Ευρετήριο

Βασιλεία



ΡΙΖΑ: < *ΒΑΣΙΛΗF- + παραγ. κατάλ. -ΥA, (βλ.λ. Βασιλεύς).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Βασιλική επικράτεια διακυβέρνησης.

2) Βασιλικό αξίωμα.

3) Ο βασιλικός τίτλος, το αξίωμα (ως ανώτατη θέση στο πολίτευμα) του βασιλιά.

4) Η Βασιλεία του Θεού: (συνών.) η Βασιλεία των Ουρανών, Μεσσιανική βασιλεία, Κυβέρνηση του Θεού (ως Υπέρτατου Κυρίαρχου) και του Υιού, του Ιησού Χριστού (ως Βασιλέα και Άρχοντα).

5) Σύμφωνα με το Κείμενο οι παραπάνω έννοιες αναφέρονται ως:

α) Η βασιλεία, μοναρχικό πολίτευμα, βασιλικό αξίωμα, εξουσία (Act 1:6:… Ἀποκαθιστάνεις τὴν βασιλείαν τῷ Ἰσραήλ, Luk 19:12:… Ἐπορεύθη… λαβεῖν ἑαυτῷ βασιλείαν).

β) Κάθε πολίτευμα, κράτος, εξουσία, αρχή, ηγεμονία («Δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου» Mat 4:8).

γ) Η Βασιλεία των Ουρανών, η Βασιλεία του Θεού, η Βασιλεία του Χριστού, η Ουράνια Βασιλεία («Δεῖ ἡμᾶς εἰσέλθειν εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» Act 14:22).

δ) Οι βασιλικοί απόγονοι (κληρονόμοι) (Eph 1:14,18).

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Βασιλεύς 1Pe 2:13, Βασίλισσα Mat 12:42, Βασίλειος 1Pe 2:9, Βασιλικός Act 12:20, Βασιλεύω Luk 1:33, Συμβασιλεύω 1Co 4:8.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Βασιλεία τοῦ Θεοῦ Mat 12:28, Act 14:22, Βασιλεία των Ουρανών Mat 5:3, 13:11, Βασιλεία του Χριστοῦ 2Pe 1:11, Apoc 11:15, Βασιλεύς 1Pe 2:13, Βασίλισσα Mat 12:42, Βασίλειον 1Pe 2:9, Βασιλικός Act 12:20, Βασιλεύω Luk 1:33, Κυβέρνησις 1Co 12:28, Πολίτευμα Phl 3:20, Ἐξουσία Mat 28:18, Ἐξουσιάζω Luk 22:25, Ἀρχή Luk 12:11, Ἄρχω Mar 10:42, Ἄρχων Rev 1:5, Δυνάστης 1Ti 6:15, Κράτος Luk 1:51, Act 19:20, Δύναμις Mat 26:64, Ἰσχύς 2 Th 1:9, Οὐράνια Κυβέρνηση Mat 6:10, Κληρονομία Eph 1:14,18.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Δουλεία Gal 4:24, Δοῦλος Mat 10:24, 25, Joh 13:16, Δουλῶ 1Co 9:19, Ὑπηρέτης Joh 18:36, Ὑπήκοος 2Co 2:9, Πολίτης Luk 15:15, Ὑποταγή 2Co 9:13, Ὑποτάσσω Tit 2:90.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό θηλυκού γένους α΄ κλίσης Βασιλεία -ας.

Στο εδάφιο Mat 6:10 η λ. Βασιλεία ακολουθεί την προστακτική (ἐλθέτω) του ρήματος ἔρχομαι (απαρέμφατο: ἔρχεσθαι) η οποία προβάλλεται και κυριαρχεί στο κείμενο μαζί με τις αντίστοιχες προστακτικές Ἁγιασθήτω (τὸ ὄνομά Σου) Γενηθήτω (τὸ θέλημά Σου) (Mat 6:9,10). (Βλ. ανάλυση στη λ. Προσεύχομαι).

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Βασιλεία: Ονομαστική ενικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 1,2,4,6,7,8).

2) Βασιλείᾳ: Δοτική ενικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 7).

3) Βασιλείαν: Αιτιατ. ενικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 3).

4) Βασιλείας: Γενική ενικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 5).

5) Βασιλεῖαι: Ονομαστική πληθυντικού.

ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ:

Τι είναι η Βασιλεία του Θεού στην Αγία Γραφή;

Η λ. βασιλεία αναφέρεται: α) στη Βασιλεία του Θεού με δύο μέρη, το ένα στον ουρανό και το άλλο στη γη (παραβ. Mat 6:10). Ως όρος η λ. βασιλεία συμβαίνει κυριολεκτικά το βασιλικό αξίωμα ή τη θέση του βασιλιά με την κυριαρχία, τη μεγαλοπρέπεια, την εξουσία και την ισχύ με την οποία περιβάλλεται αυτό το αξίωμα (παραβ. Luk 17:21, 19:12,15, Apoc 11:15, 17:12,13,17). Διευκρινίζεται ότι σε κάθε αναφερόμενη περίπτωση βασιλείας κυριαρχεί υπεράνω πάντων ο Δημιουργός Ιεχωβά-Θεός, ο οποίος ασκεί δικαιωματικά το υπέρτερο και υπέρτατο θέλημά Του σε ολόκληρη τη Δημιουργία τόσο στον ουρανό όσο και στη γη. Ενεργεί ως δικαιωματικός κυρίαρχος, ως Απόλυτος Άρχοντας και ενεργεί σύμφωνα και σε αρμονία σύμφωνα με τους δίκαιους δικούς του κανόνες χωρίς να είναι υπόλογος σε κανέναν (παραβ. Ο΄ Psa 103:19,145:11-13, Esa 14:26,27, Jer 18:3-10, Dan 4:25,34,35, Mal 3:6 και Κ.Δ./Ε.Γ. ΚΕΙΜ.: Heb 16:17,18 και Jas 1:17. Βλ. επίσης ΣΥΝΩΝΥΜΑ και λ. ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ (η δομή και η λειτουργία της Κυβέρνησης του Θεού).

ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

Βασιλεία

Πολλοί άνθρωποι αποπροσανατολίστηκαν από το ξέσπασμα του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου και της ισπανικής γρίπης. Οι χρισμένοι Χριστιανοί, όμως, απέβλεπαν με ζωηρή προσμονή στο 1914 ως το τέλος «των προσδιορισμένων καιρών των εθνών» (Luk 21:24).

Δεν ήταν απολύτως σίγουροι για το τι ακριβώς θα συνέβαινε. Εντούτοις, γνώριζαν ότι το 1914 θα ήταν ένα καθοριστικό έτος για τη θεϊκή κυριαρχία. Μόλις διέκριναν την εκπλήρωση των Γραφικών προφητειών, διακήρυξαν με θάρρος ότι η διακυβέρνηση του Θεού είχε ήδη αρχίσει. Αυτή η δράση τους στο έργο της Βασιλείας έφερε έντονο διωγμό. Η εναντίωση που υπήρξε σε πολλές χώρες αποτελούσε και αυτή εκπλήρωση προφητείας. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν, οι εχθροί της Βασιλείας «μηχανεύονταν προβλήματα μέσω διατάγματος». Κατέφευγαν επίσης σε σωματική βία, φυλακίσεις, ακόμη και εκτελέσεις αδελφών μας με απαγχονισμό, τουφεκισμό ή αποκεφαλισμό (Psa 94:20, Apoc 12:15).

Εφόσον υπάρχουν τόσες αποδείξεις ότι η Βασιλεία του Θεού έχει ήδη ιδρυθεί στον ουρανό, γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων δεν αποδέχεται τη σημασία αυτού του γεγονότος; Γιατί δεν μπορούν να κάνουν τη σύνδεση ανάμεσα στις παγκόσμιες συνθήκες και στις Γραφικές προφητείες τις οποίες γνωστοποιεί εδώ και πολλά χρόνια ο λαός του Θεού;

Μήπως επειδή οι περισσότεροι εστιάζουν την προσοχή τους μόνο σε αυτά που μπορούν να δουν τα μάτια τους (2Co 5:7); Μήπως η προσήλωσή τους στις καθημερινές υποθέσεις τους τυφλώνει και δεν βλέπουν αυτά που κάνει ο Θεός (Mat 24:37-39); Μήπως ο θόρυβος της σατανικής προπαγάνδας έχει αποπροσανατολίσει κάποιους απ’ αυτούς (2Co 4:4);

Απαιτείται πίστη και πνευματική αντίληψη για να διακρίνουμε τι συμβαίνει στο πνευματικό βασίλειο. Πόσο χαρούμενοι μπορούμε να νιώθουμε που δεν είμαστε τυφλοί ως προς τα πραγματικά γεγονότα.

Η πονηρία προχωρά από το κακό στο χειρότερο

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο γνωρίζουμε ότι είναι κοντά ο καιρός που η Βασιλεία του Θεού θ’ αναλάβει ενεργά τον έλεγχο των επίγειων υποθέσεων είναι ο εξής: Η πονηρία στην ανθρώπινη κοινωνία προχωρά από το κακό στο χειρότερο. Εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, οι συνθήκες που προειπώθηκαν στα εδάφια 2Ti 3:1-5 είναι ολοφάνερες. Αν μη τι άλλο, αυξάνονται και αυτές σταθερά σε έκταση, διάρκεια και συχνότητα. Δεν διακρίνετε ότι η ένταση με την οποία ολοκληρώνεται αυτή η προφητεία έχει κλιμακωθεί; Ας εξετάσουμε μερικά παραδείγματα που το δείχνουν αυτό παραστατικά (βλ. 2Ti 3:1,13).

Σκεφτείτε την αντίθεση ανάμεσα στο τι θεωρούνταν σκανδαλώδες τη δεκαετία του 1940 ή 1950 και στο τι συμβαίνει σήμερα στους χώρους εργασίας, στον κόσμο της διασκέδασης, στον αθλητισμό και στη μόδα. Η ωμή βία και η χονδροειδής ανηθικότητα είναι τώρα κομμάτι της καθημερινότητας. Οι άνθρωποι συναγωνίζονται για το ποιος θα φανεί πιο άγριος, χυδαίος ή αδίστακτος. Οι τηλεοπτικές εικόνες που θα χαρακτηρίζονταν τολμηρές τη δεκαετία του 1950 θεωρούνται τώρα κατάλληλες για όλη την οικογένεια. Και πολλοί αναγνωρίζουν ότι η φωνή των ομοφυλόφιλων ακούγεται πολύ δυνατά στο χώρο της διασκέδασης και της μόδας, απ’ όπου προωθούν τον τρόπο ζωής τους στο ευρύ κοινό.

Ι. Βασιλεία (χιλίων ετών) Apoc 20:4

Τώρα, αυτοί οι νικητές ξαναζούν! Ο Ιωάννης αναφέρει: «Και ήρθαν στη ζωή και βασίλεψαν με τον Χριστό χίλια χρόνια». (Apoc 20:4γ) Μήπως σημαίνει αυτό ότι οι εν λόγω κριτές ανασταίνονται μετά την καταστροφή των εθνών και το ρίξιμο του Σατανά και των δαιμόνων του στην άβυσσο; Όχι. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι ήδη ζωντανοί, αφού ίππευσαν με τον Ιησού εναντίον των εθνών στον Αρμαγεδδώνα. (Apoc 2:26, 27· 19:14)

Πράγματι, ο Παύλος έδειξε ότι η ανάστασή τους αρχίζει λίγο μετά την έναρξη της παρουσίας του Ιησού το 1914 και ότι ορισμένοι ανασταίνονται πριν από κάποιους άλλους. (1Co 15:51-54· 1Th 4:15-17) Επομένως, έρχονται στη ζωή κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου καθώς ο καθένας τους ατομικά λαβαίνει το δώρο της αθάνατης ζωής στον ουρανό. (2Th 1:7· 2Pe 3:11-14).

Η περίοδος κατά την οποία θα βασιλέψουν και θα κρίνουν θα είναι χίλια χρόνια. Είναι αυτά τα χίλια χρόνια κυριολεκτικά ή θα πρέπει να τα θεωρούμε συμβολικά ως μια ακαθόριστη, μακρά περίοδο χρόνου; Το «χιλιάδες» μπορεί να σημαίνει έναν μεγάλο, απεριόριστο αριθμό, όπως στο εδάφιο 1Sa 21:11. Αλλά εδώ το «χίλια» είναι κυριολεκτικό, εφόσον εμφανίζεται τρεις φορές στα εδάφια Apoc 20:5-7 ως «τα χίλια χρόνια». Ο Παύλος αποκάλεσε αυτόν τον καιρό της κρίσης «ημέρα» όταν δήλωσε: «[Ο Θεός] έχει προσδιορίσει ημέρα κατά την οποία σκοπεύει να κρίνει την κατοικημένη γη με δικαιοσύνη». (Act 17:31) Αφού ο Πέτρος μάς λέει ότι μία ημέρα για τον Ιεχωβά είναι σαν χίλια χρόνια, είναι κατάλληλο αυτή η Ημέρα Κρίσης να είναι χίλια χρόνια με κυριολεκτική έννοια*. (2Pe 3:8).

*Είναι ενδιαφέρον ότι, σύμφωνα με τον ιστορικό του τέταρτου αιώνα Ευσέβιο, ο Παπίας της Ιεράπολης, που λέγεται ότι έλαβε μέρος της Βιβλικής του γνώσης από μαθητές του Ιωάννη, του συγγραφέα της Αποκάλυψης, πίστευε σε μια κυριολεκτική Χιλιετή Βασιλεία του Χριστού (παρότι ο Ευσέβιος διαφωνούσε ριζικά μαζί του). (Εκκλησιαστική Ιστορία, Ευσέβιος, ΙΙΙ, 39).

ΙΙ. Βασιλεία Apoc 11:15

Αλλά με ποια έννοια «η βασιλεία του κόσμου έγινε βασιλεία του Κυρίου μας», του Ιεχωβά; Δεν ήταν ανέκαθεν Βασιλιάς ο Ιεχωβά Θεός; Αυτό είναι αλήθεια, διότι ο Λευίτης Ασάφ έψαλε: «Ο Θεός είναι ο Βασιλιάς μου από παλιά». Και ένας άλλος ψαλμωδός διακήρυξε: «Ο Ιεχωβά έχει γίνει βασιλιάς! ... Ο θρόνος σου είναι στερεωμένος από παλιά· εσύ είσαι από τους αιώνες». (Psa 74:12· 93:1,2)

Ωστόσο, ο Ιεχωβά με τη σοφία του επέτρεψε να υπάρχουν στη γη και άλλες κυριαρχίες. Με αυτόν τον τρόπο, το ζήτημα που εγέρθηκε στην Εδέμ σχετικά με το αν ο άνθρωπος μπορεί να αυτοκυβερνηθεί χωρίς τον Θεό έχει κριθεί πλήρως. Η ανθρώπινη διακυβέρνηση έχει αποτύχει παταγωδώς. Πράγματι, τα λόγια του προφήτη του Θεού αποδείχτηκαν αληθινά: «Γνωρίζω καλά, Ιεχωβά, ότι δεν ανήκει στο χωματένιο άνθρωπο η οδός του. Στον άνθρωπο που περπατάει δεν ανήκει το να κατευθύνει το βήμα του». (Ιερεμίας 10:23)

Από τότε που οι πρώτοι μας γονείς στασίασαν, ολόκληρη η κατοικημένη γη βρίσκεται υπό την εξουσία “του αρχικού φιδιού”, του Σατανά. (Apoc 12:9· Luk 4:6) Τώρα είναι ο καιρός για μια δραστική αλλαγή! Ο Ιεχωβά, για να δικαιώσει τη θέση που του ανήκει, αρχίζει να ασκεί την κυριαρχία του στη γη με έναν καινούριο τρόπο, μέσω της Μεσσιανικής Βασιλείας που αυτός έχει ορίσει.

ΙΙΙ. Βασιλεία και η Συντριβή του Κεφαλιού του Φιδιού

Πόσο διαφέρει αυτό από τους βασιλιάδες της γης που υπάρχουν ενόσω ασκεί εξουσία ο Σατανάς! Αυτοί κυβερνούν το πολύ 50 ή 60 χρόνια, ενώ η συντριπτική πλειονότητα κυβερνάει μόνο λίγα χρόνια. Πολλοί από αυτούς έχουν καταδυναστεύσει την ανθρωπότητα. Ούτως ή άλλως, πώς θα μπορούσαν τα έθνη να λάβουν μόνιμα οφέλη όταν βρίσκονται υπό διαρκώς εναλλασσόμενους κυβερνήτες με διαρκώς μεταβαλλόμενη πολιτική; Αντίθετα, ο Ιωάννης λέει για τους νέους άρχοντες της γης: «Αλλά θα είναι ιερείς του Θεού και του Χριστού και θα βασιλέψουν μαζί του τα χίλια χρόνια». (Apoc 20:6β) Μαζί με τον Ιησού, αυτοί θα σχηματίσουν τη μόνη κυβέρνηση που θα υπάρχει για χίλια χρόνια. Η ιερατική τους υπηρεσία, καθώς αυτοί θα εφαρμόζουν την αξία της τέλειας ανθρώπινης θυσίας του Ιησού, θα εξυψώσει τους υπάκουους ανθρώπους σε πνευματική, ηθική και σωματική τελειότητα. Η βασιλική τους υπηρεσία θα έχει ως αποτέλεσμα την οικοδόμηση μιας παγγήινης ανθρώπινης κοινωνίας που θα αντανακλά τη δικαιοσύνη και την αγιότητα του Ιεχωβά. Αυτοί, ως κριτές για χίλια χρόνια, μαζί με τον Ιησού, θα οδηγήσουν στοργικά τους ανθρώπους που δείχνουν ευνοϊκή ανταπόκριση στο στόχο της αιώνιας ζωής. (Joh 3:16).

ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ-ΕΔΑΦΙΑ:

α) Βασιλεία του Θεού, β) Βασιλεία των Ουρανών, γ) Βασιλεία του Κυρίου ημών και του Χριστού αυτού.

α) Η Βασιλεία του Θεού (Mat 6:33) είναι το μέσο ή το όργανο το οποίο χρησιμοποιεί ο Δημιουργός Ιεχωβά-Θεός ως έκφραση και άσκηση της παγκόσμιας κυριαρχίας Του προς τα πλάσματα Του.

β) Βασιλεία των Ουρανών (Mat 3:2) είναι μια «νέα έκφραση της διακυβέρνησης του Θεού», μια νέα πτυχή η οποία περιλαμβάνει τη συγκρότηση ενός κυβερνητικού σώματος, επικεφαλής του οποίου θα ήταν ο Ιησούς Χριστός και θα συμμετείχαν σ’ αυτό το σώμα σε ενότητα με Αυτόν και οι 144.000 εκλεγμένοι σύντροφοί του από τη γη (παραβ. Apoc 5:9,10, 7:4). Εκτός των δύο ανωτέρω Βασιλείων αναφέρονται και οι εκφράσεις:

γ) «Η Βασιλεία του Γιου της Αγάπης Του» και

δ) «Η Βασιλεία του Κυρίου μας» και του «Χριστού Του». Για τη Βασιλεία του Γιου της Αγάπης (του Θεού) αναφέρεται στις Γραφές ότι αυτή ιδρύθηκε από την Πεντηκοστή του 33 Κ.Χ. και έπειτα, ως μια πνευματική Βασιλεία, η οποία κυβερνάει το πνευματικό Ισραήλ, δηλ. τους χριστιανούς εκείνους οι οποίοι έχουν γεννηθεί από το πνεύμα του Θεού και ως εκ τούτου έχουν γίνει τα πνευματικά παιδιά του Θεού (Col 1:13, παραβ. Act 17:6,7 και Joh 3:3,5,6).

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Όσον αφορά τη «Βασιλεία του Κυρίου μας και του Χριστού Του» είναι μια νέα έκφραση της Θειϊκής Διακυβέρνησης, όπως περιγράφεται στην Apoc 11:15,11 «… ἐγένετο ἡ βασιλεία τοῦ κόσμου τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ τοῦ Χριστοῦ Αὐτοῦ καὶ βασιλεύσει  εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Έτσι ο Κυρίαρχος Ιεχωβά Θεός δίνει στον Γιο του τον Ιησού Χριστό δευτερεύουσα συμμετοχή σε αυτή τη Βασιλεία, η οποία ρητά αποκαλείται «Βασιλεία του Κυρίου μας και του Χριστού Του». Επισημαίνεται ότι η Βασιλεία αυτή αναφέρεται ως εκτενέστερη (τηρουμένων των αναλογιών και μεγαλύτερων διαστάσεων) από την προαναφερόμενη «Βασιλεία του Γιου της Αγάπης Του» (Col 1:13), καθώς έρχεται σε ύπαρξη στο «τέλος των προσδιορισμένων καιρών των εθνών» και κυβερνάει όλους τους ανθρώπους στη γη (Luk 21:24). Σχετικά με τις ενέργειες της Βασιλείας αυτής αναφέρονται τα εδάφια (Apoc 12:1-10, 12:13-17, 13:4-7, 15:4 και 16:1, 19:6) (παραβ. και Ο΄ Dan 7:21-27).

Οι όροι Βασιλεία του Θεού και Βασιλεία των Ουρανών θεωρούνται ταυτόσημοι, καθότι τα βασίλεια αυτά δεν θα κυβερνώνται υπό επίγειων δυνάμεων αλλά από τον ουρανό.

Στα πλαίσια αυτά στο δοξασμένο βασίλειο του μέλλοντος, ο Θεός θ’ αναλάβει την πλήρη διακυβέρνηση αυτού. Κέντρο του βασιλείου αυτού θα είναι η Αγία Γη (κατά την έκφραση «κληρονομεῖν τὴν γῆν» (Mat 5:5), πράγμα που σημαίνει «μετέχειν του μεσσιανικού βασιλείου». Διευκρινίζεται ότι ο όρος «Ἁγία Γῆ» δεν σημαίνει μια γη περιορισμένη στα σύνορα της Παλαιστίνης αλλά «νοεῖται περιλαμβάνοντα ὁλόκληρον τον κόσμον». Έτσι ο Γιαχβέ «θά καταστῆ βασιλεύς ὅλης τῆς γῆς» και ο Μεσσίας άρχων πάντων των λαών ως «ἁγνός ἄναξ πάσης γῆς σκῆπτρα κρατήσων». Επί τη βάσει ορισμένων «χωρίων» της Παλαιάς Διαθήκης, η Μεσσιανική εποχή περιγράφεται ως «ἐποχή χαρᾶς καὶ μακαριότητος».

Στα πλαίσια αυτά θα εγκαινιασθεί μια νέα περίοδος παγκοσμίως. Έτσι θα τερματισθούν οι έριδες, οι διχόνοιες και οι πόλεμοι, θα βασιλεύσει ειρήνη, δικαιοσύνη, αγάπη και πίστη, θα επικρατεί πλούτος και ευτυχία μεταξύ των ανθρώπων. Οι άνθρωποι θα ζουν και δεν θα γεράσουν ποτέ ούτε θα χορταίνουν τη ζωή αλλά θα απολαμβάνουν σωματική δύναμη και υγεία. Οι γυναίκες θα γεννούν χωρίς πόνους και οι θεριστές δεν θα αισθάνονται κόπους. Η Μεσσιανική Κοινότητα θα είναι ένας λαός Άγιος, τον οποίο ο Μεσσίας θα οδηγεί σε δικαιοσύνη και όλοι δεν θα γνωρίζουν αδικία καθώς θα είναι άγιοι.

ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Η εσχατολογία των Φαρισαίων

Apoc 20:3: «καὶ ἔβαλεν αὐτὸν εἰς τὴν ἄβυσσον καὶ ἔκλεισεν καὶ ἐσφράγισεν ἐπάνω αὐτοῦ, ἵνα μὴ πλανήσῃ ἔτι τὰ ἔθνη ἄχρι τελεσθῇ τὰ χίλια ἔτη. μετὰ ταῦτα δεῖ λυθῆναι αὐτὸν μικρὸν χρόνον.»

Οι Φαρισαίοι ισχυρίζονταν ότι μέρος των αμαρτημάτων που κάνουν οι άνθρωποι πληρώνεται στη γη (Luk 13:1-5, Joh 9:13-7).

Σύμφωνα με τις διδασκαλίες τους αντιπαρέθεταν τον «παρόντα αιώνα» με τον «αιώνα του μέλλοντος. Στο χρονικό αυτό διάστημα στο μεταξύ προσδιορίζεται το τέλος του κόσμου μέσα από φυσικές και παγκόσμιες αναστατώσεις. Έτσι λίγο πριν από τη Βασιλεία του Θεού υπάρχει μια προτελευταία βασιλεία: η βασιλεία του Μεσσία «το Σάββατο του κόσμου» το οποίο θα έχει διάρκεια 1000 έτη (Apoc 20:3). Στο τέλος των χιλίων ετών ο Μεσσίας αποθνήσκει και έτσι εμφανίζεται ο Θεός με όλη τη δόξα Του παραμένοντας τελικά ως Ο μόνος Κυρίαρχος στο σύμπαν.

Με τις διδασκαλίες αυτές οι Φαρισαίοι, εξωτερικά και φαινομενικά μεν ευσεβείς και τυπολάτρες, εσωτερικά δε πονηροί και υποκριτές, αποδέχονταν τις εντολές του Θεού με παρερμηνείες.

Τέλος με τη φαινομενική υποκριτική συμπεριφορά τους ασκούσαν μεγάλη επιρροή στο λαό και στους Αρχιερείς της εποχής τους (παραβ. Mat 23:13-29, Luk 18:11-14).

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η «δικαιοσύνη των Γραμματέων και των Φαρισαίων», οι οποίοι με υπερήφανο και εγωϊστικό τρόπο απεύθυναν δήθεν ευχαριστίες προς τον Θεό, ενώ περιφρονούσαν επιδεικτικά τους αμαρτωλούς ανθρώπους, καθώς διαλαλούσαν με υπερβολική μεγαλοπρέπεια, πομπωδώς, με στομφώδες και επιδεικτικό ύφος, αποσκοπώντας στον εντυπωσιασμό, τα έργα τους για τα μάτια του κόσμου. Όμως με αυτούς τους τρόπους δεν είχαν καμία εύνοια στα μάτια του Θεού, καθώς ήταν πλήρως αποδοκιμασμένοι, όπως ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ανέφερε με το γνωστό «Οὐαὶ ὑμῖν γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί» (Mat 6:2, 23:24-28, Luk 11:39,44,46, 18:9-14).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 1:6 : Exo 19:6  Luk 22:29

Apoc 1:9 : Luk 12:32 

1) Στο κείμενο (Mat 6:9-13) γνωστό και ως «Κυριακή Προσευχή» ή «ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ» οι φράσεις συνδυάζονται: α) με μια επίκληση (ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ), β) με τρεις ευχές (ΑΓΙΑΣΘΗΤΩ, ΕΛΘΕΤΩ, ΓΕΝΗΘΗΤΩ), γ) με τρία αιτήματα, παρακλήσεις (ΔΟΣ ΗΜΙΝ, ΑΦΕΣ ΗΜΙΝ, ΜΗ ΕΙΣΕΝΕΓΚΗΣ ΗΜΑΣ). Το όλο κείμενο χαρακτηρίζεται από λιτότητα (στην έκφραση), περιεκτικότητα (στα νοήματα) και ευθυβολία (στα αιτήματα, παρακλήσεις). Λειτουργεί δε με δύο Κεντρικούς Μηχανισμούς της Ελλην. γλώσσας: α) την Τροπικότητα και β) την Εξειδίκευση (βλ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ και ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤ/ΣΕΙΣ στη λ. ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ). Στα πλαίσια αυτά χρησιμοποιείται ως ένα ΤΕΛΕΙΟ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ με ΑΨΟΓΟ και ΙΔΑΝΙΚΟ ΛΟΓΟ, ο οποίος συνδυάζεται με ΚΑΘΑΡΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ και ΓΛΩΣΣΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ. (Βλ. πλήρη ανάλυση στη λ. Προσεύχομαι).

2) Η φράση του εδαφίου Mat 12:25:. «Ἡ πᾶσα βασιλεία μερισθεῖσα καθ’ ἑαυτῆς ἐρημοῦται καὶ πᾶσα πόλις ἤ οἰκία μερισθεῖσα καθ’ ἑαυτῆς οὐ σταθήσεται» αποτελεί και «παραλληλισμό των μελών».

3) Η λ. Βασιλείαν στα εδάφια Gal 5:21 και Eph 5:5 περιλαμβάνεται σε μια απαρίθμηση παθών. Η απαρίθμηση αυτή αναφέρεται και ως ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό.

4) Η λ. Βασιλεία στο εδάφιο Apoc 11:15 περιλαμβάνεται σε μια περιγραφή με ποιητική έξαρση ως ένας ύμνος χωρίς μέτρο. Η περιγραφή αυτή αναφέρεται ως ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό.

5) Η λ. Βασιλείας στο εδάφιο Heb 1:8 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 45:6-7).

6) Βασιλεία (Σου): Η αντωνυμία Σου που ακολουθεί τη λ. Βασιλεία στο Mat 6:10 ως ονοματικό υποκείμενο εμφανίζεται μ' ένα ομοιόμορφο τρόπο στο Mat 6:9,10 και στις λ. Ὄνομά (Σου) και Θέλημά (Σου) επειδή ο Θεός είναι Ένας.

7) Η λ. Βασιλεία (Σου) είναι υποκείμενο στο "ΕΛΘΕΤΩ". Στο κείμενο (Mat 6:7,9) η εξειδίκευση των ευχών και των αιτημάτων συντάσσεται με τα υποκείμενα και αντικείμενα των παραγράφων με εξαίρεση (εδώ) (το αντικείμενο ΔΟΣ ΗΜΙΝ).

8) Στο εδάφιο Mat 6:10 η λ. Βασιλεία ακολουθεί την προστακτική (Ἐλθέτω) του ρήματος Ἔρχομαι (απαρέμφατο: Ἔρχεσθαι) η οποία προβάλλεται και κυριαρχεί στο κείμενο μαζί με τις αντίστοιχες προστακτικές Ἁγιασθήτω (τὸ ὄνομά Σου) Γενηθήτω (τὸ θέλημά Σου) (Mat 6:9,10). (Βλ. ανάλυση στη λ. Προσεύχομαι).




1) α) ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΙΖΑ: Basilia, Basilic, Basilica κ.λπ.

β) ΑΓΓΛΙΚΑ: Reign, Kingship, Royalty, Regality.

Βασιλεία, ας, , a kingdom, realm; dominion, royal auathority; hereditary monarchy, opposed to τυραννίς, Thusyd. I, 13, etc.; on which see Arnold’s Thycyd. Append. I; also, a diadem, Rosetta Inscript. 44, 45;

βα^σιλ-εία_ , Ion. βα^σιλ-ηΐη , ἡ,

A. kingdom, dominion, Hdt.1.11, etc.; “παιδὸς ἡ β.” Heraclit.52; hereditary monarchy, opp. “τυραννίς, ἐπὶ ῥητοῖς γέρασι πατρικαὶ β.” Th.1.13; “βασιλείας εἴδη τέτταρα” Arist.Pol.1285b20; ἡ πρώτη πολιτεία μετὰ τὰς β. after the age of monarchies, ib.1297b17: metaph., “ἐποίησεν ἡμᾶς β.” Apoc.1.6; “β. τῶν οὐρανῶν” Ev.Matt.3.2; τοῦ θεοῦ ib.6.33, etc.

2. kingly office, “β. καὶ στρατηγία” Arist.Pol.1273a37.

3. at Athens, the office of the archon βασιλεύς, Paus.1.3.1.

4. Pass., being ruled by a king, “τῆς ὑπ᾽ ἐκείνου βασιλείας” Isoc.9.43.

II. diadem, D.S.1.47, OGI90.43 (Rosetta).

III. reign, ib.331.40 (Pergam.), D.S.17.1, POxy.1257.7(iii A. D.); so αἱ β. the reigns of the Kings, title of book of VT; accession to the throne, BGU646.12 (ii A. D.).

IV. concrete, His Majesty, LXX 4 Ki.11.1, 1 Ma.6.47.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Regnum.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Herrschaft, Regierung, Regentschaft.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Regno.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Règne.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Einado, Dominio, Predominio.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Reinado, Reino, Dominio, Predominio.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Regeren.