ποιον τρόπο; Το 1919, η αγγλοαμερικανική δύναμη ήταν το κυρίαρχο κεφάλι. Τα προηγούμενα έξι κεφάλια είχαν πέσει, και η θέση της εξέχουσας παγκόσμιας δύναμης είχε περάσει σε εκείνο το δυαδικό κεφάλι και επικεντρωνόταν τώρα σε αυτό. Εκείνο το έβδομο κεφάλι, ως ο τωρινός εκπρόσωπος της γραμμής των παγκόσμιων δυνάμεων, αποτελούσε την κινητήρια δύναμη πίσω από την ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών και εξακολουθεί να είναι ο κύριος υποστηρικτής και χρηματοδότης των Ηνωμένων Εθνών. Άρα λοιπόν, συμβολικά, το κατακόκκινο θηρίο—ο όγδοος βασιλιάς—«προέρχεται από» τα αρχικά εφτά κεφάλια. Από αυτή την άποψη, η δήλωση ότι προήλθε από τους εφτά εναρμονίζεται πλήρως με την προηγούμενη αποκάλυψη ότι το θηρίο με τα δύο κέρατα σαν αρνιού (η Αγγλοαμερικανική Παγκόσμια Δύναμη, το έβδομο κεφάλι του αρχικού θηρίου) προώθησε τη δημιουργία της εικόνας και της έδωσε ζωή. (Apoc 13:1,11,14,15).

ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ-ΕΔΑΦΙΑ:

«(Ἰησοῦς Χριστός) ὁ μακάριος καὶ μόνος δυνάστης βασιλεύς τῶν βασιλευόντων καὶ κύριος τῶν κυριευόντων» (1Ti 6:15), «τὸν μόνον δεσπότην καὶ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν» (Jud 4). Πρόκειται για την πλήρη έννοια της λ. Βασιλεύς, όταν αναφέρεται στην ιδιότητά του ως Μεσσιανικού Βασιλέα, Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων (Apoc 19:16).

Ο βασιλεύς εδώ, σύμφωνα με την ετυμολογία και την ερμηνεία της λέξης, χρησιμοποιείται στα πλαίσια των όρων βασιλεία και βασίλειο. Έτσι ο βασιλεύς ως αρχηγός και ηγεμόνας κατέχει το βασιλικό αξίωμα ή τη θέση του βασιλιά με τη μεγαλοπρέπεια, ισχύ και εξουσία που περιβάλλουν αυτό το αξίωμα (παραβ. Luk 17:21, 19:12,15, Apoc 11:15, 17:12, 13,17). Επίσης η λ. βασιλεύς ασκεί κυριαρχία στο βασίλειο, δηλ. σε ολόκληρη την επικράτεια ή στη γεωγραφική έκταση, στην οποία ασκεί κυριαρχία η βασιλεία. Διευκρινίζεται ότι ο όρος βασίλειο μπορεί να αναφέρεται γενικά σε όλες τις ανθρώπινες κυβερνήσεις, είτε είναι επικεφαλής τους κάποιος βασιλιάς είτε όχι (Mat 4:8).

Στα πλαίσια αυτά, η λ. βασιλεύς εδώ στην Αγία Γραφή αναφέρεται ρητά σ’ έναν ανθρώπινο βασιλιά (ή σε μια βασίλισσα), ο οποίος ασκεί τα καθήκοντά του κάτω από την Κυριαρχία του Δημιουργού Ιεχωβά Θεού. Ειδικότερα, ο νόμιμος βασιλεύς Ιησούς Χριστός στην Αγία Γραφή συνθέτει ένα μεγαλειώδες υπόμνημα με παράδειγμα ταπεινοφροσύνης κα καλοσύνης, συνδυασμένο με τη δύναμη που επιδείκνυε υπέρ της δικαιοσύνης και διαβεβαιώνει ότι η διακυβέρνηση της Βασιλείας Του θα ικανοποιήσει και θα ξεπεράσει ακόμα και τις υψηλότερες προσδοκίες όλων των ανθρώπων, καθώς θα καλύψει στοργικά και θα φροντίζει ταπεινά τις ανάγκες των υπηκόων του πάνω στη γη (Mat 18:28, Rom 8: 17, 1Pe 2:9, Apoc 1:5,6, 20:6, 21:2-4).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 5:9,10: «κα δουσιν δν καινν λγοντες· ξιος ε λαβεν τ βιβλον κα νοξαι τς σφραγδας ατο, τι σφγης κα γρασας τ θε ν τ αματ σου κ πσης φυλς κα γλσσης κα λαο κα θνους κα ποησας ατος τ θε μν βασιλεῖς κα ερες, κα βασιλεσουσιν π τς γς.»

Τα εδάφια αυτά αναφέρονται στην πρώτη ομάδα από 144.000 αφιερωμένους και βαπτισμένους αληθινούς Χριστιανούς που έχουν λάβει την ελπίδα να υπηρετούν ως ουράνιοι ιερείς και να κυβερνούν από εκεί τη γη ως «βασιλιάδες» με τον Ιησού Χριστό (σημ.: η δεύτερη ομάδα αποτελείται απ΄ ένα σύμμικτο πλήθος πιστών ανθρώπων που θα κατοικούν στη γη. Το πλήθος αυτό είναι γνωστό και αυτό από την Αγία Γραφή ως «άλλα πρόβατα ή πολύς όχλος» (Joh 10:16, Apoc 7:9).

Μέσω της διευθέτησης αυτής τακτοποιούνται «όλα τα πράγματα που βρίσκονται στους ουρανούς καθώς και όλα τα πράγματα που βρίσκονται πάνω στη γη» (Col 1:19,20, Eph 1:10).

Apoc 16:14: «εἰσὶν γὰρ πνεύματα δαιμονίων ποιοῦντα σημεῖα, ἃ ἐκπορεύεται ἐπὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς οἰκουμένης ὅλης συναγαγεῖν αὐτοὺς εἰς τὸν πόλεμον τῆς ἡμέρας τῆς μεγάλης τοῦ θεοῦ τοῦ παντοκράτορος.»

Ο Ιεχωβά Θεός προκειμένου ν’ Αγιάσει το Όνομά Του και να προστατέψει το λαό Του θα γίνει ξανά «ανδρείος πολεμιστής» (παραβ. Zac 14:3).

Apoc 19:16: «κα χει π τ μτιον κα π τν μηρν ατο νομα γεγραμμνον· Βασιλες βασιλων κα κριος κυρων.»

Ο Ιησούς Χριστός ως Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων «πλέον έχει εξουσιοδοτηθεί να ἐκμηδενίσει κάθε κυβέρνηση και κάθε εξουσία και δύναμη» (ορατή και αόρατη) που εναντιώνεται στον Πατέρα του Ιεχωβά Θεό.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 5:10 : Mat 19:28  Luk 12:32  Luk 22:29   Heb 12:28  Apoc 20:4  Apoc 22:5

Apoc 10:11 : Jer 1:10

Apoc 11:17 : Psa 99:1  Zec 14:9  Apoc 19:6

Apoc 15:3 : Jer 10:10  1 Ti 1:17

Apoc 16:12 : Hsa 44:28  Jer 51:57

Apoc 16:14 : Psa 2:2

Apoc 17:12 : Dan 7:24

Apoc 17:14 : Mat 28:18  Act 2:36  1Ti 6:15

Apoc 18:7 : Apoc 17:15

Apoc 18:9 : Hsa 23:17

Apoc 19:6 : Psa 97:1  Hsa 52:7  Dan 7:9  Apoc 11:15

Apoc 19:19 : Apoc 16:14  Apoc 17:12

Apoc 20:4 : 2Ti 2:12  Apoc 1:6



1) α) Για το σχηματισμό του θηλυκού από το αρσενικό (εδώ Βασιλεία) χρησιμοποιείται. Το Ινδοευρωπαϊκό επίθημα -ΥΑ (ΒΑΣΙΛΗF = ΒΑΣΙΛΕΥΣ, ΒΑΣΙΛΗF -ΥΑ- ΒΑΣΙΛΕΙΑ), β) Από την κατηγορία των ουσιαστικών που λήγουν σε –εύς ή -αις σχηματίστηκαν τα ρήματα σε -εύω (Βασιλεύς - Βασιλεύω).

2) Στο εδάφιο Mat 21:5 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Zac 9:9).

3) Στο εδάφιο Act 4:25 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Psa 2:1-2).

4) Στο εδάφιο Act 7:5 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Ο΄ Gen 17:8).

5) Στο εδάφιο Heb 7:1 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Ο΄ Gen 14:17-20).

6) Στο εδάφιο Apoc 15:3 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Ο΄ Jer 10:10).

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο’): Gen 14:1, 2.



1) α) ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΙΖΑ: Basileus, Basilia, Basilic κ.λπ.

β) ΑΓΓΛΙΚΑ: King, Rex.

Βασιλεύς, έως, Ion. ῆος, , a king, irreg. acc. βασιλῆ (Oracle, in Herodt. vii, 220), monarch, sovereign, any man who is eminent on account of his weath orpower; one of the royal family, or of the nobility, the governing body, Hom.; the king of the Persians, who was also called μέγας βασιλεύς, the Great King, as we now say the Grand Seignior; βασιλεῖς, the children of the king (Tarquin), the royal children; also, a lord or master, a householder, Il. xviii, 556; the name used by slaves of their masters, by parasites of their patrons, etc.; applied to the gods, particularly Jupiter; also, the second of the nine archons at Athens, and who had charge of the public worship, and of criminal proceedings in law; also, the highest or most distinguished of any class; in N. T., a viceroy or prince (as well as a king), as Herod is called in Matt. ii, 1, 3, etc., though he was only a tetrarch.

βα^σι^λ-εύς , ὁ, gen. έως, Ep. ῆος, Cypr. ῆϝος Inscr.Cypr.104,135H.: acc. βασιλέα, contr. -ῆ Orac. ap. Hdt.7.220, E.Fr.781.24 (lyr.): nom. pl. βασιλεῖς, Aeol.

A. “-ηες” Sapph.Supp.6.4, IG12(2).6 (Mytil.), -ειες ib. 646a45, al., Ep. -ῆες, old Att. “-ῆς” S.Aj.188,960 (both lyr.), cf. Hdn. Gr.1.430: acc. pl. “βασιλέας” IG12.115, later βασιλεῖς ib.2.243, etc.:— king, chief, Hom., etc.: freq. with collat. sense of captain or judge, Hes. Op.202; “διοτρεφέες β.” Il.2.445, etc.; “θεῖοι” Od.4.691, etc.; later, hereditary king, opp. τύραννος, Arist.EN1160b3, etc.; but also of tyrants, as Hiero, Pi.O.1.23; of Gelo, Hdt.7.161; of Pisistratus, Eup.123, cf. Sch. Ar.Ach.61: joined with a Subst., “βασιλεὺς ἀνήρ” Il.3.170, etc.; “ἀνὴρ β.” Hdt.1.90; ἄναξ β. lord king, A.Pers.5, cf. B.17.1: c. gen., “β. νεῶν” A. Ag.114 (anap.); οἰωνῶν β., of the eagle, ibid., Pi.O.13.21: Comp. “βασιλεύτερος” more kingly, Il.9.160,392, Od.15.533, Tyrt.12.7: Sup. “βασιλεύτατος” Il.9.69.

b. of the gods, “Ζεὺς θεῶν β.” Hes.Th.886, cf. Pi.O.7.34, Emp.128.2, etc. (in this sense Hom. uses ἄναξ); as cult title of Zeus, IG7.3073.90 (Lebad.), SIG1014.110 (Erythrae), etc. (but Ζεὺς β., = Ahuramazda, X.Cyr.3.3.21, al., Arr.An.4.20.3); ὁ μέγας β., of God, LXX Ps.47(48).2, Ph.2.107: Sup. “βασιλεύτατοι τῶν θεῶν” Max.Tyr.29.5.

2. as a title of rank, prince, “β. εἰσὶ καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἐν . . Ἰθάκῃ” Od.1.394, cf. 8.390, etc.; of Cyrus, X.Oec. 4.16.

b. descendant of a royal house, esp. in Ionia, Arist.Ath. 41.3; βασιλέων οἶκοι 'estates of the royal house', name of a district in Chios, “Ἀθηνᾶ” 20.168.

3. generally, lord, master, Il.18.556, Pi.O.6.47.

4. metaph., “πόλεμος πάντων β.” Heraclit.53; “νόμος ὁ πάντων β.” Pi.Fr.169.

II. at Athens, the second of the nine Archons, IG12.76, al., Antipho 6.38, Lys.6.4, Arist.Pol.1285b17, Ath. 57, etc.; “ἡ τοῦ β. στοά” Pl.Euthphr.2a.

2. title of magistrates in other Greek states, as βασιλᾶες at Elis, GDI1152, cf. IG12(2).6 (Mytil.), etc., Arist.Pol.1322b29.

3. at Rome, β. τῶν ἱερῶν, = rex sacrorum, D.H.5.1, cf. D.C.54.27.

III. after the Persian war (without Art.), the king of Persia, Hdt.7.174,al.; “ἄναξ Ξέρξης β.” A.Pers.5, cf. 144, Ar.Ach.61, Th.8.48, IG22.141 (βασιλῆς βασιλέως ὕποχοι μεγάλου, of the Satraps, A.Pers.24, cf. 44, S.E.M.2.22); less freq. “ὁ βασιλεύς” Hdt.1.132,137, Arist.Pol.1304b13; “β. ὁ μέγας” Hdt. 1.188.

2. of Alexander and his successors, usually with Art., IG22.641,687, Men.293,340(pl.); “Σέλευκος” Antiph.187; Ἀντίγονος Alex.III; “Πτολεμαῖος” Id.244; “Ὀσυμανδύας βασιλεὺς βασιλέων” D.S. 1.47; title used by Parthian kings, Plu.Pomp.38, D.C.37.6, etc.; by Antony, Plu.Ant.54; of God, Apoc.17.14,19.16.

3. of the Roman emperors, AP10.25 (Antip. Thess.); “β. Ῥωμαίων” BGU588.10 (i A.D.), etc., cf. 1 Ep.Ti.2.2, J.AJ14.15.14; “β. αὐτοκράτωρ” IG3.13 (Hadrian), Hdn.1.6.5; without Art., Paus.10.32.19.

IV. of any great man, “πένησί τε καὶ βασιλεῦσιν” Ps.-Phoc.113.

2. first or most distinguished of any class, “Ἡρώδην τὸν β. τῶν λόγων” Philostr. VS2.10.1, cf. Luc.Rh.Pr.II; winner at a game, Poll.9.106, Sch.Pl. Tht.146a; Stoic sage, “μόνος β.” Luc.Herm.16; βασιλέως ἐγκέφαλος 'morsel fit for a king', Clearch.5; β. σῦκα, name of a choice kind, Philem.Lex. ap. Ath.3.76f., cf. Poll.6.81.

V. = συμποσίαρχος, Plu.2.622a, Luc.Sat.4.

VI. wren, Arist.HA592b27.

VII. queen-bee, ib.623b9, GA759a20, etc. (The form βασιλέα is scanned ^ ^ _ in Pi.N.1.39; codd. βασίλεια.)

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Rex, Basileus.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: König, Dame.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Re, Sovrano.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Roi.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Rey, Dama, Gobernador, Califa.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Rei, Monarca, Soberano, Magnata, Carta do Baralho.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Koning.