Ευρετήριο

Ἄγγελος



ΡΙΖΑ: < Αγν. ετύμου αρχ. σημ. «ο διαβιβάζων ειδήσεις». Η σημ. «ο αγγελιοφόρος του Θεού» είναι ήδη αρχαία αλλά γενικεύτηκε στη χριστιανική εποχή, οπότε συνδέθηκε με την αντίστοιχη εβρ. λ. ΜΑΛ΄ΑΧ (- mal’ auh).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Επουράνιο, πνευματικό ον ταγμένο στην υπηρεσία του Θεού και ως αγγελιοφόρος.

2) Τα αγγελικά πλάσματα αποτελούνται από τάξεις, όπως Σεραφείμ, Χερουβείμ κ.λπ.

3) Προσδίδονται σ’ αυτούς χαρακτηρισμοί ανάλογα με τη στάση και τη νομιμοφροσύνη τους, την αντίθεσή τους στο θέλημα του Θεού ως αγαθοί άγγελοι (Κυρίου) ή ως κακοί, κακοποιοί ή πονηροί άγγελοι-δαίμονες και σατανάδες (παραβ. Mat 4:4,6,11). Επισημαίνεται ότι ο επικεφαλής αυτών Σατανάς μετασχηματίζεται σε «άγγελο φωτός» (2Co 11:14).

ΟΜΟΡΡΙΖΑ:

Ἀγγελία 1Jo 3:11, Ἀγγέλλω Joh 20:18, Διαγγέλλω Luk 9:60, Ἐπαγγελία Luk 24:49, Ἐπάγγελμα 2Pe 1:4, Ἐπαγγέλλομαι Mar 14:11, Ἰσάγγελος Luk 20:36, Ἀρχάγγελος (1Th 4:16, Jude 9) Παραγγελία 1Th 4:2, Παραγγέλλω Mat 10:5.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ:

Ἀπόστολος 2Co 8:23, Πνεῦμα Heb 1:7, Ἅγιος (Mar 8:38, Luk 9:28, Jude 14), Ἅγιοι μυριάδες (Jude 14, Apoc 5:11), Υἱοί τοῦ Θεοῦ (Rom 8:14,19, 9:26), Ἀόρατος (Col 1:16), Ἰσχυρός (Apoc 5:2), Διάκονοι τοῦ Θεοῦ (Act 5:19, 20, 12:7,8, Apoc 1:1), Χερούβ (Εβρ. λέξη Χερουβείμ Heb 9:5).

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ἄνθρωπος (ως επίγεια σάρκα) 1Co 15:39,40.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

Ουσιαστικό β΄ κλίσης, αρσενικού γένους: Ἄγγελος -ου.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ἄγγελοι: Ονομαστική πληθυντικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 5).

2) Ἀγγέλοις: Δοτική πληθυντικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 4).

3) Ἄγγελον: Αιτιατική ενικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 3).

4) Ἄγγελος: Ονομαστική ενικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 1, 9).

5) Ἀγγέλου: Γενική ενικού.

6) Ἀγγέλους: Αιτιατική πληθυντικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 6, 8).

7) Ἀγγέλῳ: Δοτική ενικού.

8) Ἀγγέλων: Γενική πληθυντικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 2, 7, 10).


ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

Η λ. Άγγελος στην αποκάλυψη:

Ο κύριος ρόλος των αγγέλων και στο βιβλίο της Αποκάλυψης είναι ο ίδιος: ως Αγγελιοφόροι του Θεού. Οι περιγραφές σχετικά με τους Αγγέλους διακρίνονται ως εξής: 1) ως άγγελος ισχυρός, εδάφια: α) 5:2-5, β) 10:1 και γ) 18:21-23,2, 2) ο Μιχαήλ και οι άγγελοί του πολεμούν στον ουρανό τον δράκοντα με τους αγγέλους του (εδάφια: 12:7-12) και 3) ένας άγγελος στο μέτρο ενός ανθρώπου (εδάφ. 21:15-17).

Ἄγγελος Ισχυρός (Apoc 10:1)

«Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον ἰσχυρὸν καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ περιβεβλημένον νεφέλην, καὶ ἡ ἶρις ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς στῦλοι πυρός».

Ποιος είναι αυτός ο «ισχυρός άγγελος»; Είναι φανερό ότι πρόκειται για τον δοξασμένο Ιησού Χριστό σε έναν διαφορετικό ρόλο. Έχει ως στολή ένα σύννεφο αορασίας, πράγμα που μας θυμίζει τα προηγούμενα λόγια του Ιωάννη σχετικά με τον Ιησού: «Έρχεται με τα σύννεφα, και θα τον δει κάθε μάτι, καθώς και εκείνοι που τον τρύπησαν με δόρυ». (Apoc 1:7· παράβαλε Mat 17:2-5.).

Το ουράνιο τόξο πάνω στο κεφάλι του μας θυμίζει ένα προηγούμενο όραμα του Ιωάννη σχετικά με το θρόνο του Ιεχωβά, όπου υπήρχε «ένα ουράνιο τόξο όμοιο με σμαράγδι στην εμφάνιση». (Apoc 4:3· παράβαλε Jek 1:28.) Εκείνο το ουράνιο τόξο υποδήλωνε τη γαλήνη και την ειρήνη που περιβάλλουν το θρόνο του Θεού. Με όμοιο τρόπο, αυτό το ουράνιο τόξο πάνω στο κεφάλι του αγγέλου τον προσδιορίζει ως ειδικό αγγελιοφόρο ειρήνης, τον προειπωμένο «Άρχοντα Ειρήνης» του Ιεχωβά. (Hsa 9:6, 7).

Το πρόσωπο του ισχυρού αγγέλου ήταν «σαν τον ήλιο». Προηγουμένως, ο Ιωάννης, στο όραμα όπου είδε τον Ιησού στο Θεϊκό ναό, είχε παρατηρήσει ότι η όψη του Ιησού ήταν «σαν τον ήλιο όταν λάμπει με τη δύναμή του». (Apoc 1:16) Ο Ιησούς, ως «ο ήλιος της δικαιοσύνης», λάμπει με γιατρειά στις φτερούγες του προς όφελος εκείνων που φοβούνται το όνομα του Ιεχωβά. (Mal 4:2) Όχι μόνο το πρόσωπο, αλλά και τα πόδια αυτού του αγγέλου είναι ένδοξα, «σαν πύρινοι στύλοι». Η σταθερή στάση του σώματός του τον χαρακτηρίζει ως Εκείνον στον οποίο ο Ιεχωβά έχει δώσει «όλη την εξουσία στον ουρανό και στη γη». (Mat 28:18· Apoc 1:14, 15).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 1:20: «τ μυστριον τν πτ στρων ος εδες π τς δεξις μου κα τς πτ λυχνας τς χρυσς· ο πτ στρες γγελοι τν πτ κκλησιν εσιν κα α λυχναι α πτ πτ κκλησαι εσν.»

Το εδάφιο αυτό χρησιμοποιείται και στη Βιβλιογραφία κατά την αναφορά της Ιουδαϊκής αγγελολογίας, η οποία είχε εκτραπεί σε αγγελολατρεία (βλ. Act 21:21, 2Th 2:3).

Apoc 14:6: «Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον πετόμενον ἐν μεσουρανήματι, ἔχοντα εὐαγγέλιον αἰώνιον εὐαγγελίσαι ἐπὶ τοὺς καθημένους ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐπὶ πᾶν ἔθνος καὶ φυλὴν καὶ γλῶσσαν καὶ λαόν,»

Apoc 14:15: «κα λλος γγελος ξλθεν κ το ναο κρζων ν φων μεγλ τ καθημν π τς νεφλης· πμψον τ δρπανν σου κα θρισον, τι λθεν ρα θερσαι, τι ξηρνθη θερισμς τς γς.»

Σε εκπλήρωση του οράματος που δόθηκε στον Ιωάννη, ο Ιησούς διεξάγει ένα παγκόσμιο έργο θερισμού. «Ο θερισμός της γης» άρχισε με τη συγκομιδή των υπόλοιπων από τους 144.000 «γιους της βασιλείας», «το σιτάρι» της παραβολής τους Ιησού (Mat 13:24-30, 36-41).

Η διαφορά ανάμεσα στους αληθινούς και στους ψεύτικους Χριστιανούς έγινε πιο ξεκάθαρη από ποτέ μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συμβάλλοντας μάλιστα στο δεύτερο στάδιο «του θερισμού της γης» - τη σύναξη των άλλων προβάτων. Αυτοί δεν είναι «οι γιοι της βασιλείας», αλλά είναι «ένα μεγάλο πλήθος»πρόθυμων υπηκόων αυτής της Βασιλείας. Θερίζονται μέσα από «όλους τους λαούς, τις εθνότητες και τις γλώσσες».

Υποτάσσονται στη Μεσσιανική Βασιλεία, η οποία αποτελείται από τον Χριστό Ιησού και τους 144.000 αγίους που θα είναι μαζί του σε εκείνη την ουράνια κυβέρνηση (Apoc 7:9)

Apoc 16:1-6: «Κα κουσα μεγλης φωνς κ το ναο λεγοσης τος πτ γγλοις· πγετε κα κχετε τς πτ φιλας το θυμο το θεο ες τν γν. Κα πλθεν πρτος κα ξχεεν τν φιλην ατο ες τν γν, κα γνετο λκος κακν κα πονηρν π τος νθρπους τος χοντας τ χραγμα το θηρου κα τος προσκυνοντας τ εκνι ατο. Κα δετερος ξχεεν τν φιλην ατο ες τν θλασσαν, κα γνετο αμα ς νεκρο, κα πσα ψυχ ζως πθανεν τ ν τ θαλσσ. Κα τρτος ξχεεν τν φιλην ατο ες τος ποταμος κα τς πηγς τν δτων, κα γνετο αμα. Κα κουσα το γγλου τν δτων λγοντος· δκαιος ε, ν κα ν, σιος, τι τατα κρινας, τι αμα γων κα προφητν ξχεαν κα αμα ατος [δ]δωκας πιεν, ξιο εσιν.»

Η τιμωρία των ασεβών και πονηρών από τον Δίκαιο Ιεχωβά Θεό είναι μια πράξη οσιότητας.

Αυτό αποδεικνύεται από τις εντολές που δίνει ο Ιεχωβά εδώ στους εφτά αγγέλους: «Πηγαίνετε και αδειάστε τις εφτά κούπες (φιάλες – ΚΕΙΜ) του θυμού του Θεού στη γη».

Καθώς ο τρίτος άγγελος αδειάζει την κούπα του «στους ποταμούς και τις πηγές των νερών» αυτά γίνονται αίμα.

Κατόπιν ο άγγελος λέει στον Ιεχωβά Θεό: Δίκαιος είσαι Συ Εκείνος που είναι και που ήταν ο Όσιος διότι πήρες αυτές τις αποφάσεις επειδή έχυσαν το αίμα των αγίων και προφητών και τους έδωσες να πιουν αίμα. Τους αξίζει κυριολεκτικά.

ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ-ΕΔΑΦΙΑ:

Σεραφείμ (Εβρ.: αυτοί που καίνε) (Ο΄ Hsa 6:1,2-7), Χερουβείμ (Χερουβίμ) (Ο΄ Exo 25:22, Num 7:89), Μιχαήλ ο αρχάγγελος (Jud 9, βλ. και Apoc 12:7).

Στα Κείμενα των Ελληνικών Θεόπνευστων Γραφών η λ/λ Ἀγγελιοφόρος ταυτίζεται συνήθως με τα πνευματικά πλάσματα, δηλ. τους αγγέλους (παραβ. Luk 1:26, Joh 1:51 κ.ά.).

Από τις περιγραφές στις παράλληλες συμφραζόμενες εκφράσεις καθορίζεται επακριβώς αν ο αγγελιοφόρος είναι άνθρωπος ή άγγελος (παραβ. ).

Έτσι στο Ευαγγέλιο του Λουκά (Luk 1:26,30) αναφέρεται ρητά ο άγγελος Γαβριήλ ως απεσταλμένος από τον Θεό στην παρθένο Μαρία. Στις Πράξεις των Αποστόλων (Act 5:19) άγγελος Ιεχωβά άνοιξε τη νύχτα την πόρτα της φυλακής και απελευθέρωσε τους αποστόλους.

Επίσης στις Πράξεις των Αποστόλων (Act 27:23) ένας άγγελος του Θεού «σε υπηρεσία» στάλθηκε στον Απ. Παύλο για ενθάρρυνση κ.ά.

Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου (Mat 11:10) αναφέρεται ένας αγγελιοφόρος για να προετοιμάσει την οδό του Κυρίου (Ιησού Χριστού) πριν από αυτόν.

Πρόκειται για τον Ιωάννη, την ταυτότητα του οποίου ως αγγέλου τη γνωστοποίησε ο Ιησούς Χριστός (παραβ. Mat 11:7-11).

Άλλες περιγραφές βρίσκονται επίσης και σε βιβλία των Εβραϊκών Γραφών (Ο΄ Exo 14:19,20, Psa 104:4, Esa 63:9).

Τέλος άγγελοι (ως αγγελιοφόροι) αναφέρονται και στην Αποκάλυψη (Apoc 14:6-12).

1) «Ἰδού ἐγώ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὅς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου» (Ο΄ Mal 3:1, Mat 11:10)· «μέλλει γάρ ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ἔρχεσθαι ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρός αὐτοῦ μετά τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ…» (Mat 16:27)· «ὀπτασίαν ἀγγέλων ἑωρακέναι» (Luk 24:23)· «ἀπεστάληκεν σύν χερί ἀγγέλου» (Act 7:53)· «ἐάν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων ἀγάπη δε μὴν ἔχω γέγονα χαλκός ἠχῶν καὶ κύμβαλον ἀλαλάζον» (1Co 13:1)· «αὐτός γὰρ ὁ σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός» (2Co 11:14)· «ὅπου ἄγγελοι ἰσχύϊ καὶ δυνάμει μείζονες ὄντες οὐ φέρουσιν κατ’ αὐτῶν παρά κυρίου βλάσφημον κρίσιν» (2Pe 2:11)· «ὁ Μιχαήλ καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ» (Apoc 12:7)· «ἄλλον ἄγγελον ἔχοντα εὐαγγέλιον αἰώνιον» (Apoc 14:6).

Τα αγγελικά πνευματικά πλάσματα ως προσωπικότητες έχουν ικανότητα και δυνατότητες: α) να μιλούν διάφορες γλώσσες των ανθρώπων (Act 10:3-7), β) ικανότητα σκέψης με την οποία αινούν και δοξάζουν τον Ιεχωβά-Θεό (Ο΄ Psa 148:2, Luk 2:13), γ) ικανότητα να επικοινωνούν μεταξύ τους (1Co 13:1) και δ) να μετασχηματίζονται (Phl 2:7, 2Co 11:14).

- «Οὐ γὰρ δήπου ἀγγέλων ἐπιλαμβάνεται ἀλλά σπέρματος Ἀβραάμ ἐπιλαμβάνεται» (Heb 2:16), διότι στην πραγματικότητα αυτός δεν βοηθάει αγγέλους καθόλου αλλά βοηθάει το σπέρμα του Αβραάμ. Η έκφραση αναφέρεται για μεν τους αγγέλους στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και του Σατανά ή Διαβόλου στο ρόλο που έπαιξαν στη σωτηρία από τη αμαρτία και το θάνατο. Ο μεν Σατανάς ήταν εκείνος που εισήγαγε την αμαρτία στον κόσμο και δια της αμαρτίας το θάνατο (βλ. Rom 5:12), ο δε Ιησούς Χριστός παραμένοντας όσιος ως σπέρμα του Αβραάμ παρέδωσε τη ζωή του «λῦτρον ἀντί πολλῶν» (βλ. Mat 20:28, Mar 10:45) και έτσι εκμηδένισε εκείνον (το Σατανά ή Διάβολο) που έχει τα μέσα να προξενεί το θάνατο, και απελευθέρωσε όλους εκείνους οι οποίοι από το φόβο του θανάτου ήταν υποκείμενοι σε δουλεία σε όλη τους τη ζωή (βλ. Heb 2:14,15). Έτσι έγινε αίτιος αιωνίου σωτηρίας σε όλους εκείνους που τον υπακούουν (Heb 5:9).

3) Σύμφωνα με την προφορική παράδοση η οποία ήταν η βάση της διδασκαλίας των Φαρισαίων, την οποία θεωρούσαν «ισόκυρον» με την Αγία Γραφή, οι άγγελοι θεωρούνται πνευματικά όντα: α) ανώτερα των ανθρώπων χαρακτηριζόμενοι ως «αγαθοί άγγελοι, προστάτες των ανθρώπων» και β) κατώτερα των ανθρώπων χαρακτηριζόμενοι ως «κακοί και κακοποιοί δαίμονες ο αρχηγός των οποίων (μετονομάσθηκε αργότερα) ως Σατανάς (ή Διάβολος) (βλ. Ο΄ 1Ch 21:1, 2Ec 3:1,2). Αντίθετα από τους Φαρισαίους, οι Σαδδουκαίοι ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν ούτε άγγελοι ούτε δαίμονες (βλ. Act 23:8). Οι αναφορές δε των Εβραϊκών Γραφών {Εβδομήκοντα (Ο΄)}, οι σχετικές με τους αγγέλους, θεωρούνται από τους Σαδδουκαίους ως συμβολικές αναφορές (βλ. Ιωσήπου III, II 8 14). Τέλος σημειώνεται ότι ο Ιώσηπος ήταν Φαρισαίος και ισχυριζόταν ότι «δαίμονες» (δηλ. τα πνεύματα του ως άνω εδαφίου Act 23:8) ήταν οι ψυχές των κακών ανθρώπων, οι οποίες μετά τον θάνατο των (κακών) ανθρώπων έρχονται και ταράζουν προκαλώντας σύγχυση, ανησυχία, συγκίνηση και συγκλονισμό στους ζωντανούς ανθρώπους. Γι’ αυτό δεν αναφέρει καθόλου «κακούς αγγέλους» στα συγγράμματά του, ευθυγραμμιζόμενος πλήρως με το δόγμα των Φαρισαίων σύμφωνα με το οποίο: «η ψυχή του ανθρώπου είναι άφθαρτος και αθάνατος. Μετά δε το χωρισμό της από το σώμα κατά την ώρα του θανάτου, η ψυχή του αγαθού ανθρώπου πηγαίνει στον αγιώτατο χώρο του ουρανού του Παραδείσου (του Γκαν Εδεν) από όπου έχουν και τη δυνατότητα να «ανενσαρκούνται», οι δε ψυχές των κακών πηγαίνουν εις τον «σιεώλ» όπου βρίσκεται η «γέενα (Γκε χιννώμ)» κατ’ αυτούς κόλαση μέσα στην οποία υφίστανται «αιώνια τιμωρία» (βλ. Ιωσήπου III, II 8,14 III VII 63). Όλες αυτές οι δοξασίες και εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις και κυρίως υποκριτικές μεταξύ των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων περιλαμβάνονται στα περίφημα «ουαί» του Ιησού Χριστού στα εδαφ. Mat 23-39 (βλ. Επιφαν. κατά αιρέσεων Ι, 1 – XV, πατρολ. migne Επιφ. 245 Α΄, 249 Α΄).

4) Αγγελολογία, Αγγελολατρεία και Δαιμονολατρεία. Οι εκφράσεις αυτές αναφέρονται με βάση διάφορα Γραφικά εδάφια, με τα οποία στηρίζονται διάφοροι χαρακτηρισμοί όπως «θρησκεία ἀγγέλων» (Col 2:18), «καλύτεροι των ἀγγέλων» (Heb 1:4), Βελίαλ (τι αρμονία υπάρχει μεταξύ του Χριστού και του Βελίαλ;) (2Co 6:5) «Άρχοντα αυτού του κόσμου» (Joh 12:31), Πονηρός (Mat 13:19), Εξολοθρευτής (1Co 10:10) κ.ά. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, οι χαρακτηρισμοί αυτοί περιλαμβάνονται στην Ιουδαϊκή Θεολογία και Αγγελολογία, στα πλαίσια των αναφορών της Εξωβιβλικής Γραμματείας (Ch. Guignebert, O.E. Oesterlex, Λ. Φιλιππίδη κ.ά.).

5) Ο Δημιουργός Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο. «Λίγον κατώτερον από τους ἀγγέλους» (Heb 2:7).

ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Apoc 3:14: «Κα τ γγλ τς ν Λαοδικείᾳ κκλησας γρψον· Τδε λγει μν, μρτυς πιστς κα ληθινς, ρχ τς κτσεως το θεο»

Ο Ιεχωβά Θεός είναι από κάθε άποψη πλήρης και αυτάρκης και δεν του λείπει απολύτως τίποτα που θα μπορούσε να του προμηθεύσει κάποιος άλλος.

Η αγάπη Του, μια ενεργή ιδιότητα του Ίδιου, τον υποκίνησε φυσιολογικά να θέλει να μοιραστεί τις χαρές της ζωής με νοήμονα πλάσματα τα οποία θα μπορούσαν να εκτιμήσουν ένα τέτοιο τεράστιας σημασίας και μεγαλειώδες δώρο.

Επισημαίνεται ότι «η Αρχή της δημιουργίας (κτίσεως) του Θεού» ήταν ο Μονογενής Του Υιός. Κατόπιν ο Ιεχωβά Θεός χρησιμοποίησε αυτόν τον Δεξιοτέχνη Εργάτη πορκειμένου να φέρει σε ύπαρξη όλα τα άλλα πράγματα της δημιουργίας, ξεκινώντας από τους αγγέλους (Job 38:4,7, Col 1:16).

Σημειώνεται ότι οι άγγελοι, ως ισχυρά πνεύματα, προικισμένα με ελευθερία, νοημοσύνη και αισθήματα είχαν την ευκαιρία ν’ αναπτύξουν δικούς τους δεσμούς αγάπης, το ένα με το άλλο και πάνω απ’ όλα με τον Ιεχωβά Θεό (2Co 3:17). Κατά συνέπεια αγάπησαν επειδή πριν αγαπήθηκαν.

Apoc 8:2: «Κα εδον τος πτ γγλους ο νπιον το θεο στκασιν, κα δθησαν ατος πτ σλπιγγες.»

Παράλληλα με τη βάση της διδασκαλίας των Φαρισαίων, η οποία ήταν η προφορική παράδοση (κρίση κύρους με την Αγία Γραφή), ενέχονταν πλήθος άλλων διδασκαλιών, όπως η πίστη στην ανάσταση των νεκρών (στην ύπαρξη των αγγέλων και δαιμόνων), αλλά και ξένες διδασκαλίες Ιρανικής (Περσικής) Ζωροαστρικής προέλευσης (παραβ. Ιώσηπου ΙΑ 13,9,10, ΙΙΙ, ΙΙ8, 1Α 18,1,3).

Επισημαίνεται ότι σχετική είναι και η Ιουδαϊκή αγγελολογία, η οποία στηρίζεται σε μεμονωμένη αυθαίρετη ερμηνεία της Αγίας Γραφής, όπως φαίνεται από τα εδάφια Luk 20:36, Act 12:15, 1Co 13:1, Apoc 1:20 κ.α. Από την αγγελολογία οι Ιουδαίοι εκτράπησαν στην αγγελολατρεία (βλ. Col 2:18, Heb 1:4) (C. Piperbring: Theologic de l’ Ancien Testament (Paris 1886 σελ. 224 συν.). (Σημ.: για τη δραστηριότητα των αγγέλων στην Αποκάλυψη παραβ. εδάφια Apoc 8:3,7,8,10,12, 9:1,13,15, βλ. και ΕΞΕΙΚ. ΛΕΚΤ. ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 1:1 : Apoc 22:16

Apoc 2:1 : Apoc 1:20

Apoc 2:8 : Apoc 2:1

Apoc 3:1 : Apoc 2:1

Apoc 3:5 : Luk 12:8

Apoc 3:7 : Apoc 2:1, Joh 6:69

Apoc 7:1 : Mat 25:31

Apoc 7:11 : Mat 25:31, Heb 12:22

Apoc 8:2 : Apoc 15:1

Apoc 9:13 : Apoc 8:6

Apoc 9:14 : Gal 4:14

Apoc 10:1 : Dan 10:21, Jude 9

Apoc 10:7 : Apoc 8:6

Apoc 14:19 : Mat 13:39, Apoc 9:11

Apoc 15:1 : Apoc 16:1

Apoc 15:6 : Apoc 8:2


1) Η σημασία της λ. Ἄγγελος σε μερικά εδάφια τροποποιήθηκε ή επεκτάθηκε ανάλογα με την αντίστοιχη Εβραϊκή (ή Αραμαϊκή) λέξη ακολουθώντας άλλοτε την βαθύτερη έννοια της εβραϊκής (ή της Αραμαϊκής) λέξης λόγω της στενής σχέσης που υπάρχει με αυτή και άλλοτε την μετάφραση των Ο΄ (Εβδομήκοντα) (παραβ. Δέησις Luk 1:13, 2:37, Διαθήκη Mat 26:28, Act 3:25).

2) Η λ. Ἀγγέλων στο εδάφιο Heb 2:16 αναφέρεται σε ομοιοτέλευτο σχήμα λόγου δηλαδή με φράση στη οποία συμμετέχουν ή τελειώνουν με τις ίδιες ή με ομόηχες λέξεις.

3) Η λ. Ἀγγέλων στο εδάφιο 1Co 13:1 αναφέρεται σε ομοιοτέλευτο σχήμα λόγου δηλαδή με φράση στη οποία συμμετέχουν ή τελειώνουν με τις ίδιες ή με ομόηχες λέξεις (παραβ. Luk 1:52, Rom 5:16, 12:15 κ.α.). Οι φράσεις αυτές αποτελούν λογοτεχνικά φαινόμενα της «Κοινής» Ελλην. Γλώσσας τα οποία περιλαμβάνονται στις Χριστιαν. Ελλην. Γραφές (Καινή Διαθήκη).

4) Η λ. Ἄγγελον στο εδάφιο Mat 11:10 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Mal 3:1, Hsa 40:3).

5) Η λ. Ἄγγελον στο εδάφιο Mar 1:2 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 40:3).

6) Η λ. Ἀγγέλοις στο εδάφιο Mat 4:6 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 91:11).

7) Η λ. Ἀγγέλοις στο εδάφιο Luk 4:10 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 91:11).

8) Η λ. Ἄγγελοι στο εδάφιο Heb 1:6 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Deu 32:43, Psa 7:14).

9) Η λ. Ἀγγέλους στο εδάφιο Heb 1:7 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 104:4).

10) Η λ. Ἀγγέλων στο εδάφιο Heb 1:13 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 110:1).

11) Η λ. Ἀγγέλους στο εδάφιο Heb 2:7 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 8:4-6).

12) Η σημασία της λ. Ἄγγελος σε μερικά εδάφια τροποποιήθηκε ή επεκτάθηκε ανάλογα με την αντίστοιχη Εβραϊκή (ή Αραμαϊκή) λέξη ακολουθώντας άλλοτε την βαθύτερη έννοια της Εβραϊκής (ή της Αραμαϊκής) λέξης λόγω της στενής σχέσης που υπάρχει με αυτήν και άλλοτε την μετάφραση των Ο΄ (Εβδομήκοντα). (Σημ. Ειδικοί λόγιοι αναφέρουν ότι η Αραμαϊκή γλώσσα άρχισε να αναπτύσσεται από τον 13ο αιώνα π.(Κ.)Χ.).

13) Η λ. ως αφηρημένο θηλυκό με κατάληξη σε -ια (εδώ: Ἀγγελία) προέρχεται από ουσιαστικό με την ίδια ρίζα σύμφωνα με το Ονοματικό Σύστημα της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας.

14) Η έκφραση Ἀγγέλων….λέγοντες στο εδάφ. Apoc 5:11 αποτελεί σολοικισμό (δηλαδή εκφραστικό συντακτικό λάθος κατά τη διατύπωση του λόγου). Πρόκειται για λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο'): Gen 16:7,8,9,10, 11, 32:3, 19:1.



1) α) ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΙΖΑ: Angel, Angelic κ.λπ.

β) ΑΓΓΛΙΚΑ: Angel, Messenger.

- Ἄγγελος, ου, and , a messenger, envoy, ambassador, one that announces any thing; in Homer, often applied to the signs or prognostications indicated by the message or thing announced; applied to males and females, Eurip. Androm. 82, and Hom. Il. I, 334; a guardian. In the N.T. and Ecclesiast. writers, an angel, or being of a superior order to man, a messenger of heaven; also a wicked or evil angel, or demon; a guardian angel, Matt. xviii, 10; a person high in rank, or office, as in Rom. viii, 38.

Ἄγγελος is sometimes used in the classic writers, as in the N.T.; see Plato iv, de Legg. p. DC, l. ed. Lœmœrian. and Aristid. as ciled in Quart. Rev. From ἀγγέλλω.

- ἄγγελος , ὁ, ἡ,

A. messenger, envoy, Il.2.26, etc.; “δι᾽ ἀγγέλων ὁμιλέειν τινί” Hdt.5.92.ζ́, cf. SIG229.25 (Erythrae):— prov., Ἀράβιος ἄ., of a loquacious person, Men.32.

2. generally, one that announces or tells, e.g. of birds of augury, Il.24.292,296; Μουσῶν ἄγγελος, of a poet, Thgn.769; “ἄγγελε ἔαρος . . χελιδοῖ” Simon.74; ἄ. ἄφθογγος, of a beacon, Thgn.549; of the nightingale, ὄρνις . . Διὸς ἄ. S.El.149: c. gen. rei, “ἄ. κακῶν ἐμῶν” Id.Ant.277; “ἄγγελον γλῶσσαν λόγων” E.Supp.203; “αἴσθησις ἡμῖν ἄ.” Plot.5.3.3; neut. pl., “ἄγγελα νίκης” Nonn.D.34.226.

3. angel, LXX Ge.28.12, al., Ev.Matt.1.24, al., Ph.2.604, etc.

4. in later philos., semi-divine being, “ἡλιακοὶ ἄ.” Jul.Or.4.141b, cf. Iamb.Myst.2.6, Procl. in R.2.243 K.; “ἄ. καὶ ἀρχάγγελοι” Theol.Ar.43.10, cf. Dam.Pr.183, al.: also in mystical and magical writings, Herm. ap. Stob.1.49.45, PMag.Lond.46.121, etc.

II. title of Artemis at Syracuse, Hsch.

ἄγγελος: messenger; common phrase, ἦλθέ τινι Il. 11.715; Ὄσσα Διός ἄγγελος Il. 2.94; also of birds, Od. 15.526.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Angelus, Nuncius.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Engel.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Angelo.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Ange.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Angel.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Anjo.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Engel.


EKΤΥΠΩΣΗ εκτύπωση Tαμείου Ευρετηρίου της λέξης Ἄγγελος